ο ΕλληνισμόςSince 1996 της Διασποράς
...αλλά ο Οδυσσέας ποθεί ακόμη και καπνό μονάχα της πατρίδας του να δει να πετιέται προς τ' απάνω κι ας πεθάνει... (Οδύσσεια, α, στ. 57 κ.π.)
Προηγούμενη σελίδα Κεντρική σελ. της Ενότητας Επόμενη σελίδα


Η ποιήτρια
Χρυσούλα Μαστοροδήμου
H σειρά (ενότητα) του ηλεκτρονικού περιοδικού μας
το
Έλα να δεις..

* * *Η πιο παλιά σειρά της LAND of GODS.. Θα μπορούσε να είχε τον τίτλο: Στα αχνάρια των Ελλήνων (λογοτεχνών) της διασποράς.. όμως φιλοξενεί και πολλούς διακεκριμένους συγγραφείς, ποιητές-ποιήτριες από την πατρίδα, δημοσιογράφους κριτικούς κ.α..

  1. Mια Φωτογραφία και ένας τόπος

  2. ποιήματα τ' αγαπημένα

  3. Ελληνική Πεζογραφία

  4. ο στίχος της ημέρας

  5. Ανθολογίες της ΕΕΛΣΠΗ

  6. Λογοτέχνες και λογοτεχνήματα

  7. ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

  8. Θωμάς Πετρολιάγκης

  9. Ελένη Κατσουλάκη

  10. Το περιοδικό "Εποχές" Μάιος 1963 Απρίλιος 1967

  11. Τα απομνημονεύματα τού Δία

  12. Δημήτρης Καραλής

  13. Στέφανος Ταμβάκης

  14. Διονυσία Moύσουρα-Τσουκαλά

  15. Χρυσούλα Μαστοροδήμου

  16. 'Aννα Δεληγιάννη - Τσιουλπά

  17. Ευαγγελία - Αγγελική Πεχλιβανίδου

  18. Μαρία Φιλίπποβα-Χαντζή

  19. Χριστιάνα Αβραμίδου

  20. Γιώτα Στρατή

  21. Μαρία Θανοπούλου

  22. Αικατερίνη Σιδέρη

  23. Διονύσης Δουζένης

  24. Κώστας Καλύβας

  25. ΤΟ ΚΑΡΔΑΡΙΤΣΙ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

  26. 'Aσπα Παπακωνσταντίνου

  27. Παναγιώτης Τρανούλης

  28. Φώτης Κόντογλου

  29. 'Aντρια Γαριβάλδη

  30. Σπύρος Δαρσινός

  31. Τι είναι ποίηση

  32. Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

  33. Μ. Καραγάτσης

  34. ΟΙ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΑΙΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

  35. Δέκα μύθοι και μία Ιστορία Εισαγωγή

  36. ΕΛΕΝΗ ΤΖΗΚΑ

  37. Χριστίνα Τσαρδίκος

  38. Αλκυόνη Παπαδάκη

  39. ΝΙΚΟΣ ΣΠΑΝΙΑΣ

  40. Μάρω Σιδέρη

  41. 'Αιντε λοιπόν Έλληνα μου

  42. Φωτογραφία και περιήγηση

  43. Βασίλης Παπαθεοδώρου

  44. Πατέρα κάθε φορά

  45. Χαιρετισμούς και Αφιερώματα

  46. Ημέρα μνήμης Πολυτεχνείου

  47. Ένας όρκος και μια Ιστορία

  48. Γενοκτονία των Ποντείων

  49. Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

  50. «H Πόλις εάλω!»

  51. Αυτοί είμαστε οι 'Ελληνες!!!

  52. 'Aξιον εστί το τίμημα

  53. Τα μάρμαρα του Παρθενώνα

  54. ο Ξενοφών Ζολώτας

  55. η Γλώσσα μου η Ελληνική

  56. Γιώργος Μπαμπινιώτης: Ο «ποιητής της γλώσσας»

  57. ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

  58. Δρ Θωμάς Σαββίδης : Γλώσσα και πολιτισμός

  59. Prof. Minas Savvas THE VANISHING OF CONSCIOUS HELLENISM

  60. Κριτικές Αναλύσεις

  61. Γαβριήλ Παναγιωσούλης

  62. Γιάννης Ανδρεόπουλος

  63. Λάκης Φουρουκλάς

  64. 'Ατυπη Λέσχη

  65. η Ανθολογία «ΞΕΝΙΤΕΙΑ»

  66. Οδυσσέας Πλατύρραχος

  67. Κική Δημουλά

  68. Στέλιος Καζαντζίδης

  69. Η Νάνσυ Μπίσκα

  70. Διονύσης Κονταρίνης

  71. Γκαμπριέλ Μάρκες

  72. Λάρρυ Κουλ

  73. Δημήτρης Ζαχαρόπoυλος

  74. Ρούλα Ιωαννίδου - Σταύρου

  75. Χρήστος Νιάρος

  76. Στράτος Δουκάκης :

  77. Βάϊος Φασούλας

  78. Ελευθερία Μπέλμπα

  79. Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

  80. Γιώργος Δουατζής

  81. Διδώ Σωτηρίου

  82. Εθνική Αντίσταση και Λογοτεχνία

  83. O ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ

  84. Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο

  85. Κώστας Γεωργουσόπουλος

  86. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ

  87. η ΜΑΝΗ

  88. Όμορφη και παράξενη πατρίδα

  89. Γνωρίστε το Oakville και τα πέριξ

  90. Ο Νίκος Δημόπουλος

  91. Γράμμα από το Γκύτερσλο

  92. Τρισαγαπημένη ΑΡΚΑΔΙΑ

  93. Δημήτρης Λιαντίνης

  94. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ

  95. Hellenic American National Council

  96. Ο Λόγος μέσα από τη Διασπορά

  97. ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ : Φοβάμαι...

  98. Αχ Ελλάδα..

  99. Γιατί δεν πήρε ο Νίκος Καζαντζάκης το βραβείο
τα Ποιήματα


Διερμηνείς

Απλοί διερμηνείς,
στα παραθύρια της ζωής
μέσα από ραγισμένα τζάμια
ατενίζουμε τους δρόμους
της φεγγαρένιας μοναξιάς μας.

Πληθαίνουν οι βοές
πληθαίνουν
και εμείς μες τις σιωπές,
μαργαριτάρια να γυρεύουμε
κρυμμένα μυστικά.

Απλοί διερμηνείς
ερμηνεύουμε το δήθεν,
το πρέπει, το γιατί,
τα θέλω, που πεισματικά
ανερμήνευτα μένουν.

Τριγύρω πλήθος,
νεφέλη που καλύπτει
απρόσωπα προσωπεία,
αναλωνόμαστε τώρα καιρό
στην επιστημονική τους ερμηνεία.

Απλοί διερμηνείς,
στα παραθύρια της ύπαρξής μας
πού, ποιος ξέρει
πόσο φάλτσα
μεταφράζουμε

της ζωής το τραγούδι.

Α' βραβείο Πανελλήνιας
Ένωσης Λογοτεχνών 2008

Ελληνική γη

Τούτη η γη
δεν είναι μόνο τα νερά,
τα δάση,
οι θάλασσες, των αθάνατων Θεών.

Δεν είναι μόνο η ιστορία
που λαμπρά
τοποθετείται
σε βάθρα περιωπής.

Δεν είναι μόνο
η Άνοιξη του Παν,
η φλογέρα του Ορφέα,
οι Θεοί,
που πλανήθηκαν στους ανέμους.

Τούτη η γη
είναι η γριά γυναίκα,
οι ρυτίδες που χιλιοστράτισαν
στο μέτωπό της,
τα τσουβάλια πίκρας
που κουβαλάει στις πλάτες της.

Τούτη η γη
είναι ο γέροντας,
που ατενίζει με νοσταλγία
τα κομμάτια ουρανού
που έχουν απομείνει.

Και τούτοι δεν ξέρουν πολλά
για τα μεγαλεία που πέρασαν
μόνο που, όταν σου μιλήσουν
για τούτη τη γη,
δακρύζουν.






Η μαύρη γάτα

Κυριακάτικη μοναξιά
του καλοκαιριού που τελειώνει,
ακαθόριστη μελαγχολία
του αναμενόμενου.

Βαδίζω αιώνες
- ίσως δύο στιγμές -
οι δρόμοι του καλοκαιριού
ξεπλυμένοι
από των άστρων τη βροχή.

Κυριακάτικη μοναξιά
του κουρασμένου γέροντα
του προδομένου κοριτσιού
του ανείπωτου μυστικού.

Βαδίζω αιώνες
δυο στιγμές·
μια μαύρη γάτα
μ' ακολουθεί.

Όχι, δεν είμαι εγώ
αρχέγονη της κατάρας
μου λέει με το βλέμμα
μα, δε διακρίνεται
κάτω από το μαύρο μου χρώμα
η λευκή μου καρδιά.

Βαδίζω αιώνες-στιγμές
η γάτα εξακολουθεί να με ικετεύει:

-Αγάπα με,
δε μ' αγαπά κανείς
το καλοκαίρι μ' εγκαταλείπει
δεν το βλέπεις;

Κυριακάτικη μοναξιά
του έρημου ανθρώπου
της μαύρης γάτας
αντίο.

Βαδίζω αιώνες-στιγμές,
δεν αντέχει σε πολλές λέξεις
η μοναξιά,
το καλοκαίρι φεύγει.

Αντίο, λοιπόν
τα χελιδόνια περιμένουνε
την πρώτη βροχή
κι εμείς την ανάσταση
του πεθαμένου εγώ μας.






Περιπλάνηση
Στις ράγες του τρένου
κυνηγάω το όνειρό μου
στο δεύτερο βαγόνι
θέση β', μη καπνίζοντες.

Άνευ όρων διαδρομή
με άνοιξες και χειμώνες
με σκέψεις, δίχως σκέψεις
απλά κοιτάζω το σκοτάδι.

Το φιλί σου δεν έσβησε ακόμη
από τα χείλη μου
το άγγιγμα σου, στα μαλλιά μου,
πόσα αντίο να μετρήσω…

Τι θλιβερές αυτές οι Κυριακές
στους σταθμούς των επαρχιών
με ανθρώπους που αποχωρίζονται
για λίγο, για περισσότερο… για πάντα.

Πώς φτήνυνε έτσι η ζωή μας, μάτια μου;
Πώς το όνειρο τόσο μικρό φαντάζει;

Πόσο κοστίζει ακριβά;

Στις ράγες του τρένου
θέση β', μη καπνίζοντες
επιμένω
- όσο μπορώ -
το όνειρο
μακριά να μη γλιστρήσει…






Η παρένθεση

Τυχαία γνώρισα
το βλέμμα σου
τυχαία σε ερωτεύτηκα

κι εσύ με κοίταξες
και μου είπες
πως μια παρένθεση
ήταν ο έρωτάς μας
…μια παρένθεση

κι έγινα
ολόκληρη
ένα ερωτηματικό

από τότε
μισώ
τα σημεία στίξης.






Μέχρι που ήρθες

Μέχρι που ήρθες,
νόμιζα πως ήξερα να αγαπώ
αλλά ήταν μηδενικό,
μπροστά σ' αυτό που νιώθω.

Μέχρι που ήρθες
όλα ήταν σβηστά,
και τώρα έγινες εσύ
ελπίδα, αλήθεια, προσευχή.

Μέχρι που ήρθες,
ήξερα μόνο
να χρωματίζω την απελπισία
και να παλεύω με τη φαντασία.

Μέχρι που ήρθες,
κυνηγούσα τη μοναξιά
έπνιγα τη φλόγα της καρδιάς
σε χρώματα μενεξεδιά.

Μέχρι που ήρθες,
δεν έχει σημασία πια τι γύρευα
φτάνει που ήρθες
και ήσουν όπως σε περίμενα.






Τα σημειώματα

Σε μια ρωγμή του χρόνου,
βρήκα
τα παλιά σου σημειώματα

σημειώματα απλά,
πως λείπεις για δουλειά
πως δε θα 'ρθεις αργά
μου στέλνεις δυο φιλιά.

Σε μια ρωγμή του χρόνου
τα παλιά σου αποτυπώματα,

κι έμεινα να απορώ
πως γίνονται
οι μεγάλες αγάπες,
απλά
σημειώματα.






Άτιτλο

ο χρόνος
η αιώνια λέξη που με κυνηγά,
δεν έχω μια στιγμή
ένα στίχο στα μαλλιά
να σου καρφιτσώσω

η μοναξιά
λυτρωτική, δική μου
δίχως υποκρισίες
ούτε σε δήθεν λόγους να ενδίδω

οι αλήθειες,
τα "θέλω" μας
πνιγμένα στα όρια
μιας συμβατικής πραγματικότητας

για μεταμέλειες
είναι αργά
τώρα που με κυνηγούν
ανελέητα

λίγη σιωπή
μόνο μου ανήκει
και οι χίμαιρες πως μπορώ
τα ανέλπιστα να ελπίζω

επιδιώξεις φτηνές
λάμψεις που σβήνουν
όταν πέφτει το σκοτάδι
κατατρώγουν τις ζωές μας

επιστροφή
δεν υπάρχει
ίσως μόνο μια στροφή
μια στροφή προς τα μέσα






Η νιότη

Πόσο γοργά
και πόσο αδιάφορα περνάει
πόσο αγέρωχα
περήφανα
κι ειρωνικά
χαμογελάει …
η νιότη.

Πόσο γοργά;

Πόσο γοργά ταξιδεύεις
νιότη;

Περνάς, αιφνιδιάζεις,
αισιοδοξία σκορπάς
κι ύστερα,
χωρίς να το νιώσουμε
για άλλα κορμιά…πετάς.
Γοργά και αδιάφορα.

Έπαινος Δήμου Κορινθίων
1993







Τα τρένα

Τα τρένα,
ζωάκια με νυσταγμένα
κόκκινα μάτια
μέσα στο σκοτάδι.

Οι σταθμοί,
λάθη
προσδοκίες
ανείπωτα μυστικά,
προδοσίες
ερώτων περιστατικά.

Στάση στη θλίψη,
που δάκρυ πάει να γίνει
κι η χαρά βιάζεται
και κατεβαίνει τα σκαλιά.

Τα τρένα,
άνθρωποι - ιστορίες
βαγόνι κι ένας αριθμός
κι ύστερα
- σαν τη ζωή -
το τέλος,
σταθμός τερματικός.





Bιογραφικό
Η Μαστοροδήμου Χρύσα είναι εκπαιδευτικός με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ειδική Αγωγή. Γεννήθηκε το 1973 στην Κρανέα Ελασσόνος του Ν. Λάρισας. Σήμερα ζει και εργάζεται στη Λάρισα ως εκπαιδευτικός. Γράφει από τα παιδικά της χρόνια. Ποιήματα και άρθρα της δημοσιεύθηκαν σε λογοτεχνικές εφημερίδες. Βραβεύτηκε σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με επαίνους και τιμητικές διακρίσεις ενώ το 2008 διακρίθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών με το Α' βραβείο ποίησης. Ποιήματα της επιλέχθηκαν από την " Εμπειρία Εκδοτική" και πλαισίωσαν το ημερολόγιο του 2008: " Εγώ θα σ' αγαπάω κάθε μέρα". Επίσης ποιήματα της συμπεριλαμβάνονται στις Ανθολογίες: " Ερωτικός Μάιος 2007 ", " Ειρήνη, πανανθρώπινο αγαθό", " Νότες φθινοπωρινές", που εκδόθηκαν από την Αμφικτιονία Ελληνισμού. Από το 2008 είναι μέλος της Αμφικτιονίας Ελληνισμού, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών καθώς και της Παγκόσμιας Ένωσης Ποιητών. Πηγές έμπνευσης τα κοινωνικά προβλήματα, η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, η αιώνια μάχη του ανθρώπου με το χρόνο, ο έρωτας και η φύση. Οι Διερμηνείς είναι η πρώτη της προσωπική ποιητική συλλογή.






Το τρένο (Διήγημα)

Ο κυρ Ανδρέας ξύπνησε νωρίς εκείνη τη μέρα. Τελείωνε η άνοιξη και οι μέρες ήταν σχεδόν καλοκαιρινές. Βγήκε στο μπαλκόνι και κοίταξε κάτω στο δρόμο. Η κίνηση των αυτοκινήτων είχε ήδη ξεκινήσει παρόλο που δεν είχε ξημερώσει καλά - καλά. Πάντα αυτή η πόλη ήταν ζωντανή από πολύ νωρίς.
Άλλοτε τέτοια εποχή οι γλάστρες του μπαλκονιού θα είχαν γεμίσει ανθάκια και μπουμπούκια αλλά τώρα μόνο ξεραμένοι βλαστοί είχαν απομείνει. Η σκέψη αυτή του έφερε θλίψη και βιάστηκε να μπει μέσα.
Όπως κάθε μέρα από τότε που έχασε την κυρά Παναγιώτα ντυνόταν και πήγαινε στο σταθμό των τρένων να πιει τον καφέ του. Του βάραινε η καρδιά να κάθεται και να πίνει τον καφέ μόνος του. Τόσα χρόνια μαζί, χαρές και λύπες τα κουβέντιαζαν με τον καφέ τους και τώρα δε μπορούσε να συνηθίσει αυτή την απουσία, την ερημιά του δωματίου, τη σιωπή. Εκείνη την ημέρα ακόμη περισσότερο. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και ακόμη νιώθει αυτό το κενό.
- Καλώς τον κυρ Ανδρέα, τον καλημέρισαν εγκάρδια οι υπάλληλοι του σταθμού. Τον είχαν μάθει όλοι αφού τον τελευταίο καιρό πήγαινε σχεδόν κάθε μέρα.
- Καλημέρα, καλημέρα, απάντησε με χαμόγελο και έπιασε θέση στο καφέ που έβλεπε προς τα τρένα.
Η κίνηση είχε αρχίσει και εδώ. Βιαστικοί επιβάτες, αγουροξυπνημένοι, έτρεχαν να βγάλουν εισιτήριο για να προλάβουν κάποιο τρένο. Φοιτητές, εργαζόμενοι, νοικοκυρές, τους καταλάβαινε ο κυρ Ανδρέας από τον τρόπο που περπατούσαν, από τα βλέμματα τους τα άλλοτε ανυπόμονα και άλλοτε μελαγχολικά. Του άρεσε αυτή η κοσμοσυρροή, ακόμη και το βαριεστημένο σύρσιμο της βαλίτσας, οι νευρικοί επιβάτες, οι χειρονομίες, του έδιναν την αίσθηση της ζωής. Απολάμβανε αυτό το βιαστικό πηγαινέλα, του έδινε την αίσθηση των νιάτων, της ζωής που προσδοκούσε ο καθένας, το μέλλον
. Ο σερβιτόρος του έφερε τον καφέ του: βαρύ γλυκό, όπως πάντα. Το πρώτο πρωινό τρένο είχε ξεκινήσει. Κοίταξε τον προορισμό: προς Θεσσαλονίκη. Του έφερνε μνήμες αυτό το δρομολόγιο. Όταν ήταν νεότεροι και δεν είχε τόσα προβλήματα με τα πόδια και τη μέση του, έπαιρνε την κυρά Παναγιώτα και πήγαιναν στις κοντινές παραλίες του Πλαταμώνα ή των Ν. Πόρων για καφέ η μπάνιο. Του άρεσε η διαδρομή και διασκέδαζε με το ανέμελο, ετερόκλητο, χρωματιστό πλήθος από τότε. Αγαπούσε τους ανθρώπους και πάντα προσπαθούσε να καταλάβει την ιστορία τους, τους κρυφούς τους πόθους, τα όνειρά τους.
Μα και η Παναγιώτα του, πάντα είχε μια καλή κουβέντα να πει για τον καθένα. Πάντα τους δικαιολογούσε όλους. Ακόμη και όταν την πλήγωναν ή της φέρονταν άσχημα. Εκείνος τη μάλωνε που έδινε συγχωροχάρτι σε όλους αλλά κατά βάθος τη θαύμαζε για τη μεγάλη της καρδιά. Πάντα είχε κάτι αστείο να του πει ή να θυμηθεί και ότι δυσάρεστο τους συνέβαινε προσπαθούσε να το διακωμωδήσει, να το κάνει να φαίνεται ασήμαντο. Δεν είχαν περάσει και λίγα, τι να πρωτοθυμηθεί: οικονομικά προβλήματα, προβλήματα με το Δημήτρη το γιο τους, απώλειες φίλων. Ας είναι, καλά τα κατάφεραν. Με το εφάπαξ που πήρε από τη σύνταξη του, άνοιξε στο γιο του, το δικηγορικό του γραφείο και η Κατερίνα η κόρη τους, ευτυχώς είχε διοριστεί στην Τράπεζα.
Πέρασαν δύσκολα χρόνια, εκείνος με το μισθό του δημοσίου υπαλλήλου τι να πρωτοκαταφέρει. Η Παναγιώτα είχα σταματήσει τη δουλειά μιας και δεν είχαν κάποιον να τους βοηθάει με τα παιδιά. Για αυτό δεν κατάφερε ποτέ του να αγοράσει αυτοκίνητο αν και δεν τρελαινόταν κιόλας, μια χαρά του άρεσαν τα τρένα για τις μετακινήσεις του.
Αν ζούσε λίγο ακόμα η Παναγιώτα του, θα χαιρόταν με το γιο τους το Δημήτρη πόσο σοβαρός και υπεύθυνος είχε γίνει και η κοπέλα του: όμορφη, ευγενέστατη και γλυκιά.
Τους είχε παιδέψει στην εφηβεία και αργότερα. Ατίθασο, νευρικό παιδί, ήθελε πάντα το δικό του να γίνεται. Ότι του κατέβαινε στο κεφάλι το έκανε. Ίσως να έφταιγαν και αυτοί λίγο, ήταν ο πρώτος γιος, είχαν αργήσει να τον κάνουν και δε του χαλούσαν χατίρι.
Μια φορά είχε φύγει από το σπίτι τρεις ημέρες για να πάει σε ένα φεστιβάλ στην Κέρκυρα παρά τις αντιρρήσεις τους. Μέχρι να γυρίσει η Παναγιώτα κόντεψε να αρρωστήσει. Όταν επέστρεψε εκείνος έκανε σα να μη συνέβαινε τίποτα. "Θα το μαθαίνατε στις ειδήσεις αν πάθαινα κάτι", απαντούσε κυνικά.
Η Κατερίνα, η κόρη τους, ήταν το αντίθετο. Πάντα συνεργάσιμη και πρόθυμη να βοηθήσει. Είχε μοιάσει της Παναγιώτας ενώ ο γιος τους, το παραδεχόταν τώρα πια είχε πάρει από το δικό του χαρακτήρα που ήταν λίγο ισχυρογνώμων. Ο κυρ Ανδρέας όμως στεναχωριόταν για την Κατερίνα που την έβλεπε μόνη. Κόντευε τα τριάντα και δεν είχε γνωρίζει κανέναν άνθρωπο να φτιάξει τη ζωή της. Η κόρη του τον κορόιδευε. "Κι εσύ που παντρεύτηκες τι κατάλαβες; Μια χαρά περνάω και μόνη μου." Άντε να της εξηγήσει τώρα. Για κείνον η Παναγιώτα ήταν όλη του η ζωή. Χωρίς αυτήν δε θα είχε νόημα ότι και να έκανε. Είχε μόλις τελειώσει το στρατιωτικό όταν τη γνώρισε. Κοπέλα κι εκείνη που μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο και φοιτούσε στη νοσηλευτική σχολή. Την έβλεπε κάθε μέρα που γυρνούσε από τη σχολή. Του άρεσαν τα μακριά μαλλιά χυμένα στους ώμους, τα πράσινα μάτια που έλαμπαν από προσδοκίες και όνειρα, το βιαστικό περπάτημά της. Τι τα θυμάται τώρα; Μα η σκέψη του δε λέει να ξεκολλήσει από κει λες και τη βλέπει τώρα. Λίγες μέρες αργότερα γνωρίστηκαν από ένα κοινό γνωστό τους. Μετά από ένα χρόνο παντρεύτηκαν. Στην αρχή δούλευε και εκείνη στο νοσοκομείο. Τι βόλτες και τι εκδρομές έκαναν τότε. Μόλις σχολούσαν από τις δουλειές και έβαζαν μια μπουκιά στο στόμα έφευγαν για μπάνιο στις γειτονικές παραλίες. Μπορεί τα λεφτά τους να ήταν λίγα ωστόσο η διάθεση και η ενεργητικότητά τους περίσσευε. Ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Ένιωθε πολύ τυχερός που τη γνώρισε. Κάτω στη θάλασσα μάζευε κοχύλια και έγραφε δίπλα - δίπλα τα ονόματά τους όπως είχε δει να κάνουν στο σινεμά οι πολύ ερωτευμένοι. Σε μια φωτογραφία που την κρατά πάνω του, εκείνη με άσπρο φουστάνι και ξέπλεκα μαλλιά, μοιάζει με αρχαία Θεά. Για εκείνον και όταν πέρασαν τα χρόνια παρά το βάρος του χρόνου και των αλλαγών που είχαν επιφέρει και στους δυο, εκείνη ήταν η Θεά που είχε γνωρίσει, ένα κορίτσι με κάτασπρο φουστάνι και ξέπλεκα μαλλιά.
Το σφύριγμα του τρένου τον ξεκόλλησε για λίγο από τις σκέψεις του. Δίπλα του ένα ζευγαράκι αποχαιρετιόνταν. Η κοπέλα είχε σκοτεινιάσει, σαν ουρανός πριν την καταιγίδα και ο νεαρός της έπιανε το χέρι και της μιλούσε τρυφερά. Πάντα τον συγκινούσε η εικόνα του έρωτα και όταν οι συνομήλικοί του μιλούσαν αρνητικά για τα νεαρά ζευγαράκια που εκδήλωναν αυθόρμητα τον έρωτά τους σε δημόσιους χώρους, αυτός χαμογελούσε. Ήταν πάντα με τον έρωτα. Πάντα με το αυθόρμητο και το αληθινό.
Το τρένο έφυγε. Το ζευγάρι αποχαιρετίστηκε για τελευταία φορά. Ο κυρ Ανδρέας δάκρυσε. Νοστάλγησε την παρουσία της Παναγιώτας.
- Θα σε περιμένω, φώναξε το αγόρι στην κοπέλα.
- Καλή αντάμωση, είπε εκείνη και μπήκε στο τρένο.
Ο κυρ Ανδρέας χαμογέλασε. Όταν έχεις ζήσει τόσο όμορφα, δεν πρέπει να λυπάσαι, σκέφτηκε. Και εκείνος είχε ζήσει την αληθινή και σπάνια αγάπη και ένιωθε τυχερός για αυτό. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μπορούσαν να τη ζήσουν. Ο κόσμος θα ήταν πιο όμορφος. Πίστευε ότι η αγάπη μαλακώνει τον άνθρωπο, του δίνει νόημα ύπαρξης, τον κάνει λιγότερο εγωιστή. Τι θα 'δινε κι αυτός σήμερα να μπορούσε να ανέβει σε ένα τρένο και να κάνει ένα ταξιδάκι έστω κοντινό στα γνωστά τους μέρη, να ξανατρυγήσει μνήμες και να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα. Να μαζέψει κοχύλια και να σκαλίσει στην άμμο ιστορίες, ονόματα, χρονολογίες όπως παλιά που ο χρόνος δε φαινόταν να έχει σημασία.
Και τότε είδε το τρένο να έρχεται. Κι ήταν σα να σταμάτησε μόνο για αυτόν. Ένα φως τον θάμπωσε, κάποιος τον φώναζε ή έτσι του φάνηκε. Μια γνώριμη φιγούρα του έγνεφε. Δεν έβλεπε και καλά πια αλλά ναι ήταν σαν τη δική του την Παναγιώτα η κοπέλα με το άσπρο φουστάνι και τα ξέπλεκα μαλλιά που του έγνεφε.
Το μεσημεράκι, ο σερβιτόρος πήγε να μαζέψει, το φλιτζάνι του καφέ. Δε του έκανε εντύπωση που ο κυρ Ανδρέας έμεινε τόσο πολύ. Το συνήθιζε πότε - πότε. Ούτε που τον είδε με τα μάτια κλειστά. Καμιά φορά τον έπαιρνε κι ο ύπνος μέσα στις σκέψεις του. Εκείνη την ημέρα όμως ο κυρ Ανδρέας είχε φύγει. Είχε πάρει το δικό του τρένο παρέα με την Παναγιώτα. Πώς να αντιστεκόταν σε ένα άσπρο φουστάνι και σε τόσο όμορφα μάτια και μαλλιά;.







Χρυσούλα Μαστοροδήμου
Επικοινωνείτε με την ποιήτρια
E-mail: chrissamast@gmail.com


Κάνετε κλικ εδώ για να αρχίζει ο υπολογιστής σας
κάθε φορά που τον ξεκινάτε από αυτήν εδώ την σελίδα.