Συμπληρωματικά θα σημείωνα για μια ακόμα φορά σχετικά με τα γραφτά του Στράτου Δουκάκη: Λόγος ευθύβολος, λιτός, περιεκτικός σε ρυθμούς γρήγορους και, ωστόσο αναλυτικούς, χωρίς να απογυμνώνεται από συναισθηματικούς ιριδισμούς έτσι ώστε τα κείμενά του ν' αποκτούν την γοητεία της ανάγνωσης και από τον πλέον απαιτητικό αναγνώστη. Παράλληλα αυτός ο συμπυκνωμένος σε νοήματα και ευρύτερου κοινωνικού περιεχομένου ιδέες συγκλίνει σε μια συνοπτική ομιλία που αγγίζει όχι μόνο τα καθημερινά της ζωής προβλήματα, αλλά μας παρασύρει σε ευρύτερους κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς που αγγίζουν κάθε σκεπτόμενο αναγνώστη.

Ο Στράτος Δουκάκης διακατέχεται από μιαν διαστημική γκάμα οραματισμών, οριακών θέσεων και απόψεων, που αντανακλούν μέσα από την γνωσιολογική και πνευματική του οντότητα, την παγκοσμιακή και σύγχρονη διεθνιστική πραγματικότητα. Για ν' αγκαλιάσει και να πλησιάσει με τους εύστοχους καίριους και σημαντικούς στοχασμούς του την ολότητα του εντεύθεν και των εκτός συνόρων Ελληνισμού.

Μια έντονη επίστρατη, ελεύθερη, αδέσμευτη, απολιτική και εύγλωττη φωνή που ανταποκρίνεται χωρίς υπαινιγμούς στα αισθήματα, τις σκέψεις και τους επιτακτικούς προβληματισμούς των συνανθρώπων μας και ιδιαίτερα των Ελλήνων εδώ και ιδιαίτερα της διασποράς. Ένας συνεχής αγώνας για την κατάκτηση της ορθολογιστικής και φιλάνθρωπης, εμπειρικής, εύστοχης ομιλίας χωρίς επιμύθια και προσχηματισμούς σ' ένα πλήθος ανθρώπων που δεν τους διαχωρίζουν ούτε συνοριακές δεσμεύσεις, μήτε θρησκευτικές, είτε γλωσσικές επιλογές και κατευθύνσεις γιατί τους ενώνει αδιάσειστα ένας παγκόσμιος υπεράνω εθνικότητας ανθρωπισμός. Ένας ιδιόμορφος πειστικός, ευρύτερης αποδοχής οραματισμός για ένα καλύτερο αύριο. Για τον λόγο αυτό τα γραφτά του αποκτούν διαχρονικότητα και ανταποκρίνονται όχι μόνο στην τρέχουσα πραγματικότητα, αλλά δίνουν απάντηση και στα ερωτήματα και την αγωνία στο άμεσο μέλλον.

Αυτός είναι ο επίκαιρος προβληματισμός που αρμόζει σ' έναν σύγχρονο πνευματικό δημιουργό. Η διάσταση του προβληματισμού του έχει ακτίνα μεγάλου βεληνεκούς. Δεν περιορίζεται στα ασήμαντα και τα τετριμμένα. Αν και σε αυτά προσδίδει το νόημα που κρύβουν κάποτε και τα πιο απλά προβλήματα της καθημερινότητας. Αρκεί να έχεις τη δύναμη να εμβαθύνεις στην ουσία τους και να τα υψώσεις σε σύμβολα και να τα απογυμνώσεις και να τα καταξιώσεις από την μηδαμινότητα, σε μορφή γνώσης και παραδειγματισμού για μεγαλύτερες συγκρίσεις, θέσεις και τοποθετήσεις.

Ποιο είναι, ωστόσο, το ειδικό βάρος των γραφτών του Στράτου Δουκάκη; Στοχεύει σε υψηλούς στόχους κι ας μην το έχει συνειδητοποιήσει σε όλη την έκταση. Ο λόγος του παρ' όλο τον αυθορμητισμό του έχει τη δύναμη της υποβολής κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη ανάγνωση. Τον αιχμαλωτίζει με τις όποιες απόψεις του. Ακόμα και αν δεν συμφωνεί κάποιος απόλυτα με τις επιμέρους θέσεις του. Αν και ο λόγος του ποτέ δεν φτάνει σε υπερβολές και ακρότητες. Πάντα υπάρχει το μέτρο και η ζυγοστάθμιση στο μέσον της τομής. Υπάρχει η αρχή της ορθής γραμμής που δεν ξεκλίνει από την καθορισμένη πορεία.

Συμπληρώνοντας τις σκέψεις μου διαπιστώνω από τη μελέτη μιας σειράς άρθρων του Στράτου Δουκάκη, μπορώ να συμπεράνω αβίαστα πόσο προβλέψιμος υπήρξα όταν έγραφα σ' ένα προηγούμενο άρθρο μου ότι ο νέος αυτός συγγραφέας έχει ανόθευτη μέσα του τη φλέβα του αληθινού δημιουργού. Και δεν είχα άδικο. Ούτε υπήρξα υπερβολικός στους χαρακτηρισμούς μου. Γιατί πιστεύω εκείνο που χαρακτηρίζει ένα γραφτό, δεν είναι μόνο το τι λέει και διαπραγματεύεται, αλλά πως το καταγράφει, το ύφος του, η γλώσσα που χρησιμοποιεί και κυρίως η απρόσμενη και κυριολεκτούσα περιγραφή του.

Ο Στράτος Δουκάκης έχει ένα δικό του, καθαρά προσωπικό ύφος να διηγείται τα πιο καίρια απλά, αλλά και σημαντικά γεγονότα της τρέχουσας ζωής και του παρελθόντος. Να συνδυάζει τη σύγχρονη σκέψη με την πείρα και την ανάμνηση των περασμένων, μ' έναν τρόπο ιδιόμορφο, ζωντανό, παραστατικό, ευθύβολο και πειστικό. Ότι χρειάζεται για να προσδιορίσει κανείς την προσωπικότητα και την φυσιογνωμία του συγγραφέα. (Le style est l'omme). Ξεχωρίζω μερικά από τα πρόσφατα χρονογραφικά του γραφτά: "Οικουμενικός Ελληνισμός", "Μαγεία, ένας τρόπος να βλέπεις τα πράγματα", τον φιλικό του χαιρετισμό: "Για τους μακρινούς μου φίλους...", "’λλες εποχές, άλλα ήθη, γενικώς...", το "Ξαναδιαβάζοντας ένα βιβλίο", "Αχ αυτά τα χούγια μας", τη νοσταλγία του στο: "Τα βράδια με το λίγο φως", "Έρως ανίκατε..", "Ελλήνων Έργα" και η παντοτινή του αγάπη στο: "Αχ, αυτός ο Μόλυβος" και άλλα.

Χαιρετίζω με τον πιο ειλικρινή τρόπο την προοδευτική εξελικτική πορεία του Στράτου Δουκάκη με την εύλογη πεποίθηση ότι η μελλοντική του συγγραφική επίδοση θα δικαιώσει τις προσδοκίες μου, και θα του εξασφαλίσει ένα ευοίωνο μέλλον στη δημοσιογραφική του καριέρα.

Όταν γράφω είναι σα να ξεγυμνώνω την ψυχή μου. Χαράζω με λέξεις πάνω στο χαρτί ή στην οθόνη του υπολογιστή μου εκείνα τα συναισθήματα που, κατά κάποιο τρόπο, φανερώνουν την αλήθεια μου. Κι ας είναι μια ζωή τα ίδια ή η συνέχεια των προηγούμενων, περιλαμβάνοντας, ακόμη και τα όσα παρέλειψα την άλλη φορά. Το πρόβλημα είναι το πως θα χρησιμοποιήσεις το συναίσθημά σου. Ή ακόμη το πώς μπορείς να προκαλέσεις την έμπνευση, η οποία δεν έρχεται πάντα όποτε θέλουμε. Είναι φορές, το ομολογώ, που δεν έχω τι να γράψω, δεν βρίσκω θέμα, δεν βρίσκω υλικό, δεν βρίσκω τις λέξεις, νιώθω την αγωνία της απώλειάς τους. Η σκέψη αυτή με βασανίζει. Ακόμα κι αν πλήττω την ώρα που γράφω, το αφήνω να φανεί. Και τότε είναι που "συλλαμβάνω" κάποια σκιρτήματα που ξεφεύγουν από τις χαραμάδες της καρδιάς μου. Ακολουθώ τα σημάδια τους και τα αποτυπώνω υπακούοντας στις προσταγές του εσωτερικού μου εγώ! Δύσβατο μονοπάτι, σίγουρα, μα... θα το προσπαθήσω.

Πάνε πολλά χρόνια αφότου αποχωρίστηκα τον τόπο μου -φυσικά, όχι όμως και συναισθηματικά- και σαν αστέρευτος ποταμός πορεύτηκα σε άλλα μέρη, μακρινά. Απόδημος πάντα, δίχως τελικά να ριζώσω παρόλα τα 41 χρόνια. Στο πέρασμα των χρόνων έκανα προσπάθειες να μην εγκλωβιστώ μέσα στο εφήμερο, να μην απομακρυνθώ από το όνειρο και τη μέθη που χρειάζεται για να πραγματοποιήσεις αυτό το όνειρο. Καλό θα ήταν βέβαια (και θα βόλευε) τα όνειρα να πραγματοποιούνται την ώρα που τα θέλουμε κι όχι όποτε θέλουν εκείνα, αλλά... Αλλά και πάλι, όποτε κι αν πραγματοποιηθούν, μας φέρνουν τη χαρά της εκπλήρωσής τους.

Όσοι έχουν ξενιτευτεί γνωρίζουν καλά το δράμα που ζουν με τον καημό της πατρίδας. Γνωρίζουν καλά πως το πιο γλυκό όνειρο -αλλά και άπιαστο για πολλούς- ήταν και είναι η επιστροφή στην πατρίδα, η λαχτάρα να ξαναδείς τους ανθρώπους σου, τον τόπο σου, όπως πολύ καλά γράφει ο εκλεκτός συγγραφέας Τάκης Χατζηαναγνώστου: "Το χωριό όπου γεννιέται κανείς φαίνεται πως γίνεται με τον καιρό παραμύθι. Και το παραμύθι δεν είναι παρά μια άλλη αίσθηση ζωής, που σε δένει πίσω απ' το μίτο της και σε παρασέρνει σ' ένα δικό της δρόμο".

Σαν ένα τίποτα, περνάνε τα χρόνια. Τώρα πια που επέστρεψα για να συνεχίσω τον κύκλο της ζωής μου εδώ στον τόπο μου, κοντά σ' αυτά που νοσταλγούσα και αγαπούσα, βλέπω αλλά και νιώθω πόσο ο άνθρωπος έχει ανάγκη αυτή τη μέθη για να υπερβεί τον εαυτό του και να πραγματώσει το όνειρό του.

Ένας δρόμος είναι η ζωή που μας πάει και μας φέρνει κι ο καθένας τον διαβαίνει με τον τρόπο του. Επιλέγουμε, λοιπόν ένα δρόμο να τον βαδίσουμε με την ελπίδα πως θα μας οδηγήσει εκεί που θέλουμε ή εκεί που ονειρευτήκαμε. Η επιλογή μας αυτή συνοδεύεται από χίλιες σκέψεις και σχέδια ώστε να πορευτούμε στο σωστό μονοπάτι. Ο τρόπος που θα ζήσεις, τα πράγματα που θα κάνεις, τα "ναι" και τα "όχι" σου, τα σωστά και τα λάθη σου, τα πρέπει και τα άλλα σου, αλλά κι οι προσταγές της μοίρας να καρτερούν στην άκρη. Σημαντικό στοιχείο στη ζωή μας η μοίρα, θεά απρόβλεπτη, τυφλή κι ανεξιχνίαστη που καθορίζει την πορεία μας με τις άγνωστες βουλές της. Τα έχουν πει, βέβαια, πολλοί αυτά, κάπως έτσι ή κάπως αλλιώς.

Είναι να μη γνωρίσει κανείς δυο πατρίδες, έτσι κι αυτό συμβεί αρχίζει μέσα σου το σαράκι να κάνει τη δουλειά του... να σε τρώει. Είναι σαν ένα είδος διχασμού αυτό που συμβαίνει. Το αισθάνομαι τώρα που επέστρεψα. Όταν ήμουν στην ξενιτιά, μου λείπανε πολύ οι άνθρωποί μου στην Ελλάδα. Μου έλειπε ο τόπος μου γενικά. Τότε τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι νοσταλγίες, οι συμβιβασμοί και οι ελπίδες γέμιζαν τις αβάσταχτες ώρες, ιδίως αυτές της μοναξιάς. Έκανα χίλιες προσπάθειες ώστε να μη χαθούν σε κάποιο διάδρομο της καρδιάς μου αυτά που άφησα πίσω μου. Τώρα που επέστρεψα, μου λείπουν αντίστοιχα τα εκεί. Τόσα χρόνια έζησα μακριά αντάμα με αξιόλογες παρουσίες αλλά, συγχρόνως και με πολύ σημαντικές απουσίες. Κι αυτές είναι που πονάνε. Τώρα όλα έχουν αντιστραφεί... τα εδώ με τα εκεί. Όλοι οι καημοί κι όλες οι αγωνίες της ξενιτιάς, όλα τα ανάκατα συναισθήματα για την πατρίδα που με γέννησε και μ' ανάστησε αλλά και για την άλλη που με μεγάλωσε και με δίδαξε, όλα ένα κουβάρι από χρόνια μπροστά μου. Τα εκεί και τα εδώ, οι συγκρίσεις, οι διαφορές, οι ομοιότητες και τόσα άλλα. Κι όλο αυτό το κουβάρι από χρόνια, αν το στύψεις, έλεγε κάποιος, το πιο σίγουρο είναι να έχεις ένα πικρό ζουμί. Γιατί όμως να είναι έτσι;

Το διαρκές ανικανοποίητο... μας βασανίζει. Όσα πράγματα και ν' αποκτήσουμε, κάτι μας λείπει. Και ίσως να είναι αυτό ένας άλλος τρόπος ύπαρξης. Κυνηγάμε να βρούμε την αλήθεια πίσω από τις ψευδαισθήσεις μας και... ξαφνικά πουθενά δεν ταιριάζεις, και κανένας δεν ταιριάζει μαζί σου. Δύσκολα πιάνεται με τη σκέψη ετούτη η αλήθεια, πιο δύσκολα γράφεται γιατί είναι από εκείνα τα απλά, μα... και δύσκολα. Αυτά που τελικά αναλογιζόμαστε μετά, όταν διασταυρώνονται τα όνειρα και συμπλέκονται οι συγκινήσεις. Όταν νιώθεις πως υπάρχει μια μελαγχολία, μια ανάμνηση, ένα συναίσθημα που σε πάει, πολλές φορές, άλλοτε πίσω κι άλλοτε μπροστά και σε κάνει να θυμάσαι αυτά που πέρασες και ό, τι έκανες, αλλά και μια αισιοδοξία που σε κάνει να δέχεσαι αυτά που έρχονται, τα μέλλοντα. Αυτά που ζούμε σήμερα δεν είναι παρά ένα ταξίδι στο παρελθόν μας. Η ζωή περνάει γρήγορα και αυτά που ζήσαμε κάποτε σήμερα έχουν γίνει αναμνήσεις. Όλα περνάνε και τίποτα δεν μένει...

Ξεστρατίζει για μια στιγμή η σκέψη μου στο διάβα. Κάθομαι τώρα και σκέφτομαι πως είναι σα να αρχίζει μια νέα εποχή, μπαίνω σε άλλες έγνοιες και σ' άλλες ανησυχίες. Πιστεύω πως συχνά δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ξεχνάμε να κοιτάξουμε βαθιά στην ψυχή μας. Και είναι εκεί όπου κρύβεται όλη η ειλικρίνεια του εαυτού μας. Η αυτεπίγνωση είναι πολύ προσωπική για τον καθένα. Πολλές φορές μας χρειάζεται για να έρθουμε σε συνάντηση με την αλήθεια μας. Κι όλος αυτός ο ψυχισμός αντανακλάται στη ματιά μας. Ματιά που άλλοτε χαμογελά όλο φως, άλλοτε συννεφιάζει κι άλλοτε... βουρκώνει.

Πολλές φορές "ταξιδεύω" κι αναθυμάμαι, σαν ασπρόμαυρες ξεθωριασμένες φιγούρες, να περνάνε από μπροστά μου όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα που έχουν πια χαθεί. Τα πρόσωπα που κράτησαν τη ζωή μας - αυτοί που ήρθαν, αυτοί που λείπουν, αυτοί που για πάντα φύγαν. Δεν ξέρω αν αυτό είναι μια οφειλή ή μια ανάγκη για το αλάφρωμα της ψυχής μας. Της ψυχής που κρύβει τόσες απουσίες και σίγουρα οι πιο σημαντικές συνδέονται με την αγάπη. Κεντρικές μορφές σ' αυτό το ταξίδι της μνήμης, σίγουρα οι γονείς μας. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε, είν' αλήθεια, αλλά κάτι μένει που... λιμνάζει. Τα σπίτια, οι δρόμοι, οι τάφοι... τα γεγονότα. Συνηθισμένα περιστατικά? καθημερινά. Του σήμερα και του άλλοτε.

Οι μνήμες αυτές, πολλές φορές, είναι αφορμή για να μιλήσει κάποιος σε πρώτο ενικό για τον εαυτό του. Έχουν μια εξομολογητική διάθεση, ίσως και αποκαλυπτική. Αλλά είναι κι άλλες που δεν αναγνωρίζεις ούτε αυτόν τον εαυτό σου. Προσμετράς τα λάθη σου, απορείς με το τι ανέχτηκες, εξοργίζεσαι με το πόσο υποχώρησες και συνάμα δυσκολεύεσαι να θυμηθείς το γιατί. Όλη μας η ζωή, θαρρείς, εξαντλήθηκε σ' αυτό το όριο, σ' αυτό το πέρασμα να καταλάβουμε αυτό που περισσεύει από τη ζωή μας και δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Γιατί πρέπει να αγωνίζεσαι τόσο για να βρεις νόημα στη ζωή σου; Δεν παραπονιέμαι? αναρωτιέμαι μόνο... Γιατί;

Μια διαδρομή, αυτό λένε, είναι η ζωή μας. Μια διαδρομή που κάθε της βήμα σε απομακρύνει ή σε φέρνει κοντά σ' αυτό που στ' αλήθεια θέλεις. Μια διαδρομή γεμάτη από σκέψη, μόχθο, αγωνίες αλλά και άπειρες αποχρώσεις χαράς και λύπης. Αλλά γιατί όμως να συλλογιέσαι πιότερο τις αποχρώσεις της λύπης αφού κι αυτές της χαράς, δόξα το Θεό, δεν ήταν λίγες. Αλλόκοτες σκέψεις, που μου έδωσαν ωστόσο ένα μάθημα, ότι όλα όσα αγαπάμε θα μας σημαδεύουν πάντα. Αλλά και πάντα θα υπάρχει, στη ζωή μας, ένα παρελθόν που θα έχει, δυστυχώς, φύγει συγχρόνως όμως θα υπάρχει κι ένα μέλλον που θα είναι, ευτυχώς, δικό μας.

Τελικά, πάλι το κατόρθωσα, παιδεύτηκα, μα βρήκα τις λέξεις να γράψω τα δικά μου. Οι λέξεις, έτσι λένε στο νησί μας, είναι σαν τα κογχύλια του γιαλού, αν τα βάλεις στο αυτί σου, ακούς τον ήχο του γιαλού σου ή της ψυχής σου... Αυτό έκανα... συγχωρήστε με.

Από την Βαλένσια της Βενεζουέλας, τον μακρινό τόπο της αποδημίας μου, δεν έχω σωπάσει ποτέ, να διαλαλώ για την καταγωγή μου. Είχα την τύχη να γεννηθώ στο ευλογημένο νησί της Λέσβου, το νησί που λατρεύω και υπερηφανεύομαι γι αυτό. Η Λέσβος αποτελεί, για μένα, σημείο αναφοράς που έρχεται και επανέρχεται τόσο στα όνειρά όσο και στα γραφτά μου. Σαράντα χρόνια πάνε που έφυγα απ' το νησί και η καρδιά μου πάλλει στο ρυθμό της θάλασσας του Αιγαίου που το περιβάλλει κι ωστόσο, είναι σαν να μην έχουν περάσει...

Είμαι σε μια ηλικία, πλέον, που, αν μη τι άλλο, έχω ανάγκη να διατηρώ συναισθηματικούς δεσμούς, με το παρελθόν. Κι αλίμονο, είναι τόσα πολλά αυτά, που μαζί τους μεγάλωσα, έζησα κι αγάπησα και τόσες οι μνήμες, που ομολογώ, ότι η απόσταση της ξενιτιάς δεν έσβησε μήτε τη γλύκα, μήτε τη γεύση τους. Το παρελθόν, μετά από χρόνια, παίρνει την αξία που του δίνουμε εμείς. Πως μπορεί να μην θυμάσαι όλα αυτά που άφησαν το σημάδι τους στην ψυχή σου; Μνήμες που, πράγματι, δύσκολα σβήνουν, που περνούν. Που περνούμε...

Κι είναι αυτές οι μνήμες που σε παρασέρνουν και σε αναγκάζουν με μια εξομολογητική διάθεση, θα έλεγα, να μιλήσεις ή να γράψεις σε πρώτο ενικό για τον εαυτό σου. Αυτό έκανα κι εγώ γράφοντας το: ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ, ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, το κείμενο με το οποίο συμμετέχω στη Δεύτερη Ανθολογία της Ξενιτιάς, το βιβλίο της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων-Λογοτεχνών των Πέντε Ηπείρων, που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ένιωσα κάποια στιγμή, όταν ήδη άρχισα να παίρνω μια αρκετά μεγάλη απόσταση από τα παιδικά μου χρόνια και ήταν, μια στιγμή που μπορεί να θεωρηθεί σαν η πρώτη αναμέτρηση με τον πανδαμάτορα χρόνο, που κυλάει πάντα... ερήμην μας. Γι αυτό έκανα μια κατάδυση βαθιά μέσα μου τα μάζεψα και διαποτισμένα από το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα αποφάσισα να τα καταθέσω ως έκφραση της ψυχής μου και... μα την αλήθεια ξεπήδησαν σαν χείμαρρος κι αποτυπώθηκαν στο χαρτί. Αυτοβιογραφικά σημάδια από την παιδική μου ηλικία. Λιτά πράγματα, αλλά συγχρόνως πλούσια γιατί καθρεφτίζουν την αλήθεια μου. Μόνο που να... άρχισα να σκέφτομαι κι αναρωτιόμουν ποιον να ενδιέφεραν, τάχα, όλα αυτά;

Κι αν ο δρόμος της ζωής μου με έφερε να ζω τόσο μακριά, σχεδόν στην άλλη άκρη του κόσμου, λέω ευτυχώς τα όνειρά μου δεν μαράθηκαν και η καρδιά μου δεν έπαψε ποτέ να λαχταρά. Απλά και μόνο θέλησα ν' αποδείξω, έστω, ότι ο ομφάλιος λώρος που με συνδέει με τον τόπο μου δεν είχε κοπεί...

Κάπου προς το τέλος του κειμένου μου, γράφω: "Εύχομαι να μην χάσω ποτέ από τα μάτια μου τον ορίζοντα των ονείρων μου που έπλαθα νέος για χάρη κάποιων υποσχέσεων", και να που οι υποσχέσεις αυτές, ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ξέσπασαν... ζητώντας εκπλήρωση! Η κλεψύδρα του χρόνου άρχισε να περιορίζει αναγκαστικά τα περιθώριά μου. Ο μακρινός πόθος μου, που σχεδίαζα, εδώ και αρκετά χρόνια, και που κάθε φορά γινόταν και πιο μακρινός άρχισε να πλησιάζει. Το άπιαστο όνειρο του ξενιτεμένου. Η μεγάλη απόφαση του γυρισμού αναζητώντας το δικό μου ξέφωτο στη ζωή κι ελπίζοντας ν' αξιωθώ και να τα καταφέρω να βρω τα μονοπάτια που θα με οδηγήσουν εκεί όπου θέλω. Και είναι αυτές οι στιγμές που κάνουν τη λαχτάρα να γίνεται ακόμα πιο... έντονη!

* * * Δημοσιεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2003 στην Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης και στις 23 Σεπτεμβρίου 2003 στο GR PORTAL