ο ΕλληνισμόςSince 1996 της Διασποράς
...αλλά ο Οδυσσέας ποθεί ακόμη και καπνό μονάχα της πατρίδας του να δει να πετιέται προς τ' απάνω κι ας πεθάνει... (Οδύσσεια, α, στ. 57 κ.π.)
Προηγούμενη σελίδα Κεντρική σελ. της Ενότητας Επόμενη σελίδα
               ο Λογοτέχνης patrinos12@hotmail.com / denniskontarinis@yahoo.com
Διονύσης Κονταρίνης   
Περιέχονται : Οι βίδες, Οι διαφημιστές και οι.....απών !!!   Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός και η λογοτεχνία στα Εφτάνησα.   Νικολός Ούγο Φώσκολος    Mαρίνος Αντύπας    Γεώργιος Τερτσέτης    Μιχάλης 'Aβλιχος    Ιωάννης Καποδίστριας    'Aγγελος Σικελιανός    Αριστοτέλης Βαλαωρίτης   Ανδρέας Λασκαράτος   Ανδρέας Κάλβος   Η Μάχη της Κρήτης    Οι τελευταίες ημέρες του Χαρίλαου Τρικούπη    O Όμηρος κλαίει!!!    Κάποιοι πρέπει να ντρέπονται   ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΑΖΥ ΣΟΥ ΑΛΛΑ...   Κουβεντιαζοντας με το χιόνι   Στα Χρόνια της Δόξας   Λόγια....Λόγια....Λόγια... Τα έργα που είναι;  

Οι βίδες, Οι διαφημιστές και οι.....απών !!!

Θα σας φανεί παράξενος ο τίτλος που έδωσα σε αυτά τα γραφτά μου. Και στ ́αλήθεια μια δόση παραξενιάς και μάλιστα μεγάλης,την έχει. Αλλά μου ήταν αδύνατο να βρω κάτι άλλο σαν τίτλο γι ́αυτά που γράφω σήμερα. Διαβάστε τα λοιπόν και μετά μου λέτε αν έχω δίκιο, αν και αυτά που γράφω σας λένε, από μόνα τους, πόσο δίκιο έχω.

Αν ζούσε σήμερα ο Γιάννης Κορδάτος, ο μεγάλος ιστορικός και μελετητής της νεώτερης Ελλάδας θα ήταν πολύ ευτυχισμένος να βλέπει τους νεοέλληνες να έχουν, όχι μόνο μια γλώσσα, όπως έχουν όλοι οι λαοί του κόσμου, αλλά πολλές. Τόσες πολλές που να δημιουργούν προβλήματα επαφής και συνενόησης μεταξύ τους.

Διότι είναι στ ́αλήθεια πρόβλημα μεγάλο να προσπαθεί σήμερα ένας Έλληνας της προηγούμενης γενιάς να καταλάβει τι του λέει ένας νέος της σύγχρονης πατρίδας μας όταν του μιλάει για ...λαμπάκια που άναψαν, επειδή κάποιος του την έκανε γυριστή και του βγήκε με κόκινο και του τη βίδωσε, ενώ αυτός την είχε βρει στο έτσι με την κοπέλλα του, που ήτανε και πολύ φάση παιδί κι ́ενώ προσπάθησε να του ξηγηθεί στο αλλοιώτικο ο άλλος τον έκανε σηκωτό και τον τσουβάλιασε μαζί με τον δικό του, τον κολλητό του, που δεν τον πήγαινε με τίποτα και την κοπάνησε πάνω στη χιλιάρα που ήτανε και πολύ εργαλείο.

Τι είπατε; Δεν καταλάβατε τίποτα; Προσέξτε, διότι αν δεν καταλαβαίνετε αυτή τη γλώσσα υπάρχει φόβος να είστε...βλήμα ή ούφο. Έτσι θα σας αποκαλέσουν οι νέοι της σύγχρονης Ελλάδας, οι οποίοι ομιλούν, γράφουν και σκέφτονται – αν σκέφτονται – με αυτή την γλώσσα την οποία οι ίδιοι έχουν κατασκευάσει.

“Η γλώσσα είναι ένα εργαλείο με το οποίο οι άνθρωποι συννενοούνται”γράφει στον πρόλογο του μνημειώδους έργου του “Η ιστορία του γλωσσικού μας ζητήματος”ο Γιάννης Κορδάτος. Μόνο που τη γλώσσα αυτή, το εργαλείο συννενόησης, εμείς οι σύγχρονοι νεοέλληνες το κάναμε...και πολύ εργαλείο. Τόσο πολύ εργαλείο το έχουμε κάνει που μας είναι πλέον αδύνατον να συννενοηθούμε μεταξύ μας και προσπαθούμε κάθε μέρα να ανακαλύψουμε και να καταγράψουμε καινούργιες λέξεις μήπως και καταφέρουμε τελικά να συννενοηθούμε.

Δεν θέλω να παραστήσω τον λόγιο διότι δεν είμαι λόγιος Οφείλω να ομολογήσω όμως πως τρέφω έναν απεριόριστο σεβασμό προς την γλώσσα μας. Τόσο την ομιλουμένη όσο και την γραπτή. Αυτή τη γλώσσα που κάποιοι δάσκαλοι κάποιας εποχής και κάποια σοβαρά βιβλία μας έχουν μάθει να την χρησιμοποιούμε σωστά. Αυτή την απλή ελληνική γλώσσα, την απαλλαγμένη από την καταστραφική μανία του λογιωτατισμού, αλλά και την ανόθευτη από τους σύγχρονους βαρβαρισμούς. Μια γλώσσα για την οποία έγιναν τόσοι αγώνες στα παλαιότερα χρόνια. Αγώνες, από ανθρώπους που είχαν δει σωστά το πρόβλημα και ετόλμησαν να δώσουν σε μας τους κατοπινούς μια γλώσσα με την οποία να μπορούμε να εκφράζουμε σωστά αλλά και μελωδικά τα συναισθήματά μας.

Η ελληνική γλώσσα, η γλώσσα η σωστή που θα έπρεπε να μιλάμε σήμερα, είναι τόσο πλούσια που δεν χρειάζεται να ανακαλύπτουμε και να προσθέτουμε νέες λέξεις. Διότι με τις προσθέσεις αυτές δεν γίνεται πιο πλούσια. Πιο δυσνόητη γίνεται. Δεν χρειάζονται τα...λαμπάκια, οι βίδες, οι φάσεις, οι κολλητοί, οι γυριστές. Το μόνο που χρειάζεται είναι, οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα γράμματα και ιδιαίτερα αυτοί που ασχολούνται με την συγγραφή και που έρχονται σε καθημερινή επαφή με τους αναγνώστες ή ακόμη και με τους ακροατές τους, να μάθουν να την χρησιμοποιούν σωστά αυτή τη θεία γλώσσα. Μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή προσοχή χρειάζεται από τους ομογενείς που ασχολούνται με την δημοσιογραφία και γενικά με την συγγραφή και οι οποίοι, εκτός των άλλων αντιμετωπίζουν και το πρόβλημα μιάς ακόμη γλώσσας, της ξένης γλώσσας της χώρας στην οποία ζούμε. Καλό θα είναι να καταβάλουν κάθε προσπάθεια ώστε να χρησιμοποιούν σωστά τη γλώσσα μας. Να μάθουν ότι υπάρχει η γραμματική η οποία ασχολείται με το τυπικο της γλώσσας, τους νόμους της και τις διάφορες μεταβολές της. Να μάθουν ότι υπάρχει ένας τομέας της γραμματικής που λέγεται Συντακτικό και που πραγματεύεται τους κανόνες σύνταξης της γλώσσας. Να μάθουν ότι τα ρήματα έχουν “φωνές” και “χρόνους” τους οποίους θα πρέπει και να ακολουθούν. Να μάθουν ότι τα ουσιαστικά και τα επίθετα έχουν “γένη” “κλίσεις” και “πτώσεις” που πρέπει να αποδίδονται σωστά. Να μάθουν ότι ο...Κίμων στην γενική πτώση γίνεται του Κίμωνος και όχι του.....Κίμων. Διότι αυτό απόλαυσα σε δημοσίευμα ομογενειακής εφημερίδας όπου ο νεαρός, αυτοαποκαλούμενος δημοσιογράφος, μας ενημερώνει ότι...ο τάδε σύλλογος διοργάνωσε εκδήλωση για την οικονομική υποστήριξη του...Κίμων.

Για όνομα του Θεού. Ο Κ ίμων έγινε ....του Κίμων. Βέβαια διαβάζω στον ομογενειακό τύπο κάθε μέρα πάρα πολλά διασκεδαστικά αλλά και..ανατριχιαστικά τα οποία θα μπορούσα να συγκεντρώσω σ ́ένα ωραίο τόμο με τίτλο. “Μαργαριτάρια.”

Κάθε μέρα ανακαλύπτω στις εφημερίδες μας γραμματικά και συντακτικά διαμάντια που βγάζουν μάτια. Όπως εκείνο το σλόγκαν που για χρόνια τώρα, μέσα από τις μικρές αγγελίες της εφημερίδας επιμένει να μας καλεί να “προτιμάμε...τους διαφημιστάς της εφημερίδας μας.” Χωρίς ποτέ κανείς από τους υπεύθυνους να κάμει τον κόπο να ανοίξει μια γραμματική και να δει ότι διαφημιστής είναι ο κατασκευαστής της διαφήμισης. Και ότι αυτός που πληρώνει την διαφήμιση για να προωθήσει τα προϊόντα του ή τις υπηρεσίες του και τον οποίον η εφημερίδα μας καλεί να υποστηρίξουμε προσδιορίζεται με την μετοχή του ρήματος διαφημίζομαι και καλείται “διαφημιζόμενος.”Προτιμάτε τους διαφημιζόμενους στην εφημερίδα μας το σωστό. Ή προτιμάτε τους αγγελειοδότες μας όπως λέει κάποια ψυχή για να αποφεύγει τις κακοτοπιές.

Και μετά από όλα αυτά κάποιοι “δημοσιογράφοι” έχουν το θάρρος να αναφέρονται σε δημοσιογράφους στην Ελλάδα, με δημοσιογραφική ιστορία και με ονόματα βόμβες και να τους αποκαλούν....συναδέλφους. Λίγη αυτογνωσία και μετριοπάθεια δεν βλάπτει κύριοι “συνάδελφοι”. Εκείνο που βλάπτει είναι το....καλάμι. Να το αποφεύγετε και εφ ́όσον θέλετε να είστε “δημοσιογράφοι” καθείστε και διαβάστε λίγο. Το διάβασμα ποτέ δεν κάνει κακό. Θα αποκτησετε το εφόδιο να μεταφέρετε σωστά στους αναγνώστες σας την Ελληνική Γλώσσα και θα πάψουμε να διαβαζουμε ότι ....στον επόμενο αγώνα του Παναιηναϊκού οι δύο παίκτες θα είναι...ΑΠΩΝ. Απλά γιατι δεν θα είναι ΑΠΩΝ αλλά θα είναι ...ΑΠΟΝΤΕΣ






Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός
και η λογοτεχνία στα Εφτάνησα.

Στα 1789 η Γαλλία θα σημαδέψει την ιστορία του κόσμου με την Επανάσταση που θα ξεσπάσει εκεί ενάντια στον βασιλικό και εκκλησιαστικό δεσποτισμό. Δεν υπήρξε στην ανθρώπινη ιστορία κανένα γεγονός πιό συγκλονιστικό και πιό σπουδαίο από την Γαλλική Επανάσταση. Ήταν η Επανάσταση αυτή που ενέπνευσε τους λαούς όλης της Ευρώπης. Ήταν το έναυσμα για το ξεσηκωμό της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας. Και οπωσδήποτε η Επανάσταση αυτή υπήρξε ο προάγγελος του κομμουνισμού που ήρθε τον Οκώβρη του 1917. Τα Εφτάνησα, κάτω από την κατοχή των Ενετών την περίοδο εκείνη ήσαν από τους πρώτους που δέχτηκαν τους απόηχους αυτής της κίνησης. Οι καινοτόμες ιδέες που άφησε προς τα έξω η Γαλλική Επανάσταση γέννησαν τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και φυσικά μέσα από τα Εφτάνησα γεννήθηκε και ο νεοελληνικός διαφωτισμός. Έτσι γεννήθηκαν και οι κατάλληλες συνθήκες για την καλλιέργεια των τεχνών και των γραμμάτων. Φυσικά σε αυτό βοήθησε πάρα πολύ η μακρόχρονη επαφή των Εφτανησίων με την Δύση, η απουσία του τουρκικού ζυγού, η οικονομική ανάπτυξη των νησιών και η ειρηνική διαβίωση των κατοίκων.
Το ρεύμα των ιδεών του νεοελληνικού διαφωτισμού θα δώσει την ώθηση στα νησιά ώστε από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου να γίνουν το λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό κέντρο του ελληνισμού.
Οι Εφτανήσιοι λογοτέχνες δέχτηκαν επιδράσεις από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και την ιταλική και ευρωπαϊκή λογοτεχνία, λόγω της επαφής των νησιών με την Δύση καθώς επίσης και από την κριτική λογοτεχνία αφού μετά από την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους πολλοί Κρητικοί κατέφυγαν στα Εφτάνησα.
Την περίοδο αυτή στα Ιόνια νησιά θα υπάρξει μια αξιόλογη λογοτεχνική παραγωγή. Και φυσικά προεξάρχουσα μορφή σε αυτή την κίνηση θα είναι ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός.
Ο Σολωμός θα δημιουργήσει μια νέα σχολή ποιητικής γραφής και αντίληψης. Μια σχολή που θα βασίζεται στη χρήση της δημοτικής γλώσσας και στο δημοτικό τραγούδι.
Ο Σολωμός βέβαια είναι ένα θαύμα μέσα στην ιστορία του ελληνικού κόσμου. Και αναμφισβήτητα είναι μια ποητική μεγαλοφυία που, από προσωπικά του γεγονότα, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το έργο του που σώθηκε αποσπασματικά. Παρ΄όλα αυτά, στην κατάσταση που σώθηκε, δείχνει την ποιητική του μεγαλοφυία.
Θα πρέπει όμως να γίνει γνωστό ότι και πριν από τον Σολωμό στα Εφτάνησα θα υπάρξει μια αξιόλογη πνευματική κίνηση. Ιδιαίτερη κίνηση θα παρατηρηθεί στην λογοτεχνία όπου θα πρατηρηθεί μια λογοτεχνική παραγωγή στιχουργημάτων πολιτικού, ερωτικού αλλά και σατυρικού περιεχομένου.
Τα πολιτικά γεγονότα της εποχής εκείνης και η επέμβαση των Γάλλων στα Ιόνια νησιά από την μιά πλευρά και από την άλλη οι αντιθέσεις της εφτανησιώτικης κοινωνίας και ο διαχωρισμός της σε ευγενείς και ποπολάρους θα επηρεάσουν σημαντικά την λογοτεχνική παραγωγή της εποχής. Στο λογοτεχνικό χώρο θα φανούν οι σημαντικώτεροι προσολωμικοί λογοτέχνες με σημαντικώτερους ανάμεσά τους τους Στεφ. Ξανθόπουλο, Ανδ. Σιγούρο, Αντ. Μαρτελάο, Αντ. Κατηφόρη και άλλους.
Στη συνέχεια η Εφτανησιακή Σχολή θα παρουσιάσει μια πλειάδα λογοτεχνών που επηρεάστηκαν άμεσα από τον Σολωμό και καλλιέργησαν με συνέπεια και επιτυχία όλα σχεδόν τα είδη του έντεχνου λόγου, πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, δοκίμιο, κριτική, μετάφραση, ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγάλου τους δασκάλου.
Οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της Εφτανησιακής Σχολής είναι λογοτέχνες, ποιητές, συγγραφείς και φίλοι του Σολωμού.Στον κύκλο αυτόν περιλαμβάνονται οι Αντ. Μάτεσις, Γεωρ. Τερτσέτης, Ιούλιος Τυπάλδος, Ιάκωβος Πολυλάς, πρώτος εκδότης των έργων του Σολωμού με τον τίτλο "Τα ευρισκόμενα," Σπυρ. Μελίσσης, Γερ. Μαρκοράς, Γεωρ. Ρώμας, Ανδ. Λασκαράτος, Αριστ. Βαλαωρίτης, Λορ. Μαβίλης.
Ο Ανδρέας Κάλβος θα αποτελέσει μια ξεχωριστεί περίπτωση για την Εφτανησιακή Σχολή καθώς θα ακολουθήσει δικό του ποιητικό δρόμο χωρίς τις επιδράσεις του Σολωμού. Θα είναι έτσι ο πρόδρομος της μετασολωμικής σχολής που θα ακολουθήσει.
Τον Μάϊο του 1864 τα νησιά του Ιονίου θα ενωθούν με την Ελλάδα. Η Εφτανησιακή λογοτεχνία αλλά και όλες οι υπόλοιπες τέχνες θα αρχίσουν πλέον να επηρεάζονται από τον ελληνικό χώρο. Έτσι θα αρχίσει να γεννιέται μια νέα μορφή σε όλους τους χώρους των τεχνών.Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός και η λογοτεχνία στα Εφτάνησα.






Νικολός Ούγο Φώσκολος.
Ο Ζακυνθινός διανοούμενος, ποιητής και λογοτέχνης,
που έγινε εθνικός ποιητής της Ιταλίας.

Όπως ο Λευκάδιος Χερν ταυτοποιήθηκε σαν εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας, το ίδιο συνέβει και με τον Ούγο Φώσκολο. Από Ζακυνθινός έγινε εθνικός ποιητής της Ιταλίας. Ίσως η κατάρα της πατρίδας μας να είναι η αιτία που αδιαφορεί εγκληματικά για τα πνευματικά της παιδιά.
Στη Ζάκυνθο γεννήθηκε το 1778 και το όνομά του ήταν Νικολός. Η οικογένειά του ήταν από την Κρήτη, η οποία μετά την κατάληψη της νήσου από τους Τούρκος το 1669 κατέφυγε αρχικά στην Κέρκυρα και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ζάκυνθο. Τα πρώτα του μαθήματα διδάχτηκε από τον μεγάλο δάσκαλο και επαναστάτη Αντώνιο Μαρτελάο. Σε ηλικία δέκα χρόνων χάνει τον πατέρα του που ήταν γιατρός στην Βενετία. Το γεγονός αυτό υποχρεώνει την Ζακυνθινή μητέρα του Διαμαντίνα Σπαθή να πάρει τους δυό μεγαλύτερους γιούς της και αφήνοντας στην Ζάκυνθο τον Νικολό να φύγει για την Βενετία. Μετά από λίγο καιρό θα ακολουθήσει και ο μικρός Νικολός ο οποίος με την εγκατάστασή του στην ιταλία αλλάζει το όνομά του σε Ούγο. Στην Ιταλία θα συνεχίσει τις σπουδές του.
Είναι γεγονός ότι η ζωή του σημαδεύτηκε από τους ναπολεόντιους πολέμους, ενώ παράλληλα η Γαλλική Επανάσταση του είχε δώσει πάρα πολλά μηνύματα. Θα καταταχτεί στο στρατό το 1799 και θα λάβει μέρος σε πολλές μάχες. Δύο φορές τραυματίστηκε, χωρίς όμως όλα αυτά να τον εμποδίζουν να γράφει. Γράφει σονέτα αλλά και μεγάλα έργα όλα εμπνευσμένα από την Γαλλική Επανάσταση. "Ο Θυέστης"είναι το πρώτο δράμα που γράφει και μάλιστα σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ χρόνων. Όταν ανέβηκε το δράμα αυτό στο θέατρο ο Φώσκολο καταχειροκροτείται από τους θεατές οι οποίοι φώναζν. "Viva il giovane Greco"
Τα πιό γνωστά από τα έργα του είναι "Οι Χάριτες," " Οι τελευταίες επιστολές στον Ιάκωβο Όρτις"και "Οι Τάφοι." Μάλιστα για το έργο του αυτό ο Αντώνης Μαρτελάος,, πατριώτης και επαναστάτης που υπήρξε και δάσκαλός του στα παιδικά του χρόνια στην Ζάκυνθο, έγραψε.
"Του κάκου Φράγκο θέλουν να σε κάμουνε
Που είσαι Έλληνας τα μνημεία το φωνάζουνε."

Σε γενικές γραμμές μπορεί να πει κανείς ότι ο Φώσκολος πέρασε από το χώρο της λογοτεχνίας σαν ανεμοστρόβιλος. Στην πολυτάραχη ζωή του Ούγο Φώσκολου οι πολυάριθμες ερωτικές του σχέσεις είχαν σημαντική θέση. Εραστής του ωραίου φύλλου αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ. Ο πρώτος έρωτάς του ήταν στα δεκαέξη του χρόνια με την κοντέσσα Ισαβέλλα Θεοτόκη-Αλμπρίτσι. Ήταν μια γυναίκα σπάνιας ομορφιάς και καλλιεργημένη, που τον βοήθησε πνευματικά και συνέβαλε στην πρόοδο του έργου του.
Το 1805 απέκτησε το μοναδικό του παιδί, τη Φλωριάνα. Ήταν καρπός μιας σύντομης σχέσης με την Αγγλίδα Σοφία Χάμιλτον. Το 1809 διορίζεται καθηγητής της ρητορικής στο πανεπιστήμιο της Παβίας. Όμως η η στροφή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη προε την απολυταρχία θα αλλάξουν τις ιδέες του Φώσκολου γι΄αυτόν. Σε κάθε ευκαιρία επιτίθεται κατά των Γάλλων και του λογοτεχνικού κατεστημένου. Έτσι χάνει την εμπιστοσύνη του καθεστώτος και μαζί χάνει και την έδρα που είχε στο πανεπιστήμιο.
Το 1812 εξορίζεται από το Μιλάνο. Καταφεύγει στην Φλωρεντία όπου εκείνη την εποχή ήταν υπό την κατοχή των Γάλλων. Οι διανούμενοι και οι Δημοκρατικοί της πόλης θα τον υποδεχτούν με ενθουσιασμό. Εκεί, στην Φλωρεντία, θα γνωρίσει και τον ομοϊδεάτη του Ανδρέα Κάλβο ο οποίος θα γίνει γραμματέας του και αντιγραφέας των έργων του.
Δυό χρόνια αργότερα γράφει την τραγωδία "Αίας" που ανεβαίνει στη Σκάλα του Μιλάνου και καταχειροκροτείται και πάλι. Όμως οι εχθροί του τον κατηγορούν ότι στρέφεται κατά του Ναπολέοντα και καταφέρνουν να απαγορεύσουν τις παραστάσεις.
Θα ακολουθήσει η πτώση του. Θα βιοπορίζεται δύσκολα, θα σύρεται στην ανέχεια, θα φτάσει στο αδιέξοδο της δυστυχίας, Θα γνωρίσει την απόλυτη φτώχια και εξαθλίωση. Λίγο πριν συμπληρώσει τα πενήντα του χρόνια ο θάνατος θα τον βρει σ΄ένα προάστιο του Λονδίνου. Θα πεθάνει πάμφτωχος ενώ ετοιμαζόταν να επιστρέψει στην Ζάκυνθο. Η κόρη του Φλωριάνα θα καταφέρει να σώσει όλο το έργο του πριν και η ίδια φύγει από τη ζωή μόλις λίγους μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα της.
Όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του τελέστηκε μνημόσυνο στον ναό του Αγίου Μάρκου, στην Ζάκυνθο, όπου ο Διονύσιος Σολωμός εκφώνησε επιτάφειο λόγο.
Το έργο του Φώσκολου εκδόθηκε σε επίσημη ιταλική έκδοση και γεμίζει είκοσι τρείς τόμους με πολλές χιλιάδες σελίδες. Ο 13ος τόμος περιέχει όλα τα κείμενα που έγραψε ο Φώσκολος για τα Εφτάνησα και την Πάργα. Ένα "κατηγορώ" κατά του Μέτερνιχ ο οποίος είχε πουλήσει την όμορφη πόλη της Ηπείρου στους Τούρκους.
Η μετακομιδή των οστών του, σε μνημείο στην Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας, στο ιταλικό Πάνθεον, δίπλα στο κενοτάφειο του Δάντη έγινε το 1871 και από εκεί το 1994 μεταφέρθηκαν στο αίθριο του πανεπιστημίου της Παβίας.
Το Δημοτικό θέατρο, στην προσεισμική Ζάκυνθο, έφερε το όνομά του ενώ το πατρικό του σπίτι το 1885 φιλοξένησε την "Φωσκολιανή βιβλιοθήκη" η οποία το 1935 συγχωνεύτηκε με την Δημόσια βιβλιοθήκη. Το 1940 το οίκημα αυτό καταστράφηκε από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των Ιταλών.
Είναι προς τιμή της Ελληνικής Βουλής ότι την 9η Ιουλίου του 2011 τον αναγόρευσε σε "Εθνικό Ποιητή."
Η ιδιαιτέρα του πατρίδα, η Ζάκυνθος τον τίμησε αναγείροντας αδριάντα του, τον οποίον εφιλοτέχνησε ο γλύπτης Κωνσταντίνος Δημητριάδης και ο οποίος είναι τοποθετημένος στο κηπάριο, παραλπλεύρως από την πλατεία Σολωμού και κοιτάζει πρός τον ναό του Αγίου Διονυσίου. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν το 1927 παρουσία του Υπουργού Παιδείας της Ιταλίας Εμίλο Μποντρέρο. Επίσης στην οικία του έχει τοποθετηθεί κενοτάφιο, στο οποίο έχει δοθεί η ονομασία "Μνημείο Θλίψης".
Ένας ακόμα μεγάλος Έλληνας που εμείς τον αγνοούμε όμως οι Ιταλοί είναι περήφανοι γι΄αυτόν.

Θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω την καλή μου φίλη Χαρά Θεοδωρίτση, για το φωτογραφικό υλικό και τις σημαντικές πληροφορίες.

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΕΠΊΣΚΕΨΗ ΣΑΣ ΣΤΟ http://hellascafe.blogspot.com
ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΒΡΗΤΕ ΚΑΤΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ.

ΠΗΓΕΣ
w.panosz.com
w.foscolo-ugo.com
w.enet.gr
w.wikipedia.org.






Mαρίνος Αντύπας
Ο αγωνιστής, ο οραματιστής, ο ιδεολόγος.
Υπέρμαχος των λαϊκών ελευθεριών
και των φυσικών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Ο Μαρίνος Αντύπας, με τόπο γέννησής του τα Φερεντινάτα, χωρίο στην Πύλαρο Κεφαλονιάς, παραμένει ακόμη και σήμερα σαν ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα πρόσωπα της ελληνικής κοινωνικής ιστορίας. Και δικαιολογημένα αφού σ' αυτόν μπορεί να πει κανείς ότι οφείλεται το ξεκίνημα του αγροτικού σοσιαλισμού.
Ο Μαρίνος Αντύπας, σύμφωνα με την πολιτική επιστήμη, ήτανε πρώτα και κύρια ένας κοινωνικός ριζοσπάστης ένας κοινωνικός αναμορφωτής, στην ιδεολογία του οποίου συμπυκνόνωνταν όλες οι τασεις του ελληνικού σοσιαλισμού του 19ου αιώνα.
Γιός μιάς πολυμελούς μικροαστικής οικογένειας ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Φερεντινάτα. Γονείς του ο Σπύρος Αντύπας, ξυλουργός το επάγγελμα και η Αγγελίνα Κλαδά, Γεννήθηκε στα 1872.
Μετά το σχολέιο στη Σάμη φεύγει για την Αθήνα όπου σπουδάζει νομικά
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έρχεται σε επαφή με τους κύκλους των πρώτων σοσιαλιστών και εντάσεται στον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Όμιλο του Σταύρου Καλλέργη.
Στα 1896 κατά τη διάρκεια της κρητικής επανάστασης μαζύ με άλλους συμφοιτητές του θα πολεμήσει στο πλευρό των Κρητικών.
Από τη Νομική Σχολή θα αποφοιτίσει το 1897 με το πτυχίο του δικηγόρου.
Το 1900 βρίσκεται στην Κεφαλονιά όπου στο Αργοστόλι εκδίδει την εφημερίδα "Ανάσταση". Μέσα από αυτή την εφημερίδα ξεκινάει τους αγώνες για αφύπνηση του λαού και ιδιαίτερα των εργατικών και αγροτικών τάξεων. Στα 1905 μέσα από την εφημερίδα του, με μια σειρά από άρθρα ζητά νόμους που να περιορίζουν τις ώρες εργασίας, τον καθορισμό ημερομισθίων και την δημιουργία ταμείου συντάξεων για τους ανίκανους προς εργασία εργάτες. Από τις πολλές δραστηριότητες του κατά την παραμονή του στην Κεφαλονιά είναι η ίδρυση του λαϊκού αναγνωστηρίου "Η Ισότης" το οποίο θα γράψει ιστορία στο Αργοστόλι εκείνης της εποχής. Κι' ακόμη θα ιδρύσει σοσιαλιστικούς συλλόγους και ομάδες, πολιτικό κόμμα, εργατικούς συνδέσμους και θα οργανώσει λαϊκές κινητοποίσεις, συλλαλητήρια και θα εκφωνήσει πολλές ομιλίες.
Τον ίδιο αυτό καιρό θα γνωρίσει την Βασιλικούλα Καλομοίρη, κόρη σταφιδέμπορου από την Αλεξάνδρεια και ανάμεσά τους θα γεννηθεί ένας μεγάλος έρωτας. Η Κούλα, όπως τη φώναζαν, θα φυλάξει τα γράμματα του Μαρίνου μέχρι τον θάνατό της.
Τον Οκτώβριο του 1907 θα εκφωνήσει έναν πύρινο λόγο στην πλατεία Ομονοίας ενάντια στο Παλάτι όπου θα συλληφθεί και θα δικαστεί ένα χρόνο.
Μετά την αποφυλάκισή του θα ταξιδέψει στη Ρουμανία όπου εκεί θα συναντήσει τον πλούσιο θείο του Γεώργιο Σκιαδαρέση και θα τον πείσει να αγοράσει το μεγάλο κτήμα στην Αγυιά Εκεί ο Αντύπας διαχειρίζεται τα κτήματα και αρχίζει να εφαρμόζει τις αρχές στις οποίες επίστευε
Με την αποχώρηση των Τούρκων από την Θεσσαλία οι αγρότες νόμισαν ότι τα βάσανά τους τέλειωναν οριστικά. Ότι η γη θα μοιραζόταν σε όλους ίσα και ότι μια νέα εποχή θα άρχιζε. Όμως παρέμειναν οι Έλληνες τσιφλικάδες και οι παρατρεχάμενοι οι οποίοι συνέχισαν να εκμεταλεύονται άγρια τους αγρότες.
Ο Μαρίνος Αντύπας διατρέχει τα χωριά του Θεσσαλικού κάμπου και κινητοποιεί τους αγρότες για τα δίκαιά τους.Αποκορύφωμα θα είναι το συλλαλητήριο στο Λασποχώρι στις αρχές του 1907.
Οι ενέργειές του προκαλούν το μίσος των τσιφλικάδων οι οποίοι προσπαθούν να τον εκμηδενήσουν. "Φρονώ ότιο το δίκαιον είναι εκεί όπου το συμφέρον των πολλών και όχι των ολίγων. Επομένως μεταχειρίζομαι τας δυνάμεις μου υπέρ της εξαφανίσεως των τσιφλικιών και της πλήρους ανεξαρτησίας των καλλιεργητών"έλεγε.
Οι τσιφλικάδες της Θεσσαλίας βλέποντας πως με κανένα μέσον δεν καταφέρνουν να τον κάμψουν αποφασίζουν την δολοφονία του.
Ο Μαρίνος Αντύπας προαισθανόταν το τέλος του και έλεγε στους αγρότες.
"Εμένα θα με σκοτώσουν. Μα όπου κι' αν με βρει το κακό να έρθετε να με πάρετε Θέλω και νεκρός να είμαι ανάμεσά σας"
Το βράδυ της 8ης Μαρτίου του 1907 στον Πυργετό της Λάρισσας ο Μαρίνος Αντύπας θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες που θα του ρίξει ο Ιωάννης Κυριακός, έμπιστος επιστάτης του μεγαλοτσιφλικά Αριστείδη Μεταξά, συνεταίρου του θέιου του Γεωρ. Σκιαδαρέση. Ο Αντύπας θα ξεψυχίσει στην αγκαλιά του ξαδέλφου του Παναγιώτη Σκιαδαρέση ψυθιρίζοντας Ισότης, αδελφότης, Ελευθερία. Το σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης.
Η σύντομη ζωή αυτού του μεγάλου οραματιστή, κυριολεκτικά αγγίζει τα όρια του θρύλου.






Γεώργιος Τερτσέτης
Ένα πολύπλευρο ταλέντο της νομικής, της δικαιοσύνης,
της ιστορίας, της ποίησης και του πεζού λόγου.

Ο Γεώργιος Τερτσέτης έχει περάσει στους αθανάτους της ελληνικής ιστορίας όταν είχε το θάρρος, στη διάρκεια της ιστορικής απολογίας του, να βροντοφωνάξει στον διορισμένο Άγγλο Επίτροπο Εδουάρδο Μάσον στη δίκη των Κολοκοτρώνη.- Πλαπούτα "Ποιός είσαι εσύ......" Μια απολογία η οποία έχει μείνει ιστορική. Ο φιλελεύθερος λόγος του έγινε ο ύμνος της Δικαιοσύνης. Δίκαια έτσι έχει τοποθετηθεί στο χώρο των μεγάλων διαφωτιστών του Έθνους. Η οικογένεια Τερτσέτη εγκαταστάθηκε στην Ζάκυνθο τον 15ο αιώνα προερχόμενη από την Πορτογαλλία. Ρωμαιοκαθολικοί στο θρήσκευμα το μετέφεραν από γενεά σε γενεά. Πατέρας του ήταν ο Ναθαναήλ Τερτσέτης ο οποίος παντρεύτηκε την Κατερίνα Στρούτζα. Στα 1800 γεννιέται ο γιός τους στον οπο΄λιον δόθηκε το όνομα Γεώργιος-Μάρκος. Ο πατέρας του, πιστό στην δική του θρησκεία, τον βαφτίζει καθολοκά παρ' όλες τις ανριρρήσεις της μητέρας του. Όμως αυτή θα βρει την ευκαιρία να "βουτήξει" τον γιό της και στη ορθόδοξη κολυμπίθρα. Όμως σαν το έμαθε ο πατέρας του τον ξαναβαφτίζει καθολικόν.
Πρώτο δάσκαλος του νεαρού Τερτσέτη είναι ο Lorenzo di Remo Στη συνέχεια θα μεταβεί στην Μπολώνια και την πάντοβα όπου παρακολουθεί μαθήματα ιταλικής φιλολογίας. Εκεί θα γνωριστεί με το κίνημα του καρμποναρισμού και θα ενταχθεί σ' αυτό. Ο καρμποναρισμός αναπτύχθηκε στην Νότια Ιταλία μεταξύ 1807-1812 και είχε σκοπό την αποτίναξη της απολυταρχίας και την εγκαθίδρυση του ελεύθερουδημοκρατικού πολιτεύματος.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα θα μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία και θα φύγει για την πελοπόνησο για να διοργανώσει τον αγώνα. Όμως για λόγους υγείας θα επιστέψει σύντομα στην Ζάκυνθο. Στην περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Καποδίστρια θα πολεμήσει στην Δυτική Ρούμελη.
Το 1832 διορίζεται καθηγητής γαλλικών στο Προκαταρκτικό Σχολείο και αργότερα καθηγητής στρατιωτικής Ιστορίας στην Στρατιωτική Σχολή Ναυπλίου.
Τον Απρίλιο του 1834 στο παλιό τζαμί του Ναυπλίου αρχίζει η δίκη των Κολοκοτρώνη-Πλαπούτα με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Πρόεδρος του δικαστηρίου θα είναι ο Αναστάσιος Πολυζωίδης και ένας από τους δικαστές ο Γεώργιος Τερτσέτης. Τη έδρα του Επιτρόπου θα έχει ο Άγγλος Εδουάρδος Μάσον. Στα παρασκήνια θα υπάρχει ο Τζώρτζ Μάουερ, αντιβασιλέας του Όθωνα και υπεύθυνος για την οργάνωση της Δικαιοσύνης, της Εκκλησίας, και της Παιδείας. Είναι αυτός που έχει σχεδιάσει όλη την πλεκτάνη της προδοσίας των δύο κατηγορουμένων και επί πλέον και την απόφαση που επιθυμεί.
Μετά το τέλος της ακροαματικής διαδικασίας οι δικαστές αποσύρονται σε σύσκεψη για την έκδοση της απόφασης. Ο Μάουερ παράνομα παρεμβαίνει και ζητά συνοπτικές διαδικασίες και την καταδίκη των κατηγορουμένων. Οι άλλοι τρεις δικαστές, Δ. Σούτσος, Α.Βούλγαρης και Φ.Φραγκούλης, εκτελώντας τις εντολές του Μάουερ, θα ζητήσουν την καταδίκη των κατηγορουμένων και την εκτέλεσή του στην αγχόνη εντός εικοσιτεσσάρων ωρών. Μετά από αυτούς θα μιλήσει ο Τερτσέτης ο οποίος θα φωνάξει "Δεν θα με έχετε συνεργό στο φόνο δύο αθώων ανθρώπων" Θα ακολουθήσει και ο Πολυζωίδης και μετά από μεγάλες διαβουλεύσεις και με την παρέμβαση του Όθωνα οι δύο κατηγορούμενοι θα αθωωθούν. Όμως σε βάρος του Τερτσέτη και του Πολυζωίδη θα σχηματισθεί δικογραφία και θα οδηγηθούν σε δίκη.
Στην δίκη αυτή θα εκφωνήσει την ιστορική απολογία του η οποία όχι μόνο θα οδηγήσει το δικαστήριο στην αθώωσή τους αλλά δώσει στον Τερτσέτη τον τίτλο του διαφφωτιστή. Η προτομή του Τερτσέτη συντροφιά με αυτή του Πολυζωϊδη κοσμούν την είσοδο του Δικαστικού Μαγάρου Ναυπλίου.
Ήταν η 24η Σεπτεμβρίου του 1834 όταν ο Γεώργιος Τερτσέτης άρχισε την ιστορική απολογία του. Αξίζει εδώ να δώσω μερικά στιγμιότυπα της απολογίας του.
Ποιός είσαι εσύ ώ Επίτροπε που ήρθες στη χώρα μας να μας δικάσεις; Είσαι αλλόεθνος. Και για να είσαι αλλόεθνος δεν μπορεί να είσαι δίκαιος. Δεν μπορείς να δικάσεις Έλληνες.
Ξέρεις να λες Ελλάδα στα ελληνικά, μα τίποτε δε νοιώθεις απ' ό,τι σπουδαίο, μεγάλο και αιώνιο κρύβει τούτη η λέξη στα σπλάγχνα της.
Κατάλαβες τη θέση του εισαγγελέα σε ελληνικό δικαστήριο αλλά δεν έχεις θέση στην ελληνική δικαιοσύνη Επίτροπε.Είσαι εκτός φύσει και θέσει.
Θέλεις να δικάσεις τους Έλληνες με τον πατριωτισμό του Εγγλέζου.
Ο εθνισμός μας, ώ Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος στα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων που θυσιάστηκαν εις τον αγώνα. Θα ήταν κατάρα Θεού αν εμείς την ημέρα εκείνη της δίκης το ξεχνούσαμε αυτό.
Η απολογία του Τερτσέτη αποτέλεσα μέγα τόλμημα σε μια περίοδο όπου η βία, τα πάθη και ο διχασμός επικρατούσαν στην μετεπαναστατική Ελλάδα.
Ο Τερτσέτης και ο Πλουζωϊδης θα αθωωθούν και ο Τερτσέτης θα πάρει το δρόμο της ξενητιάς. Θα πάει στο Παρίσι όπου θα παραμείνει για δέκα χρόνια.
Με την επιστροφή του στην Αθήνα το 1844 διορίζεται Αρχειοφύλαξ της Βουλής των Ελλήνων.
Το 1847 δημοσιεύει την ποιητική του συλλογή "Απλή γλώσσα" και το 1856 δύο μεγάλα σε έκταση ποιήματα με τους τίτλους"Οι γάμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου" και " Κορίννα και Πίνδαρος"
Άλλα έργα του είναι "La morte di Socrat" (Ο θάνατος του Σωκράτη)
Το 1861 ταξειδεύει στην Ιταλία ως απεσταλμένος του Όθωνα και το 1866 στην Ευρώπη για λογαριασμό της Ελληνικής κυβέρνησης με αφορμή την Επανάσταση στην Κρήτη. Σ' αυτό του το ταξίδι παντρεύεται στο Παρίσι την Γαλλίδα λογογράφο Αδελαϊδα Τζαίρμεν
Ο Τερτσέτης έχει μείνει πιό πολύ γνωστός από την συγγραφή των απομνημονευμάτων των Κολοκοτρώνη, Νικηταρά και άλλων
H μεγάλη και πολύπλευρη αυτή φυσιογνωμία θα τελειώσει τη ζωή της στην Αθήνα στις 15 Απριλίου 1874






Μιχάλης 'Aβλιχος

Ο Μιχάλης 'Aβλιχος, που γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1844 είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής και υπεύθυνα μπορέι να χαρακτηριστεί σαν ο συνεχιστής του έργου του Λασκαράτου. Ανήκει στην ομάδα των προσολωμικών ποιητών που όμως ειδικεύτηκαν στην σάτυρα. Όμως αν και σατυρικός ποιητής δεν έδινε καμμιά αξία στην σάτυρα.
-Η σάτυρα, έλεγε, δεν είναι ποίηση. Για να σατυρίσειςένα πρόσωπο σημαίνει πως του κάνεις πρώτα κριτική και το συμπέρασμά σου το λες με στίχους.
Ο Μιχάλης ή Μικέλης 'Aβλιχος καταγόταν από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια και μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον ευνοϊκό για την πνευματική του ανάπτυξη. Τα πρώτα του γράμματα τα διδάχτηκε στο Πετρίτσειο Λύκειο, στο Ληξούρι και αργότερα ταξείδεψε στην Βέρνη της Ελβετίας όπου συνέχισε τις σπουδές του. Στη συνέχεια θα ταξιδέψει και θα συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι, στη Βενετία και στη Ζυρίχη.
Η περίοδος που βρέθηκε σ'αυτές τις πόλεις ήταν τότε που τα επαναστατικά ρεύματα συντάραζαν όλη την Ευρώπη από άκρου σε άκρον.Ο νεαρός Ληξουριώτης θα επηρεαστεί από την επαναστατική κίνηση και ιδιαίτερα από την γνωριμία του, την προσωπικότητα και τις ιδέες του Ρώσσου αναρχικού, Μιχαήλ Μπακούνιν.
Ο Μιχάλης 'Aβλιχος επηρεάστηκε πάρα πολύ από τις επαναστατικές ιδέες των ευρωπαϊκών κινημάτων και επιστρέφοντας το 1872 στο Ληξούρι, με αρκετές γνώσεις και διάθεση για επαναστατική δράση, έταξε σαν σκοπό της ζωής του την ηθική και πνευματική αναμόρφωση των συμπατριωτών του και την απέλευθέρωσή τους από τις θρησκευτικές και κοινωνικές προκαταλήψεις τους. Μάλιστα εκείνο τον καιρό γνωρίστηκε με τον δημοσιογράφο, πολιτικό και αγωνιστή του Επτανησιακού Ριζοσπαστισμού, τον Παναγιώτη Πανά και με τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη που και αυτός είχε επηρεασθεί από τις ίδιες επαναστατικές ιδέες τις οποίες όμως απαρνήθηκε όταν εξελέγει βουλευτής Επτανήσων.
Με την επιστροφή του στο Ληξούρι, ο 'Aβλιχος αρχίζει να γράφει στίχους. Η ποίησή του σκορπισμένη σε κάποια περιοδικά ή σε χειρόγραφα και γνωστά μόνο σε λίγους καθρεφτίζει την μετριοφροσύνη του χαρακτήρα του και την σεμνότητα του ήθους του. Βασικά συνεχίζει να παραμένει αναρχικός και με τα ποιήματά του σατυρίζει όλα τα κακώς κείμενα της εποχής του. Σύγχρονος και συμπατριώτης του Ανδρέα Λασκαράτου, πίστευε όπως κι' εκείνος στην αναμορφωτική και ηθικοπλαστική δύναμη της σάτυρας.
Η σάτυρά του δουλεμένη, άμεση και καυστική, στρεφόταν πάνω σε όλα τα δεινά του λαού.
Ποτέ δεν έγραψε μια δική του θεωρητική άποψη αλλά του αρκούσε να σατυρίζει τον κυβερνήτη, τον θεομπαίχτη, τον αστυνομικό, τον πατριώτη, τον δικαστή, τον φοροεισπράκτορα, τον θρησκόληπτο. Η σάτυρά του δεν καταφεύγει εύκολα στο γέλιο, όπως η σάτυρα του Λασκαράτου. Η σάτυρα του Αβλίχου είναι περισσότερο σκυθρωπή, πικρή και αιχμηρή. Παρ' όλα αυτά όμως είναι μια σάτυρα άκακη. Οι στίχοι του είχαν ένα εντελώς προσωπικό ύφος, που τους έκανε να διαφέρουν από τους στίχους άλλων σατυρικών ποητών της εποχής του.
Ο Μιχάλης 'Aβλιχος ήταν ένας άνθρωπος που από μόνος του επέλεξε την κοινωνική απομόνωση και την πνευματική μοναξιά. Οι φίλοι οτυ ήσαν ελάχιστοι.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του επιχειρεί να δώσει ένα πιό σύνθετο έργο με το πολύστιχο σατυρικό ποιήμα Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας. όπου ο Διάβολος τον αγγαρεύει να στολίσει την Κόλαση με εικόνες "σατανικών ψυχών." Ο 'Aβλιχος με τους στίχους του κατορθώνει να ζωγραφίσει τα πορτραίτα των πλέον μισητών του προσώπων. Όμως οι ακυστικοίστίχοι του προκάλεσαν την οργή των συμπατριωτών του.
Το γνωστό ποιητικό έργο του Μικέλη 'Aβλιχου είναι λιγοστό, τόσο που μόλις μπόρεσε και έγινε ένα βιβλίο. Και τούτο διότι ο ποιητής πολυ΄δύσκολα έμενε ικανοποιημένος από τα ποιήματά του για να τα δώσει προς δημοσίευση. Όμως πριν από κάποια χρόνια έγινε γνωστό ότι κάποιος έχει στην κατοχή του σχεδόν όλο το ποιητικό έργο του 'Aβλιχου. Κινητοποιήθηκαν εφτανησιώτικες οργανώσεις αλλά και μεμονομένα άτομα χωρίς να γίνει κάτι το θετικό. Γι' αυτό το έργο του 'Aβλιχου , ο διευθυντής της εφημερίδας Ακρόπολης, Γαβριηλίδης, είχε πει.
"Εάν μιάν ημέρα δουν το φως τα ποιήματα του 'Aβλιχου, ένας πλανήτης πρώτου μεγέςθους θα αναλάμψει στον Ιόνιον ορίζοντα."
Όπως οι περισσότεροι από τους Επτανήσιους ποιητές έτσι και ο 'Aβλιχος ήταν υποστηρικτής της ζωντανής γλώσσας του έθνους και όλο το ποιητικό έργο οτυ είναι γραμμένο στη δημοτική.
Ο Μιχάλης ή Μικελής 'Aβλιχος είχε πολύ λίγους φίλους και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1917 σχεδόν μ'ονος και παραγνωρισμένος. Όλο το γνωστό του έργο έχει κυκλοφορήσει μόνο σ' ένα βιβλίο στο οποίο περιλαμβάνεται ένας κριτικός πρόλογος του Κωστή παλαμά.






Ιωάννης Καποδίστριας
Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας.

Ένα από τα πλέον σημαντικά πρόσωπα στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας, είναι αναμφησβήτητα ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της πατρίδας μας. Ένα πρόσωπο αμφιλεγόμενο γιά πολλούς, Ένας πολιτικός που ακόμη και σήμερα αποτελεί αντικείμενο μελέτης γιά τις ικανότητες, που του είχαν αποδοθεί, αλλά και γιά τον τρόπο που επέλεξε να κυβερνήσει. Ένας κυβερνήτης που κατάφερε να διχάσει το λαό της χώρας, που μόλις είχε απελευθερωθεί.
Ο στρατηγός Μακρυγιάννης, μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές φυσιογνωμίες στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, γράφει γιά τον Καποδίστρια στα απομνημονεύματά του .
Ο Κυβερνήτης μας φέρνει οπαδούς των τυρράγνων να τον οδηγήσουνε πως τυρραγνούνε εκείνοι οι τύρραγνοι να τυρραγνήσει και αυτός. .
Κι΄όμως ο Μακρυγιάννης ήταν από τους πρώτους που δήλωσε την αφοσοίωσή του στον Κυβερνήτη και πως μπορούσε ακόμη και τη ζωή του να δώσει γι΄αυτόν. Τι τον έκαμε να αλλάξει; .
Θα πρέπει όμως πρώτα απ΄όλα να δούμε ποιά ήτανε η πολιτική αλλά και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα όταν ο Καποδίστριας έφτασε εκεί γιά να την κυβερνήσει. Είναι αλήθεια πως όταν ο Καποδίστριας πάτησε το πόδι του στην ελληνική γη, η χώρα, όση είχε απελευθερωθεί, ήταν πραγματικά ένα χάος. .
Στην στεριά, γράφει ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς, επικρατούσε το δίκιο της αρπακτηκότητας του Τοπάρχη Κοτζαμπάση και στη θάλασσα η πειρατία. Στην ελεύθερη χώρα δεν υπήρχαν χέρια να επιδοθούν στην καλλιέργεια της γης. Εικοσιπέντε χιλιάδες μαχητές γύριζαν από χωριό σε χωριό χωρίς καμμιά μισθοδοσία, χωρίς καμμιά ενίσχυση. Καμμιά υπηρεσία δεν λειτουργούσε. Ο Μωρηάς ήταν μιά έρημος. Κάθε μεγαλοκαπετάνιος, που κρατούσε ένα κάστρο τυρρανούσε σαν καταχτητής τον γυμνό και άστεγο πληθυσμό. Γιά να μπορέσει κανείς να μεταμορφώσει σε κράτος αυτό το χάος δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα έπρεπε να διαθέτει ισχυρή κεντρική εξουσία με σιδερένια πυγμή κι΄οποσδήποτε μιά πολιτική γενναίου αστυκοδημοκρατικού εκσυγχρονισμού. Ο οποιοσδήποτε όμως κι΄αν διέθετε αυτές τις θέσεις μοιραία θα ερχόταν σε κάθετη ρήξη με το παλιό φεουδαρχικό καθεστώς, που το αποτελούσαν τα τζάκια και οι νεόπλουτοι, που η περιουσία τους ήταν από το πλιάτσικο σε βάρος της επανάστασης. Αυτά είχε να αντιμετωπόσει ο κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, μπροστά σε αυτά βρέθηκε κι΄αυτά κλήθηκε να πολεμήσει. .
Όμως ποιός ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας;. .
Γεννημένος στην Κέρκυρα το 1776 από οικογένεια ευγενών, μορφώθηκε με επιμέλεια στην πόλη του και στην συνέχεια σπούδασε ιατρική και φισοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Μετά τις σπουδές του επιστρέφει στην Κέρκυρα και γιά ένα διάστημα εργάζεται σαν γιατρός χειρουργός. Όταν όμως τα Εφτάνησα κατακτώνται από τους Ρώσσους ο Καποδίστριας θα εγκαταλείψει την ιατρική και θα περάσει στον πολιτικό χώρο. Το 1803 με την ίδρυση της Πολιτείας των Ιονίων Νήσων ο Καποδίστριας θα διοριστεί Γραμματέας. Όμως το 1807 με την συνθήκη του Τιλσίτ το κράτος των Ιονίων Νήσων πάυει να υπάρχει κ;αι φυσικά σταματάει και η Γραμματεία του Καποδίστρια. Σ΄αυτό το διάστημα όμως είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με την ρωσσική διπλωματία κι΄έτσι μετά το τέλος της Γραμματείας στο κράτοσ των Ιονίων Νήσων θα μεταπηδήσει στον χώρο της ρωσσικής διπλωματίας όπου πραγματοποιεί λαμπρή σταδιοδρομία. Μάλιστα το 1815 διορίζεται Υπουργός Εξωτερικών, μιά θέση που κρατάει μέχρι το 1822 Από τον χρόνο αυτόν κα μετά διαμένει στη Γενεύη και παρ΄όλο που βρίσκεται σε άδεια αορίστου χρόνου συνεχίζει να είναι μέλος της ρωσσικής διπλωματίας. Από τα καθήκοντά του αυτά θα απαλλαγεί τον Ιούλιο του 1827 με επίσημη έγκριση του Τσάρου Νικολάου και αφού είχε εκλεγεί στη θέση του Κυβερνήτη της Ελλάδας. .
Το πρωί της Κυριακής 8 Ιανοαρίου του 1828 ο Ιωάννης Καποδίστριας, εκλεγμένος κυβερνήτης της Ελλάδας από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας φτάνει στο Ναύπλιο με το αγγλικό πλοίο Warspite και πατάει το ελληνικό έδαφος. .
Ο Κάρλ Μέντελσον στην Επίτομη Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης γράφει, .
Τρία ξένα πολεμικά πλοία χαιρέτησαν την ελληνικά σημαία με κανονιοβολισμούς. Είναι η πρώτη περίπτωση αποδόσεως επισήμων τιμών εκ μέρους Ευρωπαϊκών Δυνάμεων ενώ ο λαός επευφημούσε.
.
Κι΄ο Νίκος Κασομούλης στα Ενθυμήματα στρατιωτικά αναφέρει. Τι να ενθυμηθεί κανένας και τι να γράψει. Πως να ζωγραφίσει το ηθικόν της ώρας εκείνης. Άλλος έτρεχε, άλλος πηδούσε, άλλος χόρευε. Οι δρόμοι ταράτοντο.Όλοι πλέον από την χαράν αλησμόνησαν την θέσην των. Άνδρες και γυναίκες. Μικροί και μεγάλοι. .
Ο νέος κυβερνήτης θα φτάσει στις 11 Ιανοαρίου στην Αίγινα, όπου εκεί έχει την έδρα της η Επιτροπή, που τον αναπληρώνει στα καθήκοντά του και η οποία αποτελείται από τους Γεώργιο Μαυρομιχάλη, Ιωάννη Μηλαήτη και Ιωάννη Νάκο. Από εκείνη τη στιγμή οι τύχες της χώρας ανήκουν πλέον στα χέρια του κυβερνήτη. .
Πριν να καταπιαστούμε με το έργο του Καποδίστρια, αξίζει να δούμε τι λένε τόσο οι υμνητές του όσο και οι επικριτές του. Χαρακτηρίζοντας τον Καποδίστρια γιά τις πολιτικές του ιδέες, ο εκ των επικριτών του ιστορικός Γιάννης Κορδάτος, στην Μεγάλη Ιστορία της Ελλλάδος γράφει. Ήταν συντηριτικός ως το κόκαλο και υπηρέτης της ρωσσικής πολιτικής. Κάπως ίδια είναι και η γνώμη του Τάσου Βουρνά ο οποίος στην Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδας γράφει. Ήταν αριστοκράτης στην καταγωγή, ολογαρχικός στις ιδέες, δοκιμασμένος από την εποχή της Ρωσσοκρατίας στα Εφτάνησα, οπόταν σαν πληρεξούσιος της ξένης κατοχής έπνιξε στο αίμα την αγροτική εξέγερση της Κεφαλονιάς, το 1804 και είχε πάρει σαφή θέση υπέρ του φεουδαρχισμού. Πιό πολύ επικριτικός ο Ιωάννης Ζέβγος, γράφει στην Σύντομη Μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας. Ήταν αντιδραστικός, διπλωμάτης της Σχολής Μέτερνιχ, στεγνός και πεισματάρης γραφειοκράτης, φανατικός οπαδός του τσαρισμού στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική. .
Ο Φίνλευ, από τους ένθερμους υποστηρικτές και υμνητές του Ιωάννη Καποδίστρια, γράφει στην Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. Ο πατριωτισμός του Καποδίστρια είχε ταυτιστεί με την ορθοδοξία και την εθνική ανεξαρτησία, όχι όμως με την πολιτική ελευθερία και τα πολιτικά δικαιώματα. Ελάχιστα πρόσεξε την κοινωνική πρόοδο των λαϊκών μαζών της Δυτικής Ευρώπης που συντελέστηκε στη διάρκεια της ζωής του και η παράλειψη αυτή τον εμπόδισε να παρατηρήσει την επίδραση που ασκούσε ήδη η κοινή γνώμη στην διαγωγή των περισσοτέρων κυβερνήσεων. .
Οι προθέσεις του Καποδίστρια γιά τον τρόπο με τον οποίον θα κυβερνούσε την Ελλάδα, φάνηκαν από τις πρώτες ημέρες της ανάληψης των καθηκόντων του. Κύριος σκοπός του ήταν όλες οι εξουσίες να βρίσκονται συγκεντρωμένες στα χέρια του. Μία από τις πρώτες ενέργειές του ήταν η αναστολή του Συντάγματος της Τροιζήνας. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να δηλώσει πως αν το Σύνταγμα δεν ανασταλεί ο ίδιος θα έφευγε αφήνοντας την χώρα και τον λαό της στην τύχη τους. Ακόμη διέλυσε τη Βουλή και στη θέση της τοποθέτησε ένα Συμβουλευτικό Σώμα με την επωνυμία Πανελλήνιον. Αυτό το Συμβουλευτικό Σώμα με 27 μέλη είχε καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα. Χωρισμένο σε τρία τμήματα ανέλαβε τις διοικητικές , οικονομικές και δικαστικές εξουσίες. Ακόμη ίδρυσε την Κεντρική Γραμματεία, ένα είδος υπουργικού συμβουλίου που όμως έπερνε απ΄ευθείας γραμμή από τον ίδιο. .
Αφού έθεσε τις βάσεις της εξουσίας έτσι όπως αυτός τις ήθελε ο Καποδίστριας ορκίστηκε ότι θα εκπλήρωνε τις αποφάσεις των Εθνικών Συνελέυσεων της Επιδαύρου, του Άστρους και της Τροιζήνας. Κάτι που δεν τήρησε αφού ευθύς εξ΄αρχής κατήργησε κάθε μορφή αντιπροσωπευτικής συνταγματικής Δημοκρατίας. .
Ο Νίκος Σβορώνος στην Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας υποστηρίζει ότι η εξωτερική πολιτική του Καποδίστρια είχε σαν σκοπό να υποτάξει το νέο κράτος στις βλέψεις του Τσάρου. .
Στην εσωτερική πολιτική ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν κατάφερε να λύσει το κύριο πρόβλημα που αντιμετώπιζε το καινούργιο κράτος. Τη διανομή στους αγρότες της εθνικής γης, που άλλοτε ανήκε στους Τούρκους. Το μεγαλύτερο μέρος της γης αυτής πέρασε στα χέρια των προκρίτων και των κοτζαμπάσηδων ενώ οι αγρότες παρέμειναν και πάλι εξαρτώμενοι από αυτούς. Ωστόσο θα πρέπει κανείς αντικειμενικά να αναγνωρίσει ότι η διακυβέρνηση της χώρας από τον Καποδίστρια αποτελεί την πρώτη σοβαρή προσπάθεια οργάνωσης του ελληνικού κράτους. Πρώτος αυτός φροντίζει γιά την δημόσια εκπαίδευση, καταστέλει την πειρατία, διοργανώνει την διοίκηση. Η προσπάθειά του να επιβάλει κάποια πειθαρχία στο πνεύμα των προκρίτων που ήθελαν να αντικαταστήσουν στην ελεύθερη Ελλάδα τους Τόυρκους αξιωματούχους, συνάντησε από την πλευρά τους μεγάλη αντίδραση. Κι΄ίσως ήταν αυτή η αιτία και ο λόγος που όπλισε τα χέρια των Μαυρομιχαλαίων.. .
Το πρωινό της Κυριακής 27ης Σεπτεμβρίου του 1831, ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας θα πέσει νεκρός έξω από την είσοδο του ναού του Άγιου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο από τις σφαίρες των Κωνσταντίνου και Γιώργη Μαυρομιχάλη. Υποστηρίχτηκε ότι την δολοφονία οργάνωσαν οι Πρεσβευτές της Αγγλίας και της Γαλλίας με σκοπό να εξασθενήσουν τη Ρωσσική επιρροή στην Ελλάδα. Χωρίς να έχει αποδειχτεί κάτι συγκεκριμένο, το γεγονός είναι ότι οι δύο αυτές χώρες εμψύχωναν την αντιπολίτευση στην πολιτική του Καποδίστρια. Όμως η πολιτική του αυτή δημιουργούσε πολλές αντιδράσεις όχι μόνο μέσα στον απλό λαό αλλά και στις τάξεις των κοτζαμπάσηδων που δεν ήθελαν να παραχωρήσουν τίποτα από την τοπική τους εξουσία. Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια θα σηματοδοτήσει μιά νέα εποχή γιά την διακυβέρνηση της χώρας. Οι πρόκριτοι, οι κοτζαμπάσηδες, οι καπεταναίοι θα αρχίσουν έναν αγώνα γιά την εξουσία. Γιά να καταλήξει η Ελλάδα στην βασιλεία του Όθωνα που με τον ερχομό του στην Ελλάδα μαζύ του, εκτός από τους Βαβαρούς θα φέρει και τους ασκούς του Αιόλου. .
Στην Κέρκυρα, λίγο έξω από την πλατεία του Σαν Ρόκκο βρίσκεται η μικρή μονή της Παναγίας της Πλατυτέρας. Στο προάυλιο αυτής της μικρής εκκλησιάς βρίσκεται ένας απλός τάφος όπου μέσα του κρύβει τα οστά του Ιωάννη Καποδίστρια. Μιά απλή μαρμάρινη πλάκα αναφέρει. Ενθάδε κείται ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος Ιωάννης Καποδίστριας. Δίπλα του ακριβώς είναι ο τάφος του αδελφού του, Αυγουστίνου Καποδίστρια. .






'Aγγελος Σικελιανός
Ο ποιητής, ο οραματιστής, ο άνθρωπος

Η Λευκάδα, το πανέμορφο αυτό νησί του εφτανησιώτικου συμπλέγματος, ξέχωρα από τις αμέτρητες ομορφιές του μας έχει χαρίσει και αρκετούς ανθρώπους φωτισμένους στο πνεύμα, ανθρώπους των γραμμάτων, που μας έχουν δοξάσει παγκόσμια. Ανάμεσα σε όλους αυτούς μιά θέση ξεχωριστή κατέχει ο Άγγελος Σικελιανός. Ο άνθρωπος που ύψωσε στα ουράνια την τέχνη της ποίησης. Ο μεγάλος τεχνίτης του λόγου. Ο δυναμικός και ορμητικός στους στίχους στη γλώσσα αλλά και στις ιδέες. Στις 15 Μαρτίου του 1884 θα δει το φως του κόσμου στη Λευκάδα όπου και θα μεγαλώσει εκεί, μέσα στη λευκαδίτικη φύση και την πνευματικότητα της οικογένειάς του, αφού από το μέρος της μητέρας του, Χαρίκλειας Στεφανίτση, συγγενεύει με τον Βαλαωρίτη.

Τελειώνοντας τα γυμνασιακά του χρόνια σε ηλικία 16 χρόνων θα πάει στην Αθήνα να σπουδάσει νομικά. Όμως θα στραφεί προς τις τέχνες και θα εντυπωσιάσει τους λογοτεχνικούς κύκλους με την μόρφωσή του και την τέλεια στιχουργική του. Η γνωριμία του με την Eva Palmer, την νεαρή Αμερικανίδα που σπούδαζε ελληνική αρχαιολογία στο Παρίσι θα καταλήξει σε γάμο που θα γίνει το 1907 στην Αμερική ενώ τον επόμενο χρόνο θα εγκατασταθούν στην Αθήνα. Ο γάμος αυτός θα αποτελέσει έναν σταθμό στη ζωή του, αφού θα του προσφέρει την οικονομική άνεση ώστε να αφοσοιωθεί στην ποίηση και στους οραματισμούς του.
Το 1909 κάνει την πρώτη του θριαμβευτική είσοδο στην ελληνική ποίηση με τη συλλογή "Αλαφροϊσκιωτος" ένα πραγματικά ποιητικό φανέρωμα, ένα μεγάλο ποιήμα.συνθετικό
Εμέ, λεχώνα η μάνα μου
Στη μπόρα τη μαρτιάτικη
που'χε τα ουράνια ανοίξει
εσηκώθει και με πήρε στην αγκάλη της
τον πρώτο κεραυνό γιά να μου δείξει.

Το έργο του αυτό προκαλεί το γενικό ενδιαφέρον και αποτελεί το φιλολογικό γεγονός της χρονιάς αλλά και σταθμό στην ιστορία των ελληνικών γραμμάτων.
Θα ήταν γύρω στα 1910 που συνέλαβε την "Δελφική Ιδέα" όμως η συνεχής ενασχόλησή του με την ποίηση τον εμποδίζει να προχωρήσει στην πραγμάτοση της ιδέας αυτής. Η ιδέα αυτή ξεκινάει από την αρχαία ελληνική πνευματική ατμόσφαιρα που απασχόλησε βαθειά τον Σικελιανό και του γέννησε την ιδέα να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών. Αυτή ήταν η Δελφική Ιδέα
Η περίοδος 1922 - 1939 που έκλεινε μέσα της όχι μόνο τα μεγάλα εθνικά μας γεγονότα αλλά και τα διθνή, και τις επιπτώσεις τους πανω στους λαούς θα οριμάσουν μέσα του την Δελφική Ιδέα Όλων αυτών των αγώνων σαν πρακτικό αποτέλεσμα θα υπάρξει μόνο ένα πληθος άρθρα, μελέτες και διαλέξεις και οι δύο θριαμβευτικές παραστάσεις του Προμηθέα Δεσμώτη και των Ικέτιδων του Αισχύλου.
Ο Σικελιανός μελέτησε τους Ορφικούς και Πυθαγόρειους λυρικούς ποιητές αλλά μελέτησε και την Αγία Γραφή. Πληθωρική και έντονη προσωπηκότητα ο Σικελιανός εμπνέεται από δύο ιδανικά. Την αρχαιότητα και τον Χριστιανισμό. Το έργο του διακρίνεται από έναν έντονο λυρισμό και έναν ιδιαίτερα γλωσσικό πλούτο.
Δεινός ρήτορας δημιουργεί ενθουσιασμό με τις ομιλίες του και ξεσηκώνει τα πλήθη. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πνευματική Αντίσταση του λαού. Στην κηδεία του Κωστή Παλαμά θα απαγγείλει τον επικήδειο που είναι ένα ποιήμα που ο ίδιος έχει γράψει και η απαγγελία του θα ξεσηκώσει τα πλήθη.
"Ηχήστε οι σάλπιγγες...Καμπάνες βροντερές
Δονήστε σύγκορμη τη χώραπέρα ως πέρα.
Βογγήστε τύμπανα πολέμου...οι φοβερές σημαίες
Ξεδιπλωθείτε στον αέρα.
Σ΄αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα"

Γνήσια ελληνική ψυχή ο Σικελιανός φλεγότανε από αγάπη γιά τον τόπο του. Έτσι η ποίησή του κουβαλά στα φτερά της το μεγαλείο του ελληνισμού. Με τα γραφόμενά του ανάστησε την ιστορία, τις ηθικές αξίες, τους ελληνικούς μύθους, τις ιδέες, τα οράματα και τα όνειρα των Ελλήνων. Μπορεί να πει κανείς ότι ήταν ένας ποιητής μπροστά από την εποχή του.
Ο μεγάλος αυτός οραματιστής, ο ποιητής, αλλά και ο άνθρωπος θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 19 Ιουνίου του 1951 στην Αθήνα και θα ταφεί στους Δελφούς σύμφωνα με την επιθυμία του.






Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Ο ποιητής των κλεφτών και των αρματωλών (1824 - 1879)

Απλωμένη μέσα στα νερά του Ιονίου "η σμαραγδένια" Λευκάδα, ένα ακόμη πανέμορφο νησί του Ιονίου πέλαγους δεν υστέρησε από τα άλλα τ' αδέλφια της - νησιά στην πνευματική προσφορά Πολλοί οι λόγιοι που γεννήθηκαν στα χώματα αυτού του νησιού. Ποιητές, πεζογράφοι, μουσικοί, ζωγράφοι, καλλιτέχνες. Καθ' ένας στο χώρο του μεγαλούργησε αφήνοντας παρακαταθήκη το έργο του στις γενιές που περνούν.

Εξέχουσα θέση ανάμεσα στους μεγάλους δημιουργούς του έμμετρου λόγου ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, που άνοιξε τα μάτια του στο φως του κόσμου, στη Λευκάδα, στο ιδιόκτητο νησί του, τη Μαδουρή, την 1η Σεπτεμβρίου του 1824. Οι ρίζες του ξεκινούν από τις γενιές των Αρματωλών της Δυτικής Ελλάδας στα προεπαναστατικά χρόνια και συγκεκριμένα από τις γενιές της Βαλαώρας του 17ου αιώνα. Η μητέρας του, Αναστασία Τυπάλδου - Φορέστη, ήταν κόρη γνωστής αριστοκρατικής οικογένειας της Κεφαλονιάς.

Τα πρώτα του παιδικά χρόνια στη αγγλοκρατούμενη Λευκάδα θα τα περάσει άνετα με τα προνόμια που του εξασφάλιζαν οι ναυτιλιακές και εμπορικές επιχειρήσεις του πατέρα του.

Αρχίζει τις σπουδές του στη Λευκάδα και στη συνέχεια στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας όπου θα έχει καθηγητές τον φημισμένο ελληνιστή Ιωάννη Οικονομίδη και τον σοφό Ασώπιο.

Στην Ευρώπη θα ξεκινήσει τις σπουδές του από την Πίζα της Ιταλία γιά να προχωρήσει στην Ελβετία και να καταλήξει στο Παρίσι. Όμως κάποια προβλήματα υγείας θα τον αναγκάσουν να επιστρέψει στην Λευκάδα Θα ξαναγυρίσει όμως στην Πίζα όπου θα πάρει το πτυχίο της Νομικής και το 1848 θα ανακηρυχθεί διδάκτωρ του Πανεπιστημίου.

Ένα χρόνο πριν κι' ενώ ακόμη είναι φοιτητής θα εκδόσει την πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο "Στιχουργήματα"

Ταξειδεύει σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και έχει κάποια γνωριμία με τα διάφορα εθνεγερτικά επαναστατικά κινήματα εκείνης της εποοχής όπου θα πάρει και ενεργό μέρος στα φιλελεύθερα κινήματα της Ιταλίας και της Ουγγαρίας

Σε κάποιο από τα ταξίδια του στη Βενετία θα γνωριστεί με την Ελοϊζα Τυπάλδου κόρη του καθηγητή της ιστορίας Αιμιλίου Τυπάλδου, μιά κοπέλλα με πάρα πολλή πλατειά μορφωση, Θα παντρευτούν και το 1853 θα εγκατασταθούν στην Λευκάδα.

Με την εγκατάστασή του στην Λευκάδα θα εργαστεί με πάθος γιά την απελευθέρωση της Ηπείρου, κάτι που θα του στοιχίσει ένα χρόνο εξορία από την αγγλική κυριαρχία των νησιών.

Μετά την εξορία του και την επιστροφή του στην Λευκάδα θα συνταχθεί με την φιλελεύθερη παράταξη των Ριζοσπαστών και θα αγωνιστεί με σθένος γιά την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα και το 1857 εκλέγεται βουλευτής Λευκάδας στην Ιόνιο Βουλή

Την ίδια χρονιά θα εκδόσει την δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο

"Τα Μνημόσυνα" Μιά συλλογή δώδεκα ποιημάτων με θέμα τον θάνατο προσφιλών προσώπων συνυφασμένους με την τουρκική καταπίεση που γνώρισε η Ελλάδα. Αυτή η ποιητική συλλογή του Βαλαωρίτη θα αποσπάσει πάρα πολλά εγκώμια και θα τον καθιερώσει σαν ποιητή. Παράλληλα ο Όθωνας θα του απονείμει το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος.

Μετά την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα θα εκλεγεί σαν πρώτος πληρεξούσιος της Λευκάδας στην Β! Εθνοσυνέλευση Αθηνών και στη συνέχεια θα εκλεγεί βουλευτής το 1865 και το 1868 με το κόμμα του Αλ. Κουμουνδούρου.

Στην Εθνοσυνέλευση διακρίθηκε γιά το ήθος και το σθένος με το οποίο υπερασπιζόταν τις ιδέες του. Όμως ο ντόμπρος χαρακτήρας του δεν μπόρεσε να συνθηκολογήσει με τους κανόνες της πολιτικής κι' όταν μιά μέρα, αγανακτισμένος, χτύπησε αμυνόμενος τον βουλευτή Γεωρ. Ιακωβάτο, αλλά και η νοθεία των εκλογών του 1864 θα τον οδηγήσουν στην απόφαση να εγκαταλείψει οριστικά την πολιτική

Θα εγκατασταθεί στο νησάκι του, τη Μαδουρή και τον χώρο αυτόν θα τον εγκαταλείψει μόνο δυό φορές μέχρι τον θάνατό του. Την πρώτη φορά γιά να μεταβεί στην Αθήνα και να ενισχύσει τον αγώνα της Κρητικής Επανάστασης. Και την δεύτερη φορά όταν το 1872 κλήθηκε να εκφωνήσει ένα πατριωτικό ποιήμα του στα αποκαλυπτήρια του αδριάντα του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε! στα προπύλαια του Πανεπιστημίου.Πλήθη λαού από όλα τα μέρη της Ελλάδας είχαν έρθει γιά να ζήσουν τις μεγάλες στιγμές. Κι' ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης αρχίζει την ιστορική απαγγελία του.

Πως μας θωρείς ακίνητος,

που τρέχει ο λογισμός σου

Είναι ένας πραγματικός ύμνος στον μαρτυρικό πατριάρχη. Η απαγγελία του αυτή θα τον καθιερώσει στην συνείδηση του λαού σαν εθνικό ποιητή.

Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης είναι ένας ποιητής της Επτανησιακής Σχολής και θα μπορούσε να πει κανείς ότι μαζύ με τον Ανδρέα Κάλβο είναι αυτοί τους οποίους δεν επηρέασε ο Σολωμός.

Στην ποίηση του Βαλαωρίτη διακρίνεται ο εθνικός χαρακτήρας κάτι που θα γίνει ένα κύριο στοιχείο στο έργου του. στην "Κυρά - Φροσύνη"ένα έμμετρο συνθετικό με θεατρική δομή που θα εκδοθεί το 1859. Είναι μιά προσπάθεια του ποιητή μέσα από το δράμα της ερωμένης του Αλή-Πασά να καταδείξει όλο το δράμα του καταπιεζόμενου έθνους. Κι' ακόμη στα ποιήματά του διακρίνει κανείς την επιρροή του Δημοτικού τραγουδιού.

Στα ποιήματά του "Αθανάσιος Διάκος" και "Αστραπόγιαννος" που γράφονται την περίοδο 1865-66 ο ποιητής επικεντρώνεται στην ηρωική έκφραση του εθνικού ιδεαλισμού. Όμως το μεγαλύτερο έργο του Βαλαωρίτη είναι "ο Φωτεινός" που όμως ο θάνατός του δεν θα τον αφήσει να το ολοκληρώσει. Επεξεργάστηκε μόνο τα τρία πρώτα άσματα αλλά δεν πρόλαβε να δώσει την τελική μορφή.

Αξιόλογα ποιήματά του είναι "Ο Κατσαντώνης," " Ο Ευθύμιος Βλαχάβας" αλλά και το ανεπανάληπτο "Ο βράχος και το κύμα"

Στην ποίηση του Βαλαωρίτη θα μπορούσε να πει κανείς ότι συγκρούονται οι επιταγές του ρομαντισμού με την εντονότατη πολιτική ανησυχία και ένα μαχητικό εθνικό ιδεώδες. Είναι φανερό ότι ο Βαλαωρίτης έβαλε την ποίηση στην φιλοπατρία και την φιλοπατρία στην ποίηση

Στα 1879 ο θάνατος θα κλείσει τα μάτια του ποιητή. Ήταν τότε μόλις 55 χρόνων

Πηγές.

Ρωμηός - Λογοτεχνία

Eφημερίδα Δημοτικού Σχολείου Βριλησσίων

Εφημ. Ακρόπολις Βιογραφίες

Περιοδ. Αλεξάνδρια – Λογοτέχνες.

Πηγή
palmografos.com





Ανδρέας Λασκαράτος
Ένας ποιητής, ένας στοχαστής, ένας άνθρωπος, που σημάδεψε την εποχή του.

Έθνος μου είναι η τάξη εκείνη των ανθρώπων οι οποίοι αισθάνουνται σαν εμέ, φρονούν σαν εμέ και διάγουνε σαν εμέ. Και πατρίδα μου είναι ο τόπος εκείνος όπου οι τοιούτοι άνθρωποι εχτιμούνται.

Από του "Στοχασμούς" του Ανδρέα Λασκαράτου. Του Ανδρέα Λασκαράτου που, πνεύμα ανήσυχο, ακόμη και γιά την δημιουργία του κόσμου είχε την δική του θεωρία. Την θεωρία που έχει χαράξει στο ανεπανάληπτο ποιήμα του

Γιατί τα τάλλαρα τα λένε τάλλαρα. Κι΄αρχίζει:

Όντις έπλασε ο Θιός την οικουμένη Το Ληξούρι και τόσους άλλους τόπους

Μεγάλη η αγάπη του γιά το Ληξούρι, έτσι ώστε να θέλει αυτό να είναι η πρώτη του Θεού προτίμηδη γιά τη δημιοργία του κόσμου. Κι΄όμως το Ληξούρι τον πλήγωσε.

Αναμφισβήτητα ο Ανδρέας Λασκαράτος υπήρξε ίσως ο μόνος άνθρωπος στο χώρο των ελληνικών γραμμάτων, που στήθηκε απέναντι από την κοινωνία της εποχής του προβάλλοντας την αντίστασή του σε όλα όσα κατά την γνώμη του ήσαν αντίθετα στην κάθε έννοια λογικής, τιμιότητας και ηθικής. "O Ανδρέας Λασκαράτος, είναι πολύ περισσότερον πολεμιστής ή όσον είναι ποιητής." έγραψε κάποτε γι΄αυτόν ο Κωστής Παλαμάς. Και δεν είχε άδικο, αφού η ζωή του δεν ήτανε τίποτε άλλο παρά ένας αγώνας, ένας πόλεμος.

Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, το 1811, από οικογένεια ευγενών και πλουσίων. Από μιά μελέτη του Σπύρου Δε Βιάζη αναφορικά με την ζωή και το έργο του μεγάλου Ληξουριώτη ποιητή, έχουν φτάσει μέχρις εμάς κάποιες αναφορές σχετικά με τα παιδικά χρόνια του Ανδρέα Λασκαράτου. Ο μικρός Ανδρέας, γράφει ο Σπύρος.Δε Βιάζη, ήτο τύπος άτακτου παιδίου, το διαβολάκι της οικίας και της συνοικίας. Πάντοτε εθορύβει, εσατύριζεν, έσκωπτεν.

Στα πρώτα του μαθητικά χρόνια φοίτησε στο σχολείο του Αργοστολείου αλλά και στο Κάστρου στη σχολή του Νεόφυτου Βάμβα.

Με την έναρξη της λειτουργίας του σχολείου στο Κάστρο, ο Νεόφυτος Βάμβας παρουσίασε στον ευεργέτη των ελληνικών γραμμάτων Φρειδερίκο Γκίλφορντ τον μικρό Ανδρέα Λασκαράτο σαν ταραξία, άτακτον και φειλόνικον. Όμως ο Γκίλφορντ καταφέρνει να διακρίνει τα φυσικά χαρίσματα του νεαρού Λασκαράτου.

-Αυτά τα παιδιά μου αρέσουν, θα πει στον Νεόφυτο Βάμβα και το μέλλον θα τον δικαιολογήσει

Τελικά ο Λασκαράτος θα φύγει τρέχοντας από το σχολείο του Κάστρου και αυτό θα το πληρώσει μ΄έναν τραυματισμό

Ουδέν οφελήθει από τον Βάμβα, γράφει ο Δε Βιάζη, διότι ο μεν μαθητής έτρεφε αντιπάθειαν εις τον διδάσκαλον, ο δε διδάσκαλος δεν ηγάπα τον δυσυπότακτον μαθητήν, ουδέ εννόησε το πνεύμα του. .

Ο Ανδρέας Λασκαράτος.από παιδικά του χρόνια συνειδητοποιεί ότι το ράσο του προξενεί κάποια έχθρα.

Στην ηλικία των δεκαέξη χρόνων καταλαβαίνει ότι θα πρέπει να μάθει γράμματα.

Ο θείος του, Δημήτρης Δελλαδέτσιμας, γνωστός στην ιστορία των Εφτανήσων γιά τις πολιτικές του δραστηριότητες, τον φέρνει στην Κέρκυρα όπου τα πρώτα του μαθήματα θα τα πάρει από τον σοφό Ιταλό Βικέντιο Νανούτσι και τον Αντρέα Κάλβο ενώ παράλληλα θα τον διορίσει υπάλληλο της Γερουσίας των Ιονίων Νήσων μήπως και τον καταφέρει να διδαχτεί πειθαρχεία.

Στη συνέχεια φοιτά στη Νομική Σχολή της Ιόνιας Ακαδημίας και μετά από ένα χρόνο μεταγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, Εκεί μετά της σπουδές του θα ανακηρυχθεί διδάκτωρ της Νομικής.

Επιστρέφοντας στο Ληξούρι εργάζεται σαν δικηγόρος και μετά διορίζεται δικαστικός πάρεδρος. Όμως ο Λασκαράτος ήταν πάντοτε Λασκαράτος.

Το 1843 παραιτείται από την θέση αυτή και αφοσοιώνεται στην συγγραφή, ενώ αρνείται οποιαδήποτε θέση του προσφέρεται, γιά να είναι λεύτερος στις σκέψεις του και στις πράξεις του, όπως ο ίδιος έλεγε. Ήθελε πάντοτε να βρίσκει την άκρη και γιά αυτό ήταν πάντοτε σε πόλεμο με τους πάντες.

Το 1845 κάνει ένα ταξίδι σε όλη την Ελλάδα γιά να σπουδάσει τη γλώσσα. Όμως γυρίζει απαγοητευμένος, διότι -όπως έλεγε- παντού συναντούσε τους Λογιοτάτους. Άσπονδος εχθρός των Λογιοτάτων, τους οποίους ονόμαζε "στρεβλώματα της γλάσσας," ο Λασκαράτος υπήρξε ένας ένθερμος υποστιριχτής της δημοτικής.

Το 1856 δημοσιεύει το σύγγραμμά του "Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς," Στο έργο του αυτό, που καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της εποχής του, αλλά και τις παρανομίες του Κλήρου, παρουσιάζει τους ρασοφόρους σαν επιθετικές σφήκες.... "στη φωλιά των οποίων ετοποθέτησα έναν αναμένο δαυλό κι΄οι σφήκες βγήκανε όξω και μου επιτεθήκανε." Το έργο του αυτό επισύρει τον αφορισμό του από την εκκλησία της Κεφαλονιάς, κάτι που ενέκρινε και η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδας.

Στον πρόλογο του έργου του "Ιδού ο Άνθρωπος -Χαρακτήρες" Αξίζει να τα δούμε όπως ο ίδιος τα γράφει.

Εχρειάστκα να φύγω. Αλλά στην εξορία μου ετοίμασα και δεύτερον δαυλόν, την Απόκρισή μου στον Αφορεσμό τους, τον οποίον εφύλαξα γι΄άλλην ώραν.

Ένας κάποιος παπά-Ζερβός, αρχιμανδρίτης του διαβόλου, ηθέλησε τότε να με δοκιμάσει κι΄εκείνος. Αλλά δεν με βρήκε πολύ τρυφερόν, ως φαίνεται, επειδή με άφησ΄ευθύς. Σωπασμένοι τότε οι καταδρομείς μου, έμενα ήσυχος και ανενόχλητος.

Πνέυμα ανήσυχο, όμως και φιλόνεικος, όπως ο ίδιος παραδέχεται, δεν έννοιωθε άνετα με την ησυχία που του άφηναν.

Μα τότε ενθυμήθηκα τον άλλον προετοιμασμένον δαυλόν, "Την Απόκρισή μου στον Αφορισμό"όπου και τότε πάλιν η δημοσίεψή της τους εξεκάμπισε.

Η δημοσίευση της Απόκρισης στα 1867 ξεσηκώνει γιά μιά ακόμη φορά τον Κλήρο της Καφαλονιάς όπου αποφασίζεται η προσφυγή στα δικαστήρια, καθ΄ότι η Σύνοδος δηλώνει ότι το επίμαχο κείμενο εκφράζει αρχές, δοξασίες, φρονίματα τα οποία αντιβαίνουν εις την Ορθοδοξία. Κανένας δικηγόρος δεν δέχεται να υπερασπιστεί τον Λασκαράτο και εξ΄επαγγέλματος διορίζεται ο Νικόλαος Βαλσαμάκης. Στην δίκη αυτή ο Λασκαράτος αθωώνεται. Όμως γιά μιά ακόμη φορά ο Ληξουριώτης ποιητής θα επιτεθεί με το νέο του έργο "Η Δίκη μου" και γράφει χαρακτηριστηκά στον πρόλογο του βιβλίου του.

"....Κείνος ο τελευταίος δαυλός τους έπεισε ότι ήτον φρονιμώτερο και συμφερώτερο διά αυτούς να ησυχάζουνε και να σιωπούνε."

Δυστυχώς όμως δύο από τους προύχοντες της Κεφαλονιάς δεν θέλησαν να συμμορφωθούν.

Ενόμισαν ότι δεν ήθελε μπορέσω να ανθέξω σε βάναυσες προσβολές εις τους δρόμους και ότι ακολούθως αυτοί ήθελε μπορέσουνε να θριαμβεύσουνε απάνω μου. Διά τέσσαρους εξακολουθηνούς χρόνους μου εκάμανε τες χοντροειδέστερες προσβολές εις τους δρόμους, εμέ, της κυρίας μου, και των θυγατρών μου, κάθε μέρα, και όσες φορές την ημέρα μας απαντούσαν.

Όλα αυτά, όπως ο ίδιος γράφει, όχι μόνον δεν τον πτόησαν αλλά του έδωσαν την αιτία να συνεχίσει να δημοσιεύει στην εφημερίδα του, τον Λύχνο, τις κακοήθειές τους. Κάποια στιγμή, ίσως γιά να προφυλάξει την οικογένειά του, αποφασίζει να φύγει από την Κεφαλονιά. Καταφεύγει στην Ζάκυνθο αλλά και ο εκεί Μητροπολίτης είχε εκδόδει κατ΄αυτού αφορισμό. Αναγκάζεται να καταφύγει στην Αγγλία όπου υποστηριζόμενους από κάποιους που εκτιμούσαν τις ιδέες του και τον χαρακτήρα του εργάζεται σαν δάσκαλος της ελληνικής και ιταλικής γλώσσας αλλά και σαν δικηγόρος στο ελληνικό Προξενείο. Όμως τα χρήματα που εξοικονομούσε ήσαν πολύ λιγώτερα από τα έξοδα της οικογένειας και έτσι αναγκάζεται να επιστρέψει στην Ζάκυνθο όπου τον περίμεναν νέοι διωγμοί.

Τα βάσανα του μεγάλου ποιητή αλλά και της οικογένειάς του θα τελειώσουν το 1899 με τον ερχομό στην Κεφαλονιά ενός εξέχοντος κληρικού. Του Μητροπολίτη Γεράσιμου Δόριζα. Εμπνευσμένος ιεράρχης ο Δόριζας, νομικός, με μιά ευρύτερη μόρφωση, θα καταπιαστεί με την υπόθεση του ποιητή και στις 22 Ιανοαρίου του 1899 υποβάλει έγγραφο στην Ιερά Σύνοδο αλλά και με την προσωπική του συνηγορεία, πετυχένει την άρση του αφορισμού πείθωντας όλους ότι ο Λασκαράτος όχι μόνο δεν υπήρξε άθεος αλλά σε όλον τον βίον του ήταν Χριστιανός και Χριστιανός βαίνει προς το τέλος του άγων το ενενηκοστόν έτος.

Ο Ανδρέας Λασκαράτος έχει αφήσει ένα πλουσιώτατο συγγραφικό έργο, που γιά να καταπιαστεί κανεί με αυτό χρειάζονται τόμοι. Κι΄εδω ο χώρος μικρός και λίγος γιά κάτι τόσο μεγάλο. Εκτός από Τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς άξια ιδιαίτερης προσοχής είναι τα έργα του Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα, Το Ληξούρι στα 1836, Ο πνίχτης,

Ο Λάζαρος, Η γέννησή μου, Η Βάρκα Κανονιέρα, Ο καυγάς μεταξύ Αγαμέμνωνος και Αχιλλέως έχει χαρακτηριστεί σαν η καλύτερη παρωδία από όσες έχουν γραφτεί. Όσο γιά την Απόκριση στον Αφορισμό μου, ο Σπύρος Δε Βιάζη γράφει.

Το έργον τούτο είναι εκ των ευφυεστέρων της ημετέρας γραμματολογίας, άμα δε άξιον μελέτης. Ο Ανδρέας Λασκαράτος πέθανε στο Αργοστόλι την 23η Ιουλίου του 1901.Όμως πέρασε στην αιωνιότητα και την ιστορία. Αυτοί που τον κυνήγησαν παρέμειναν άγνωστοι. Κι΄ευτυχώς γι΄αυτούς.

Ξένος της εποχής του Αλλοίμονο σ΄εκειόν που διά του πνεύματος
Ξεπεράσει οπωσούν την εποχή του
Δεν θάχει ειμή την άχαρην ελπίδα
Νάλθη άλλη γενεά με νοημοσύνη
Ναν του κάμει μιά μέρα δικαιοσύνη.






Ανδρέας Κάλβος
Λόγιος και εθνικός ποιητής, πατριώτης και επαναστάτης.

Ένα πάρα πολύ όμορφο νησί του συμπλέγματος των Εφτανήσων αναμφισβήτητα είναι η Ζάκυνθος. Τόπος ευλογημένος από το Θεό, συνδιάζει την πλούσια πολιτισμική κληρονομιά με την παραμυθένια φυσική ομορφιά. Τόπος των γραμμάτων και των τεχνών το νησί, δέχτηκε επιρροές από όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, τις οποίες επιρροές αφομοίωσε σ΄ένα δικό της ιδιαίτερα πολιτιστικό κράμα.

Βαθειά επηρεασμένη από την ενετική κυριαρχία απέκτησε ένα ύφος ιδιαίτερο και μοναδικό. Στη Ζάκυνθο η αγάπη γιά τα γράμματα γέννησε ένα πλήθος διανοουμένων και ανάμεσά τους τον εθνικό ποιητή, τον πατριώτη, τον επαναστάτη, Ανδρέα Κάλβο.

Ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές, σύγχρονος του Σολωμού, ο Κάλβος, γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1792 Μητέρα του ήταν η Αδριανή Ρουκάνη από ευγενή οικογένεια. Πατέρας του ο Κερκυραίος μικροαστός και τυχοδιώκτης Ιωάννης ή Τζανέτος Κάλβος. Τα πρώτα του παιδικά χρόνια θα τα περάσει στη Ζάκυνθο ενώ σε ηλικία εννέα ετών ο πατέρας του θα εγκαταλείψει τη σύζυγό του και πέρνωντας τα δυό του παιδιά, τον Αντρέα και Νικόλα φεύγει στο Λιβόρνο της Ιταλίας.

Εκεί ο Αντρέας θα αναπτύξει τη φιλομάθειά του και θα έχει πάρα πολύ καλές σπουδές στην αρχαιοελληνική και Λατινική λογοτεχνία. Στο Λιβόρνο θα γράψει και το πρώτο του έργο, "Ύμνος στον Ναπολέοντα" κείμενο προτρεπτικό, αντιπολεμικό το οποίο όμως αργότερα θα το καταστρέψει και θα το αποκηρύξει. Θα ταξιδέψει στην Πίζα και στην Φλωρεντία, κέντρο τότε της πνευματικής ζωής και δημιουργίας στην Ευρώπη. Τα δυό παιδιά μεγαλώνουν χωρίς οικογενειακή θαλπωρή. Η μητέρα έχει χάσει τα ίχνη των παιδιών της και ο πατέρας εγκαταλείπει τα παιδιά ταξειδεύοντας γιά τις δουλιές του.

Το 1812 δυό σημαντικά γεγονότα θα σημαδέψουν τη ζωή του. Ο θάνατος του πατέρα του με αποτέλεσμα την οικονομική του κάμψη και η γνωριμία του με τον Ούγκω Φώσκολο, τον πιό τιμημένο Ιταλό ποιητή και λόγιο της εποχής του αλλά και επαναστάτη..

Ο Φώσκολο στάθηκε γιά τον Κάλβο καλός φίλος, δάσκαλος, μέντωρας και ξεναγός στο ισχυρό εκείνη την εποχή ρεύμα του νεοκλασικισμού αλλά και στις επαναστατικές ιδέες της εποχής. Κάτω από τις οδηγίες του Φώσκολου το 1813 θα γράψει στα Ιταλικά τις τρεις τραγωδίες του Θηραμένης, Δαναϊδες και Ιππίας. Την ίδια χρονιά ο Φώσκολος θα αυτοεξοριστεί στην Ζυρίχη γιά να αποφύγει το αυστριακό καθεστώς και ο Κάλβος θα τον ξανασυναντήσει το 1816 όπου και από αυτόν θα μάθει γιά το θάνατο της μητέρας του γεγονός που τον συγκλονίζει όπως φαίνεται από την ωδή του Εις θάνατον

Το 1816 πάντα με συντροφιά τον Φώσκολο θα καταφύγουν στην Αγγλία όπου μετά ένα χρόνο η φιλία τους θα διακοπεί καθώς και οι δύο είναι τρομερά οξύθυμοι τύποι Ο γάμος του με την Τερέζα Τόμας θα διαρκέσει μόνο ένα χρόνο αφού η Τερέζα πεθαίνει μαζύ και η κόρη της. Στην συνέχεια επιστρέφει στην Φλωρεντία όπου εμπλέκεται στο κίνημα των Καρμπονάρων. Εκεί συλλαμβάνεται και απελαύνεται. Καταφεύγει στη Γενεύη.

Στην πόλη αυτή το 1824 θα εκδόσει τις πρώτες του 10 Ωδές με τον γενικό τίτλο "Η Λύρα" Η έκδοση αυτή θα συμπληρωθεί μετά από δύο χρόνια με ακόμη 10 Ωδές και με την οικονομική ενίσχυση των φιλελλήνων του Παρισιού, και πλέον θα έχει τον τίτλο "Λυρικά"

Το 1826 ο Ζακύνθιος ποιητής θα επιστρέφει στην Ελλάδα με τον σκοπό πλέον να παραμείνει εκεί . Φτάνει στο Ναύπλιο αποφασισμένος να συμμετάσχει στην προσπάθεια γιά μιά Ελλάδα ελεύθερη και με την πολιτική της αναστήλωση, αλλά απαγοητεύεται από την επικρατούσα διχόνοια και από την αδιαφορία γιά κείνον και το έργο του. Τελικά θα καταλήξει στην Κέρκυρα όπου γιά δύο χρόνια θα διδάξει το μάθημα της συγκριτικής λογοτεχνίας στην Ιόνιο Ακαδημία. Τελικά ούτε εκεί θα καταφέρει να μείνει. Φεύγει πάλι γυρίζοντας την Ευρώπη γιά να καταλήξει στο Λονδίνο όπου εκεί θα το βρει ο θάνατος στις 3 Νοεμβρίου του 1869

Τα έργα του Κάλβου δέχτηκαν αρκετή κριτική από τις δυό επικρατούσες παρατάξεις των διανοουμένων της ελληνικής πραγματικότητας. Η ποίηση του είναι αποτέλεσμα της νεοκλασσιστικής του παιδείας και της ρομαντικής του ψυχοσύνθεσης. Στην ποίησή του συμπλέουν το ειδυλλιακό, το παγανιστικό και το χριστιανικό στοιχείο με τα αρχαιοελληνικά πρότυπα. Όσον αφορά τη γλώσσα ο Κάλβος επιχειρεί να συνδυάσει δυό αντίθετες δυνάμεις. Τον μυθολογισμό και τα σύγχρονα γεγονότα της εποχής του.

Η ποίηση του Κάλβου γιά κάποιες δεκαετίες δεν θα τύχει της αναγνώρισης από τους Έλληνες διανοούμενους. Ούτε λίγο ούτε πολύ την θεωρούσαν ξένη κι΄αρνιόντουσαν να την εντάξουν στο χώρο της ελληνικής ποίησης. Μιά πρώτη προσπάθεια γιά την ένταξή της θα γίνει από τον Δημήτρη Βικέλα γύρω στα 1880. Όμως μόνο μετά το 1889 θα γίνει μιά στοιχειώδης αναγνώριση όταν ο Κωστής Παλαμάς σε μιά διάλεξή του στον "Παρνασσό" θα προβάλλει τον Ανδρέα Κάλβο και το έργο του

Πηγές " Ο Κάλβος και η εποχή του" Mario Vitti " H ποιητική του Ανδρέα Κάλβου " Γιάννης Δάλλας " Ο κλασικισμός στην ποίηση τοιυ Κάλβου " Γιάννης Δάλλας






Η Μάχη της Κρήτης

Έχουν περάσει εξήντα έξη ολόκληρα χρόνια από τον Μάιο του 41 που η Κρήτη έγραψε την δική της ιστορία κατά την διάρκεια του Β! Παγκοσμίου πολέμου.

Hταν περίπου 9 η ώρα πρωί της 20ης Μαΐου 1941. Πάνω από την Κρήτη έλαμπε ένας καταγάλανος ουρανός. Ο ήλιος με τις χρυσοκίτρινες αχτίδες του είχε αρχίσει να απλώνει την ανοιξιάτικη ζεστασιά του πάνω στο νησί.

Ο στρατηγός Μπέρναρντ Φράϋμπεργκ, διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων, που είχαν συγκεντρωθεί στην Κρήτη μετά την κατάρρευση του μετώπου στη Ελλάδα, έπαιρνε το πρωινό του στον εξώστη του εξοχικού σπιτιού, που χρησιμοποιούσε γιά κατάλυμά του, λίγο έξω από τα Χανιά.

Από μακριά ένας υπόκωφος θόρυβος ακουγόταν, που ολοένα δυνάμωνε και πιό πολύ. Κάποια στιγμή ο στρατηγός Φράυμπεργκ σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε ψηλά. Ο καταγάλανος Μαγιάτικος ουρανός της Κρήτης είχε γεμίσει από γερμανικά μεταγωγικά αεροπλάνα και ανεμοπλάνα, τα οποία είχαν ήδη είχαν αρχίσει να κατεβαίνουν βιαστικά προς την γη. Ο στρατηγός κοίταξε το ρολόι που φορούσε στο χέρι του και γυρίζοντας προς τον Κρις Γουντχάουζ, που έπαιρνε το πρωινό μαζί του, του είπε.

-Ήρθαν στην ώρα τους. Και συνέχισε ατάραχος το πρωινό του.

Ο Κρις Γουντχάουζ λίγο πριν είχε μεταφέρει κάποιο σημαντικό μήνυμα του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής και ο Φράϋμπεργκ τον κράτησε να πάρουν μαζί το πρωινό τους. Όπως αναφέρει σε ένα προλογικό του σημείωμα στο βιβλίο "Η μάχη της Κρήτης", μέρες πριν ο στρατηγός Φράυμπεργκ γνώριζε την ακριβή μέρα και ώρα που οι Γερμανοί θα επιχειρούσαν την επίθεση στην Κρήτη. Ο Βρετανός διοικητής είχε στην διάθεσή του, από το συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, μια ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών σχετικά με τις γερμανικές κινήσεις. Την ULTRA. Ήταν η συνθηματική ονομασία των μυστικών πληροφοριών που οι σύμμαχοι, υπέκλεπταν και αποκρυπτογραφούσαν από τις γερμανικές ασύρματες επικοινωνίες. Από τους πρώτους παραλήπτες αυτών των πληροφοριών ήταν και ο στρατηγός Φράϋμπεργκ.

Κατεβαίνοντας στην Κρήτη από την Ελλάδα ο Φράϋμπεργκ διαπίστωσε ότι το αεροδρόμιο του Μάλεμε, κύριος στόχος των Γερμανών, αλλά και το στρατηγικό κλειδί για την εξέλιξη της μάχης που θα επακολουθούσε, δεν είχε την κατάλληλη προστασία. Όμως από τον αρχιστράτηγο των δυνάμεων της Μέσης Ανατολής, ¶ρτσιμπαλ Γουέϊβελλ, είχε την εντολή να μην μεταβάλει τις στρατιωτικές του θέσεις από τον φόβο μήπως οι Γερμανοί αντιληφθούν ότι οι σύμμαχοι ήσαν γνώστες των προθέσεών τους, οπότε η μακροπρόθεσμη αξία της ULTRA θα είχε απολεσθεί. Αυτό ήταν ένα από τα πολλά τραγικά λάθη που έγιναν στην Κρήτη από τους συμμάχους. Έτσι η τύχη της Μάχης της Κρήτης είχε περάσει στα χέρια των Γερμανών χωρίς και οι ίδιοι να το γνωρίζουν.
Μέσα στο ιδιωτικό τραίνο του Χίτλερ, που ήταν σταθμευμένο στο Σέμμερινγκ Πας της Αυστρίας αποφασίστηκε η επίθεση κατά της Κρήτης. Ο στρατηγός Κούρτ Στουντέντ, ο δημιουργός και γνώστης της στρατηγικής των αλεξιπτωτιστών, ήταν ο υποκινητής στο Συμβούλιο αυτό, που έγινε μέσα στο τραίνο στις 21 Απριλίου του 1941.

Ο Στουντέντ είχε να αντιπαλέψει με τις απόψεις των στρατηγών Γιολντ και Κάϊτελ, που συμμετείχαν στο Συμβούλιο, και οι οποίοι ορθά υποστήριζαν πως "...θα ήταν καλύτερα να εξαλείψουν και να κάμουν ακίνδυνη την Μάλτα, αυτό το θανατηφόρο αγκάθι στην καρδιά των γερμανικών και ιταλικών εφοδιαστικών γραμμών."

Τελικά οι απόψεις του Στουντέντ επεκράτησαν αφού κατάφερε να πείσει τον Χίτλερ ότι με την κατάληψη της Κρήτης θα μπορούν να απειλούν τις Ρουμανικές πετρελαιοπηγές του Πλοέστι, ένα στόχο μεγάλης στρατιωτικής σημασίας, θα εξασφαλίσουν την ανατολική Μεσόγειο από τον αγγλικό στόλο, θα αποτελέσουν μιαν απειλή για τις βρετανικές βάσεις της Αιγύπτου και θα εξασφαλίσουν μια γερμανική βάση από την οποία θα μπορούν να απειλούν την Παλαιστίνη και την Κύπρο.

Πέρα από όλα αυτά όμως εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι ο Στουντέντ ήθελε πάρα πολύ στην Κρήτη, να δοκιμάσει και να αποδείξει στον Χίτλερ ότι οι αλεξιπτωτιστές του θα μπορούσαν πλέον να παίξουν κάποιον αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη του πολέμου.

Όμως για τον υπερόπτη αυτόν στρατηγό, η δόξα των Γερμανών αλεξιπτωτιστών θα άρχιζε και θα τελείωνε στην Κρήτη. Εκεί έμελλε να είναι η αρχή και το τέλος τους Από τότε το Σώμα των Γερμανών αλεξιπτωτιστών αχρηστεύτηκε και δεν έλαβαν μέρος πλέον σε καμιά από τις μάχες του πολέμου.

Αρχικά ο Χίτλερ δεν ήθελε να συνεχίσει τις επιχειρήσεις του στα νησιά της Ελλάδας. Εξ άλλου θεωρούσε αδύνατη την κατάκτηση της Κρήτης από αέρος.

-Αυτή η επιχείρηση θα αποτύχει και θα κοστίσει πολλές ζωές, είχε πει.

Όμως ο Στουντέντ κατάφερε να τον πείσει. Και ο Χίτλερ έδωσε το πράσινο φως γιά την επιχείρηση ΕΡΜΗΣ όπως ονομάστηκε η επέμβαση στην Κρήτη, αλλά έθεσε τους όρους του: Η επιχείρηση να αρχίσει το συντομότερο και να τελειώσει σε μικρό χρονικό διάστημα. Αμέσως να ανασυνταχθούν οι μονάδες και τα μεταγωγικά αεροπλάνα να είναι διαθέσιμα για το σχέδιο ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ, την επίθεση στη Ρωσία.

Απ' όλα αυτά το μόνο που επέτυχε ο Στουντέντ ήταν η σύντομη αρχή της επιχείρησης. Τα υπόλοιπα τα διαχειρίστηκαν οι Κρητικοί και οι βρετανικές δυνάμεις που είχαν αναλάβει την άμυνα του νησιού. Κερδισμένη η Ρωσία, που η Μάχη της Κρήτης καθυστέρηση την γερμανική εισβολή με αποτέλεσμα εκτός από τις ρωσικές στρατιές, οι Γερμανοί να έχουν να αντιμετωπίσουν και τον μεγαλύτερο εχθρό τους, τον ρωσικό χειμώνα.

Οι έντεκα ημέρες που κράτησε η Μάχη της Κρήτης, μπορεί να πει κανείς υπεύθυνα, ότι είναι οι έντεκα ημέρες που άλλαξαν την εξέλιξη του πολέμου. Τόσο οι Βρετανικές δυνάμεις του νησιού αλλά πολύ περισσότερο οι κάτοικοί του έγραψαν τις πλέον ένδοξες σελίδες στην ιστορία του Β! παγκοσμίου πολέμου. Και θα μπορούσαν να γράψουν ακόμη περισσότερες αν είχαν καταφέρει να αποφύγουν κάποια καθοριστικά, για την μάχη, λάθη. Με κυριότερο την έλλειψη προστασίας στο αεροδρόμιο του Μάλεμε, εκεί όπου ήταν ο κύριος στόχος της γερμανικής επίθεσης αλλά και η θέση κλειδί της όλης μάχης.

Το αδύνατο αυτό σημείο στο νευραλγικό αεροδρόμιο στην Κρήτη εκείνη την εποχή, ήταν κάτι που ο Φράυμπεργκ το είχε διαπιστώσει από την πρώτη μέρα που έφτασε στο νησί. Όμως η διαταγή από το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής ήταν ρητή. Να μην μεταβάλει τις στρατιωτικές του θέσεις. Έτσι όταν το πρώτο κλιμάκιο των Γερμανών κατάφερε να οχυρωθεί σε κάποιο από τα υψώματα του αεροδρομίου, ουσιαστικά η τύχη της Κρήτης είχε κριθεί. Είχε κριθεί μέσα στις πρώτες 48 ώρες.

Πόσο όμως γνώριζαν εκεί κάτω, στη Μέση Ανατολή, ποιές ακριβώς ήσαν οι στρατιωτικές θέσεις στο Μάλεμε? Αλλά και αν άλλαζε τις στρατιωτικές του θέσεις και ενίσχυε την άμυνα του αεροδρομίου, ο Φράϋμπεργκ, πόσο θα μπορούσε να κρατήσει τους Γερμανούς?

Είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν πως αν οι Γερμανοί δεν καταλάμβαναν το Μάλεμε η επιχείρηση στην Κρήτη θα αποτύγχανε. Αυτό μάλλον δεν μπορεί να είναι σωστό. Οι Γερμανοί θα καταλάμβαναν όλο το υπόλοιπο νησί. Και όσο κι αν άντεχε ο Φράϋμπεργκ το μόνο που θα μπορούσε να καταφέρει θα ήταν να αιχμαλωτιστεί αυτός και οι βρετανικές δυνάμεις, αφού ο δρόμος της αποχώρησής του θα είχε κλείσει. Τίποτε όμως από αυτά δεν έγινε και η πρωτοβουλία πλέον είχε περάσει στα χέρια των Γερμανών, οι οποίοι κατάφεραν μέσα στα δύο πρώτα εικοσιτετράωρα να χαράξουν την τύχη της μάχης όπως αυτοί ήθελαν.

Μετά από αυτό δεν απέμενε τίποτα άλλο από την προετοιμασία της μεγάλης πορείας μέσω των Λευκών Ορέων, προς τα Σφακιά, το νοτιότερο άκρο της Κρήτης για την επιστροφή στην Αίγυπτο.

Η αυτοθυσία του λαού της Κρήτης και ο τρόπος που αντιμετώπισαν τον εισβολέα έχει περάσει στην ιστορία του κόσμου σαν κάτι το ανεπανάληπτο. Έγραψαν σελίδες δόξας που ποτέ κανένας άλλος λαός στον κόσμο δεν θα μπορέσει να γράψει.






Οι τελευταίες ημέρες του Χαρίλαου Τρικούπη
"Αποχώρησα από την πολιτική...Και αποχωρώ και από την πατρίδα μου... Δεν θα επανέλθω πλέον ποτέ..."

Προφητικά τα λόγια του μεγάλου πολιτικού. Δεν επανήλθε στην πατρίδα του. Δεν επανήλθε ποτέ. 'Aφησε την τελευταία του πνοή, ένα απόγιομα του Μάρτη του 1896 στα ξένα.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης ήταν οποσδήποτε ο μεγαλύτερος πολιτικός της νεώτερης Ελλάδας. Ήταν ο πολιτικός ο οποίος με τις ηθικές του αρχές - πρωτόγνωρες γιά κείνον τον καιρό - και τις πολιτικές του ικανότητες σημάδεψε την εποχή του. Κύρια χαρακτηριστικά του ήσαν, η ειλικρίνεια, η ευθύτητα και η πολιτική αρετή. Παράλληλα ήταν και ο πολιτικός που παρεξηγήθηκε τόσο πολύ από τον λαό της χώρας του. Ήταν ο πολιτικός που μπορεί να πει κανείς ότι εξαναγκάσθηκε σε αυτοεξορία.

Ο Χαρ. Τρικούπης γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1832 και απέθανε στις Κάννες της Γαλλίας την 30η Μαρτίου του 1896

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στη συνέχεια στο Παρίσι και πρωτοδιορίστηκε Γραμματέας στην ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο, όπου υπηρετούσε σαν Επιτετραμμένος ο πατέρας του, Σπυρ. Τρικούπης.

Το 1862 ο πατέρας του παραιτείται και την θέση του Επιτετραμένου και αναλανμβάνει ο Χαρίλαος.

Από την θέση αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα και κατάφερε να παρακαμφθούν σοβαρές δυσχέρειες που είχαν παρουσιαστεί.

Παραιτείται από την θέση του Επιτετραμμένου το 1865 και ασχολείται πλέον με την πολιτική.

Το 1866 αναλαμβάνει το Υπουργείο των Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κουμουνδούρου.

Αναγνωρίζεται, το 1872, σαν αρχηγός του κόμματος που είχε ιδρύσει μαζύ με τους Κ. Λομβάρδο,

Αθ.Πετμεζά, Κ.Σαραβά και άλλους, παρ΄ότι ήταν νεώτερος όλων.

Από τη θέση αυτή, του αρχηγού κόμματος, το 1874 αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Καιροί» σχολιάζοντας την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και μέσα από τα άρθρα του ρίχνει ευθύνες στο παλάτι γιά την πολτική αστάθεια της εποχής.

Το 1875 αναλαμβάνει τον σχηματισμό κυβέρνησης η οποία γιά πρώτη φορά στην κοινοβουλευτική ιστορία της Ελλάδας διενεργεί ελεύθερες εκλογές. Στις εκλογές αυτές το κόμμα του κερδίζει μόνο 25 έδρες κι ο Τρικούπης παραιτείται. Όμως ηθικά είχε κερδίσει και είχε καταφέρει να θεμελιώσει στην Ελλάδα την κοινοβουλευτική αρετή.

Στην Οικουμενική κυβέρνηση, που σχηματίζει το 1877 ο Κανάρης αναλαμβάνει το Υπουργείο Εξωτερικών και μάλιστα σε μιά δύσκολη περίοδο λόγω του Ρωσσοτουρκικού πολέμου.

Στις εκλογές που ακολουθούν ο Χαρ. Τρικούπης γίνεται πρωθυπουργός με συνεργάτες του, τους Δ. Πάλλη, Κ. Λομβάρδο, Π. Καλλιγά, Αθ.Πετμεζά, Δ. Γρίβα.

Η εποχή της διακυβέρνησης της Ελλάδας από τον Χαρ. Τρικούπη υπήρξε από τις λαμπρότερες πολιτικές περιόδους της χώρας. Αναδιοργώνωσε τον στρατό και τον στόλο, ανέπτυξε την οικονομία, αυξήθηκαν τα δημόσια έσοδα. Την περίοδο αυτή ναυπηγούνται τρία θωρηκτά, αγοράζεται στρατωτικός εξωπλισμός, κατασκευάζονται νέοι δρόμοι σε όλη τη χώρα και γενικά έπνευσε ανακαινιστικό πνεύμα. Σε μιά σειρά τριάντα περίπου χρόνων, με σκληρούς αγώνες, πρωταγωνίστησε στο πολιτικό προσκήνιο της Ελλάδας και διακρίθηκε γιά τις επιτυχίες του στην οργάνωση του κράτους και την προώθηση των μεταρυθμίσεων, που εδημιούργησαν μιάν Ελλάδα υπολογίσιμη.

Τα μέτρα όμως αυτά απαιτούσαν κάποιες θυσίες στις οποίες ο ελληνικός λαός δεν ήταν συνηθισμένος. Έτσι στις εκλογές του 1885 το κόμμα του ηττάται. Η κυβέρνηση, που ανέδειξαν οι εκλογές είχε βραχύτατο βίο και ο Τρικούπης καλείται και σχηματίζει κυβέρνηση, η οποία με την σθεναρή στάση της απένατι στις Μεγάλες Δυνάμεις αυξάνει το γόητρό του και στις εκλογές του 1886 κατήγαγε θρίαμβο. Όμως και πάλι τα μέτρα της κυβέρνησής του προκάλεσαν λαϊκή αντίδραση και χάνει τις εκλογές του 1889. Ακολουθεί μιά ακόμη εκλογική επιτυχία του τον Μάϊο του 1892 αλλά το φθινόπωρο του ιδίου έτους η κυβέρνησή του παραιτείται. Στις εκλογές που θα ακολουθήσουν ο Τρικούπης δεν θα εκλεγεί ούτε βουλευτής.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν έχασε γιατί δεν ήταν ένας ικανός πολιτικός. Νικήθηκε από την δημαγωγία των αντιπάλων του. Όμως το πλέον σκληρό χτύπημα το πήρε από την καταψήφιση στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, όπου οι κάλπεις δεν τον ανέδειξαν ούτε βουλευτή. Και αναφώνησε την ιστορική εκείνη φράση.

"Ανθ΄ημών Γουλιμής"

Απόφασή του να εγκαταλείψει την πολιτική αλλά μαζύ να εγκαταλείψει και την Ελλάδα. Μιά Ελλάδα που πλέον έχει εισέλθει σε πολιτικό χάος.

Φεύγοντας ο Χαρίλαος Τρικούπης αφήνει πίσω του μιάν Ελλάδα να παλαίυει μέσα σ΄ένα πέλαγος πολιτκής ακολασίας. Μέσα από αυτήν την πολιτική ακολασία θα ξεπηδήσουν οι αρρωστημένες δυνάμεις, που μετά από δύο χρόνια θα οδηγήσουν τη χώρα στον εξευτελιστικό πόλεμο του 1897.

Αξίζει εδώ να σημειωθούν δυό φράσεις του Τρικούπη λίγες μέρες πριν φύγει από την Ελλάδα.

Στην αδελφή του Σοφία είπε. "Η μεγαλύτερή μου πίκρα είναι ότι εμπιστεύτηκα ανθρώπους οι οποίοι δεν ήσαν άξιοι εμπιστοσύνης".

Τρικούπης

Κανείς ποτέ δεν έμαθε ποιούς εννοούσε ο μεγάλος αυτός πολιτικός. Και σε κάποιον πολιτικό του φίλο, ο οποίος σχεδόν παραβίασε την είσοδο του σπιτιού του γιά να τον συναντήσει, είπε. "Αποχώρησα από την πολιτική και αποχωρώ και από την πατρίδα μου. Συνταξιούχος πιά με μόνη σύνταξή μου τις αναμνήσεις μου. Δεν θα επανέλθω πλέον ποτέ."

Φεύγει και με την αναχώρησή του αρχίζει γιά τον Χαρίλαο Τρικούπη, στα ξένα, μιά ζωή πόνου και μοναξιάς. Το οδοιπορικό της αυτοεξορίας του αρχίζει από τα μικρά χωριά της Νότιας Ιταλίας.

Συντροφιά του η μοναξιά και ο σκληρός πόνος των αναμνήσεων. Αποφεύγει τις μεγάλες πόλεις. Επιθυμία του να παραμείνει άγνωστος και ξένος μεταξύ ξένων.

Φτάνει στη Γένουα στις 28 Φεβρουαρίου του 1896. Εκεί όμως τον αναγνωρίζουν και δέχεται τις ενοχλητικές επισκέψεις του Έλληνα Προξένου, των Ιταλικών Αρχών αλλά αρκετών Ελλήνων της παροικίας. Όμως όλα αυτά τον ενοχλούν αφάνταστα. Σε γράμμα του στην αδελφή του Σοφία, γράφει:

"....Με ενοχλούν αυτές οι επισκέψεις....Θα αναζητήσω την ηρεμία μου και πάλι στα μικρά χωριά.."

Στις 10 Μαρτίου θα εγκαταλέιψει τη Γένουα. Προορισμός του αυτή τη φορά η κωμόπολις του Νέρβι. Ένα μικρό γραφικό χωριό με μόνο οκτακοσίους κατοίκους, εκείνη την εποχή. Διαμένει σ΄ένα φτωχικό ξενοδοχείο, που όμως το αισθάνεται σαν "....άσυλο γαλήνης.."όπως χαρακτηριστικά γράφει στην αδελφή του. Στο μικρό αυτό χωριό αφιερώνει το χρόνο του σε μακρυνούς περιπάτους και στη συγγραφή των απομνημονευμάτων του τα οποία όμως ποτέ κανείς δεν θα διαβάσει αφού με εντολή του θα καταστραφούν τρεις ημέρες πριν από τον θάνατό του.

Εκεί, στο μικρό αυτό χωριό, ο Τρικούπης θα υποστεί και την πρώτη βλάβη της υγείας του. Μιά προσβολή γρίππης θα τον καθηλώσει γιά μέρες στο κρεββάτι.

Στο μικρό χωριό Νέρβι, θα δεχτεί την επίσκεψη του ζεύγους Τρασύτεμπεργκ, με τους οποίους από χρόνια συνδεόταν με μιά μεγάλη φιλία. Η φιλία αυτή θα γίνει ακόμη πιό θερμή όταν ο βαρώνος Τρασύτεμπεργκ θα υπηρετήσει στην Αθήνα ως επιτετραμένος του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας. Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η εκτίμηση του Τρικούπη προς τη βαρώνη αλλά και η βαρώνη ανταπέδιδε τη φιλία της με την ίδια θέρμη και εκτίμηση.

Συνοδευόμενος από το ζεύγος των φίλων του, ο Τρικούπης εηγκαταλέιπει το Νέρβι στις 22 Μαρτίου με προορισμό τις Κάννες. Προτιμήθηκε η πόλη αυτή με υπόδειξη της βαρώνης γιά το εύκρατο κλίμα της αλλά και γιά την δυνατότητα ικανοποιητικής ιατρικής περίθαλψης. Καταλύει στο ξενοδοχείο Gray et Albion και την επομένη προσβάλεται από οξεία αρθρητική εκδήλωση. Παραμένει στο κρεββάτι του από το οποίο δεν θα σηκωθεί ποτέ πιά. Κατεχόμενος από έντονη δυσπιστία προς τα ατελή μέσα της επιστήμης εκείνης της εποχής, όσον αφορά την διάγνωση αλλά και την θεραπεία, ο Τρικούπης αρνείτο επειμόνως κάθε ιατρική επίσκεψη. Όμως μετά από πολλές πιέσεις της βαρώνης Τρασύτεμπεργκ δέχτηκε να εξεταστεί από τον ιατρόν Φραγκ, παθολόγο, ο οποίος εθεωρείτο ως ο καλύτερος των συγχρόνων παθολόγων. Ο Φραγκ εκφράζεται με αισιοδοξία στον Τρικούπη όμως στην βαρώνη δηλώνει εμπιστευτικά ότι η αρθριτική προσβολή εμφανίζει ύποπτες εκδηλώσεις και δεν απέκλεισε τα απροσδόκητα.

Το πρωί της 24ης Μαρτίου ο Τρικούπης ξυπνάει με οιδήματα στα κάτω άκρα. Γι΄αυτή την κατάσταση της υγείας του όχι μόνο δεν λέει τίποτε σε κανέναν αλλά με κόπο σηκώνεται από το κρεββάτι του και μόνος του συντάσει ένα τηλεγράφημα προς την αδελφή του Σοφία την οποία παρακαλεί να έλθει πλησίον του με τον ανηψιό τους Κωνσταντίνο Τρικούπη, το συντομώτερον.

Στις παρατηρήσεις της βαρώνης Τρασύτεμπεργκ θα απαντήσει προφητικά.

-Αισθάνομαι καλώς. Αισθάνομαι ότι εισήλθον εις εν ταξείδιον το οποίον ούτε η κόπωσις ούτε η ανάπαυσης θα δυνηθούν να μεταβάλουν.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης είχε προαισθανθεί τον θάνατό του. Κι΄έμοιαζε να είναι βέβαιος γι΄αυτό. Απόδειξη τούτου είναι ότι την ίδια αυτή ημέρα δίνει εντολή στην βαρώνη να καταστρέψει το αρχείο του. Έτσι χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία από την ζωή του και την πολιτική δράση του.

Τις ημέρες που ακολουθούν εκείνο που φαίνεται να βασανίζει τον Χαρ. Τρικούπη είναι η άφιξη της αδελφής του. Την περιμένει. Νομίζει κανείς ότι κρατιέται ακόμη στη ζωή μόνο περιμένοντας τον ερχομό της αδελφής του. Διαρκώς ερωτά τους γύρω του.

-Γιατί η Σοφία δεν ήλθε; Μήπως γνωρίζετε πότε θα έλθει;

Τελικά η Σοφία με τον ανηψιό του Κωνσταντίνο θα φτάσουν στις Κάννες το μεσημέρι της 28ης Μαρτίου.

Την επομένη 29η Μαρτίου ο Χαρ. Τρικούπης δεν διατυπώνει καμμιά αντίρρηση στην σύγκλιση ιατρικού συμβουλίου. Όμως τα αποτελέσματα είναι αποκαρδιοτικά. Το οίδημα ανεβαίνει προς την καρδιά κι΄ο θάνατος είναι αναπόφευκτος. Η κατάσταση του ασθενούς επιδεινώνεται ώρα με την ώρα.

Το πρωί της 30ης Μαρτίου μόλις καταφέρνει να ψελίσει στην αδελφή του.

-Αισθάνομαι ότι αποθνήσκω. Αποθνήσκω εις ξένης γην. Και σε λίγο συμπληρώνει την τελευταία του επιθυμία.Επιθυμώ να ταφώ εις την γην της πατρίδος μου. Εις την γην των Αθηνών. Θέλησίς μου είναι να μην αποδοθούν τιμαί. Δεν επιθυμώ λόγους.

Στις 6.05 το απόγευμα της 30ης Μαρτίου του 1896 ο μεγάλος πολιτικός της Ελλάδας, ο οραματιστής, ο αναμορφωτής του ελληνικού πολιτικού βίου, ο άνθρωπος που άφησε την σφραγίδα του στον ελληνικό πολιτικό χώρο, αφήνει στις Κάννες την τελευταία του πνοή.

Από αυτή τη στιγμή θα αρχίσει η οδύσσεια του νεκρού Τρικούπη. Μιά οδύσσεια με την οποία η πατρίδα του θέλησε να τον πληρώσει.

Ο Φίλωνας, Έλληνας πρόξενος στην Μασσαλία, ο οποίος βρισκόταν τις Κάννες παρακολουθώντας τις εξελίξεις την υγείας του Ελληνα πολιτικού, τηλεγραφεί στην Αθήνα τον θάνατό του. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Θεοδ. Δεληγιάννης βρίσκεται στην χοροεσπερίδα του Αυστριακού προξένου όταν λαβαίνει το τηλεγράφημα. Η Αθήνα αλλά και όλη η Ελλάδα βρίσκεται στο παραλήρημα της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων οι οποίοι θα αρχίσουν σε λίγες μέρες. Έτσι ο Δεληγιάννης θεωρεί σωστό να μην ανακοινώσει τίποτε αμέσως αλλά την επομένη 31η Μαρτίου, θα δώσει στο δημοσιογραφικό όργανο του κόμματός του, την ΠΡΩΙΑ, λίγες λέξεις.

"Απεβίωσεν εν Κάνναις Γαλλίας ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδος Χαρ. Τρικούπης."

Μετά απ΄αυτό, το πένθος γιά τον αναμορφωτή της Ελλάδας ήταν ανύπαρκτο. Ο νεκρός Χαρ. Τρικούπης ταριχευμένος, παραμένει στις Κάννες περιμένοντας την πατρίδα του να τον παραλάβει. Όμως η πατρίδα δεν δείχνει καμμιά προθυμία.

Στην Αθήνα τα στελέχη του κόμματός του συστήνουν μιά Επιτροπή στην οποία αναθέτουν να ασχοληθεί με την μεταφορά του νεκρού στην Αθήνα. Η Επιτροπή ζητά από την κυβέρνηση του Δεληγιάννη την αποστολή ενός πολεμικού σκάφους γιά την μεταφορά του νεκρού. Η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά με την δικαιολογία ότι τα έξοδα είναι υπερβολικά. Δέχεται μόνο να αναλάβει τα έξοδα γιά να μεταφερθεί ο νεκρός με το πλοίο της γραμμής. Σ΄αυτόν τον νεκρό πρωθυπουργό που έβγαλε από την αφάνεια το πολεμικό ναυτικό και το αναμόρφωσε η πατρίδα αρνείται να του παραχωρήσει ένα πλοίο γιά να επιστρέψει νεκρός και να ταφεί στα χώματά της.

Η σορός του Τρικούπη μεταφέρεται από τις Κάννες στην Μασσαλία με μιά θαλαμηγό που προσέφερε κάποιος Γάλλος ονόματι Ροβιλί. Από εκεί με το πλοίο της γραμμής ο νεκρός Τρικούπης θα επιστρέψει στην πατρίδα του.

Εν τω μεταξύ στην Αθήνα από την 6η Απριλίου του 1896 έχουν αρχίσει οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες. Έτσι όταν στις 8 Απριλίου ο νεκρός Τρικούπης φτάνει στην Ελλάδα κανείς δεν δίνει σημασία σε μιά άμαξα που από τον Πειραιά ανεβαίνει προς την Αθήνα φορτωμένη με ένα φέρετρο.

Η σορός του Έλληνα πολιτικού μεταφέρεται και τοποθετείται στο ιστορικό οίκημα των Τρικούπηδων, στην οδό Ακαδημίας. Η ταφή του θα γίνει το απόγευμα της 11ης Απριλίου, χωρίς να ακουστεί κανένας επικήδιος. Η επιθυμία του έγινε σεβαστή.

Με τον θάνατο του Τρικούπη κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Το πέρασμά του από τον πολιτικό στίβο πρόσφερε αξίες οι οποίες δεν εκτιμήθηκαν ποτέ, δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ.

Η Βουλή των Ελλήνων από τότε μέχρι σήμερα πορεύεται συνεχώς πάνω στα ίδια δεδομένα. Άνθρωποι άσχετοι όλοι αυτοί που καταπιάνονται με την πολιτική στην Ελλάδα πιστεύουν την χώρα σαν ιδιοκτησία τους και τον λαό της σαν σκλάβους Κάποιες αναλαμπές με την εμφάνηση του Ελευθ. Βενιζέλου μπορεί να πει κανείς ότι μάλλον έπεσαν στο κενό. Αλλά και κάποιες περιστασιακές δικτατορίες όχι μόνο δεν κατάφεραν να διαμορφώσουν μιάν άξια πολιτική ζωή αλλά μάλλον χειροτέρεψαν όλα όσα βρήκαν. Έτσι μπορεί να πει κανείς ότι από τον Τρικούπη μέχρι τον σημερινό πρωθυπουργό τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσα στη Βουλή των Ελλήνων. Μάλλον όλα έγιναν χειρότερα.






O Όμηρος κλαίει!!!

Γιά μιά ακόμη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου, το Χόλυγουντ κακοποίησε την ελληνική μυθολογία. Οι ανεγκέφαλοι παράγοντες της κινηματογραφικής βιομηχανίας δεν δίσταξαν να πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων τον Θεό των ποιητών, τον θείο Όμηρο και τα έργα του προκειμένου να θησαυρίσουν.

Αναφέρομαι στην πολυσυζητημένη και πολυδιαφημισμένη κινηματογραφική παραγωγή με τον τίτλο "Η Τροία" που έχει αρχίσει πρόσφατα να προβάλλεται κι’όπως λένε στη γλώσσα τους οι κινηματογραφιστές, "σπάει τα ταμεία."

Βέβαια στην ταινία αυτή τόσο ο μύθος όσο και οι Έλληνες παρουσιάζονται όπως συμφέρει αυτούς που την έφτιαξαν και με βάση πάντοτε αυτά που θα φέρουν χρήμα. Οι Έλληνες που παρουσιάζονται στην οθόνη δεν έχουν καμμιά σχέση με τους Έλληνες που αναφέρει μέσα στο έπος του ο μεγάλος μας ποιητής. Οι Έλληνες της ταινίας είναι πολεμοχαρείς, άγριοι, εκδικητικοί. Πάνω τους δεν κουβαλάνε κανένα πολιτισμό παρά μόνο την αγριάδα, το πολεμικό μένος, την ορμή της εκδίκησης.

Οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι έξω από κάθε στοιχείο που τόσο λυρικά τους στολίζει ο Όμηρος στην Ιλιάδα κι’ακόμη είναι έξω από κάθε πραγματικότητα. Ευτυχώς που ο σκηνοθέτης δεν τους βάζει να κάνουν και.... βασανιστήρια.

Ο Αχιλλέας στην μονομαχία του με τον Έκτορα επιδίδεται σε μιά θεαματική επίδειξη ζίου-ζίτσου ανάμικτο με καράτε κάτι που απ’ό,τι μπορώ να γνωρίζω μάλλον τότε δεν ήσαν γνωστά.

Κι’ακόμη ο σκηνοθέτης της ταινίας θέλει τον Αχιλλέα να βρίσκεται και αυτός μέσα στον Δούρειο Ίππο. Αν είναι δυνατόν τέτοιο τραγικό σφάλμα. Φαίνεται όμως πως αυτό δεν ενοχλεί αφού θα φέρει ίσως κάποια εκατομμύρια ακόμη.

Ο Αγαμέμνων πρέπει να πεθάνει στην Τροία και όχι στο σπίτι του στις Μυκήνες από τα χέρια της γυναίκας του Κλυταιμνήστρας και του γιού του Ορέστη. Φαίνεται πως αυτό το τέλος του Αγαμέμνωνα δεν συνέφερε οικονομικά. Τώρα, αν ο θείος Όμηρος διαμαρτυρηθεί γιά όλα αυτά, τους βιομηχάνους του Χόλυγουντ πολύ λίγο τους ενδιαφέρει.

Αναφέρομαι σε δυό τρία από τα πολλά εγκλήματα με τα οποία είναι υπερφορτομένη η ταινία.

Κατά το παρελθόν και όσες φορές η χουλιγουντιανή βιομηχανία καταπιάστηκε με την ελληνική μυθολογία και την ελληνική ιστορία ποτέ δεν καταδέχτηκε να επιδείξει τον απαιτούμενο σεβασμό. Οι πιό παλαιοί θα θυμούνται οποσδήποτε την ταινία "Οδύσσεια" όπου ο σκηνοθέτης στο πρόσωπο του Κερκ Ντάγκλας είχε φτιάξει έναν κάου-μπόϋ της άγρια δύσης. Μόνο περίστροφο και λάσσο δεν του είχε δώσει.

Επειδή η ελληνική μυθολογία αλλά και η ελληνική ιστορία είναι υποθέσεις δικές μας, είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά, είναι η περιουσία μας, θα πρέπει να είχαμε θεσπίσει κάποιο δικαίωμα επέμβασης. Θα έπρεπε το Υπουργείο πολιτισμού να έχει θεσπίσει νόμο που να απαγορεύει την κινηματογράφιση σεναρίων με θέματα ιστορίας ή μυθολογίας αν δεν είναι εγκεκριμένα από μιά επιτροπή του Υπουργείου. Και θα έπρεπε αυτή η επιτροπή να υπάρχει να αποτελείται από ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών και να λειτουργεί αυστηρά. Ας το δει με κάποιο μάτι σεβασμού και ευθύνης ο κ. Υπουργός. Ως πότε θα έχουν το δικαίωμα οι ξένοι να εξευτελίζουν την πολιτιστική μας κληρονιμιά και την ιστορία μας γιά να πλουτίζουν;

Αλλά και τώρα με την προβολή της ταινίας "Η Τροία" έχω την γνώμη ότι το Υπουργείο Πολιτισμού θα πρέπει με απόφασή του να διαμαρτυρηθεί και να κάμει γνωστό σε όλον τον κόσμο αλλά και ιδιαίτερα στους βιομηχάνους του Χόλυγουντ ότι έχουν κακοποιήσει το ομηρικό έπος, έχουν ευθύνη γιά τις ανακρίβειες και ότι η ταινία δεν έχει καμμιά σχέση με την Ιλιάδα, που έχει χαρίσει στον κόσμο ο μεγάλος μας ποιητής. Να μάθουν όλοι αυτοί οι κύριοι ότι μπορεί να γεμίζουν τα ταμία και οι τσέπες τους αλλά ο Όμηρος .....κλαίει!!!!

Πηγή
Αντίβαρο





Κάποιοι πρέπει να ντρέπονται.

Γράφει ο Διονύσης Ε. Κονταρίνης Νέα Υόρκη Μάρτιος 2006 Αντίβαρο, Απρίλιος 2006

Από τότε που ο πρώτος Έλληνας πήρε τις στράτες της ξενητιάς γρήγορα κατάλαβε πως η μόνη του δύναμη γιά να επιζήσει θα ήτανε ο ίδιος ο εαυτός του και τα όσα θα μπορούσε να καταφέρει μόνος του. Συνηδειτοποίησε πως σε κανέναν δεν θα μπορούσε να στηριχθεί και από πουθενά δεν θα μπορούσε να περιμένει κάποια βοήθεια.

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Διονύσης Κονταρίνης
Ο Διονύσης Κονταρίνης με Κεφαλονίτικες ρίζες έχει γεννηθεί στην Πάτρα, μεγάλωσε στην Κέρκυρα και έζησε σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Πρωτοεμφανίστηκε στα περιοδικά "Ελληνόπουλο", "Θησαυρός των Παιδιών", "Σινεάκ" και άλλα. Ένα τυχαίο σχολικό γεγονός τον έφερε στον χώρο της δημοσιογραφίας όπου συνεργάστηκε με επαρχιακές εφημερίδες. Μετά τις σπουδές του εργάστηκε στον ελληνικό κινηματογράφο για μία 10ετία σαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εργάστηκε στην ΠΡΩΙΝΗ και από εκεί στην Interhellenic Publishing σαν αρχισυντάκτης των περιοδικών "Greek American Review" και "Estiator" μέχρι σήμερα . Συνεργάζεται με τον "Παροικιακό Λόγο" του Σικάγου, την "Hellenic American News", της Πενσυλβάνια, τις "Πατρίδες" του Καναδά και είναι ανταποκριτής για τις ΗΠΑ της ημερήσιας "ΑΛΗΘΕΙΑ" της Χίου. Ιστορικά άρθρα του και διηγήματα του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά ομογενειακά αλλά και ελληνικά έντυπα. Γράφει το νέο του βιβλίο που έχει τον τίτλο: "Στα χρόνια της Δόξας". Ζει μόνιμα με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη.

Προτεινόμενες Σελίδες

Διονύσης Κονταρίνης
ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ
Βάιος Φασούλας
εκδοτικός οίκος "Β. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ"
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Η σελίδα του Αμφικτύωνα
Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Κωνσταντία Νικολοπούλου
ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
Στράτος Δουκάκης
Παντελής Ξανθίδης

Κι αυτά τα συμπεράσματα, μέσα από τα χρόνια που πέρασαν έφτασαν μέχρις εμάς, τους κάπως νεώτερους μετανάστες.

Στις διάφορες γωνιές της γης που βρεθήκαμε αναζητώντας μιά καλύτερη τύχη, αγωνιστήκαμε μόνοι μας να βρούμε τους δρόμους μας, να γίνουμε μιά έντονη και τιμιτική παρουσία στον τόπο που μας έρριξε η μοίρα μας.

Κάπως έτσι τα είδε όλα αυτά και η Χριστίνα Τσαρδίκου, μιά γιατρός στο Μπουένος Aϋρες της Αργεντινής. Δεύτερης γενιάς μετανάστρια η Χριστίνα, όμως από μικρό παιδί είχε κλείσει μέσα στην ψυχή της την Ελλάδα. Κιενώ θα μπορούσε να απολαμβάνει τη ζωή της και τις ελεύθερες ώρες της με την οικογένειά της, η Χριστίνα τα διέθεσε όλα στην ιδέα της ξενητεμένης Ελλάδας. Έβαλε σαν στόχο της να κάμει μιά οικογένεια όλους τους Έλληνες της Νότιας Αμερικής. Δραστηριοποιήθηκε στην κοινότητα, στην εκκλησιά, στο σχολείο. Και πριν πέντε χρόνια έστησε τη δική της φωνή μέσα από ένα δύωρο εβδομαδιαίο ραδιοφωνικό πρόγραμμα με τον τίτλο «Αντάμωση». «...Όλο αυτό τον καιρό κατάλαβα πως η εκπομπή είχε και έχει έναν ιερό σκοπό...» μου γράφει σε ένα της γράμμα. «...έφερνε τους ξεχασμένους και χαμένους Έλληνες της επαρχίας σε μιά συγκινητική επαφή με τις ρίζες τους...»

Και όλα πήγαιναν καλά μέχρι το 2002 όπου η οικονομική κρίση στην Αργεντινή ανάγκασε πολλούς από τους σπόνσορς της εκπομπής να διακόψουν την οικονομική τους βοήθεια. Και τα προβλήματα άρχισαν. «...πολλές φορές πληρώναμε από την τσέπη μας το ενοίκιο του σταθμού...» μου γράφει.

Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει ένας αγώνας ταχύτητας να βρεθούν τα χρήματα, 600.οο δολλ. το μήνα, γιά να μην κλείσει το πρόγραμμα.

Σύμφωνα με όσα μου γράφει ζήτησε την βοήθεια της ελληνικής Πρεσβείας στο Μπουένος ?ϋρες και πήρε μόνο ...πολλές ευχές. Η Μητρόπολη Νοτίου Αμερικής που εδρεύει στο Μπουένος ?ϋρες όχι μόνο δηλώνει οικονομική αδυναμία αλλά και τα προβλήματά της είναι τόσα που κινδυνεύει ακόμη και αυτή η θέση του Μητροπολίτη Ταράσιου. Ο πρόεδρος του ΣΑΕ Νοτίου Αμερικής κ. Καραβίας της δήλωσε πως «...το ΣΑΕ δεν βοηθάει σε τέτοιες περιπτώσεις..» Το ίδιο της δήλωσε και ο πρόεδρος του ΣΑΕ Αμερικής κ. Χρ. Τομαράς. Και εδώ γεννάται η απορία την οποία πολλές φορές έχω διτυπώσει. Γιατί ιδρύθηκε το ΣΑΕ και σε τι χρησιμεύει στον απόδημο Έλληνα; Τελικά η Ελληνική Πολιτεία μήπως θα μπορούσε από τα εκατομύρια δολλάρια του ελληνικού λαού που χορηγεί ετησίως στο ΣΑΕ γιά να σιτίζονται τα παράσιτα, να περικόψει 600.οο δολλ. τον μήνα και να τα δίνει στην Χριστίνα Τσαρδίκου γιά να συνεχίσει να τραγουδάει την Ελλάδα της ξενητιάς;

Όπως γράφω και στην αρχή, εμείς οι ξενητεμένοι έχουμε καταλάβει, ξέρουμε και μας έχει γίνει συνήδειση ότι μόνοι μας θα πρέπει να αγωνιζόμαστε γιά να επιζήσουμε σαν Έλληνες και να μην χαθούμε. Και αυτό το έχουμε αποδείξει. Τα ελληνικά σχολεία της Αμερικής είναι έργο δικό μας. Από την πατρίδα μας δεν είδαμε ούτε ένα τούβλο. Οι εκκλησίες μας είναι έργο των δικών μας ανθρώπων και έγιναν από το υστέρημά τους. Η πατρίδα δεν μας έστειλε ούτε ένα εικόνισμα. Μας στέλνει όμως κάθε τόσο τους βουλευτές της και τους υπουργούς της γιά να μας πουν πως «είναι περήφανοι γιά μας.» Και δεν ντρέπονται

Το ραδιοφωνικό πρόγραμμα της Χριστίνας Τσαρδίκου που έκλεισε πριν λίγες μέρες είναι μιά μεγάλη απώλεια γιά τον ελληνισμό της ξενητιά. Είναι μιά φωνή, μιά δική μας φωνή που έπαψε να ακούγεται. Κάποιοι θα πρέπει να ντρέπονται γι αυτό. Και εμείς θα τους κάνουμε να ντρέπονται ακόμη πιό πολύ διότι θα αγωνιστούμε ώστε η φωνή αυτή να ακουστεί και πάλι και να κάνει τους Έλληνες εκεί κάτω ευτυχισμένους. Να τους κάμει περήφανους. Να τους κρατήσει Έλληνες.






ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΑΖΥ ΣΟΥ ΑΛΛΑ............!

"Διαφωνώ μ' αυτά που λες και μ' αυτά που πιστεύεις, όμως δεν θα πάψω ποτέ να αγωνίζομαι γιά να μπορείς ελεύθερα την γνώμη σου να λες."

Πάνω σ' αυτά τα λόγια του Βολταίρου στηρίζεται η αρχή του δημοκρατικού διαλόγου. Ενός διαλόγου, που κύρια χαρακτηριστικά του είναι η λογική, το επιχείρημα και η απόδειξη. Στοιχεία, τα οποία δυστυχώς έχουν εκλείψει από το διάλογο των σημερινών ανθρώπων και ιδιαίτερα από τον διάλογο των σημερινών Ελλήνων.

Από την αίθουσα της ελληνικής Βουλής, όπου οι πατέρες του Έθνους φροντίζουν ....πριν από μας γιά μας, μέχρι το απλό καφενεδάκι του χωριού, εκεί όπου ανάμεσα σ' ένα ουζάκι και σ' έναν γλυκύ βραστόν... λύνονται όλα τα προβλήματα της χώρας μας, ο διάλογος, ο αληθινός, ο δημοκρατικός διάλογος, έχει δώσει τη θέση του στη διαμάχη, που με μιάν αχαρακτήριστη ευκολία οι νεοέλληνες της έχουν δώσει το εύηχο όνομα.. "αντιπαράθεση". Τι είναι αντιπαράθεση; Ας το δούμε.

Σύμφωνα με τα νεοελληνικά δεδομένα, αντιπαράθεση είναι να διαφωνώ μαζύ σου αλλά να μην μπορώ να υποστηρίξω λογικά και με επιχειρήματα τη θέση μου, να με κυριεύουν τα νεύρα μου, χωρίς να μπορώ να τα συγκρατώ και να τα ελέγχω, να υψώνω τη φωνή μου ώστε να σκεπάζει τη δική σου και αν χρειαστεί να υψώσω και το χέρι μου γιά να μπορέσω έτσι να σε πείσω ότι έχω δίκιο.

Κάπως έτσι πιστεύω ότι είναι η αντιπαράθεση και την γνωρίζουμε κάθε μέρα σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Γραφικό παράδειγμα τα πολυσυζητημένα "τηλεοπτικά παράθυρα" γιά τα οποία όμως θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά.

Θα με ρωτήσετε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Να σας το πω. Πριν λίγες μέρες έτυχε να παρασυρθώ σ' ενός τέτοιου είδους "αντιπαράθεση" από κάποιον αναγνώστη μου. Και λέω ότι παρασύρθηκα όχι διότι ο συνομιλητής μου δεν που επέτρεπε το δικαίωμα να αποδείξω το σωστό της θέσης μου αλλά διότι ήθελε αυτός, σώνει και καλά να διαμορφώσει ποιά θα πρέπει να είναι η δική μου η θέση αλλά και ποιά θα πρέπει να είναι η αποστολή μου σαν δημοσιογράφος.

Χωρίς να θέλω να θίξω τίποτε και κανέναν θα πρέπει να ομολογήσω ότι η αποστολή του δημοσιογράφου αλλά και κατ' επέκταση η αποστολή των ΜΜΕ εδώ στην ξενητιά που ζούμε και κινούμεθα, έχουν πολύ παρεξηγηθεί. Πολύ δε περισσότερο αφού κάποιοι "φίλοι" πιστεύουν ότι με μιά μικρή διαφήμηση ή με μιά συνδρομή σ' ένα Μέσο Ενημέρωσης αυτόματα το εξουσιάζουν και προσπαθούν έτσι να το μετατρέ ψουν σ' ένα μέσο προβολής των καλών μόνον πλευρών της ζωής τους και των δραστηριοτήτων τους.

Παράλληλα πιστεύουν ότι ο δημοσιογράφος, ο εκδότης, ο παρουσιαστής, έχουν καθήκον τους να αποκρύπτουν επιμελώς όλες τις άσχημες και επικίνδυνες καταστάσεις, ακόμη και την αλήθεια πολλές φορές, προκειμένου να μην θίξουν κάποια συμφέροντα.

Η αποδοχή μιάς τέτοιας κατάστασης έγκειται στον τρόπο που ο δημοσιογράφος αντιλαμβάνεται την αποστολή του και στον ρόλο, που ο εκδότης θέλει να δώσει στο έντυπό του. Είναι, δηλαδή, καθαρά θέμα χαρακτήρα και επιλογής.

Εκείνο όμως που δεν θα πρέπει να διαφεύγει την προσοχή κανενός, εκείνο που θα πρέπει να τοποθετείται σαν βάση κάθε ενέργειας μεταξύ ενός αναγνώστη, ενός θεατή, ενός ακροατή και ενός οποιουδήποτε Μέσου Ενημέρωσης, είναι ο σεβασμός του ενός προς τον άλλον και το δικαίωμά του να εκφράζει την οποιαδήποτε γνώμη του ελεύθερα έστω και αν αυτή είναι αντίθετη με την δική του γνώμη, έστω κι' αν όσα λέει και γράφει είναι αντίθετα με το δικό του "πιστεύω". "Διαφωνώ μαζύ σου αλλά αναγνωρίζω το δικαίωμα να έχεις κι? εσύ τη δική σου γνώμη". Αν αυτό μπορέσουμε να το συνηδειτοποιήσουμε τότε αυτόματα η ευγένεια και η κατανόηση έρχονται μόνες τους κι' ο διάλογος, ο δημοκρατικός διάλογος, παίρνει την επικοδομητική του μορφή. Μιά μορφή που τόσο πολύ την έχουμε ανάγκη σήμερα, ιδιαίτερα σε τούτη τη σκληρή ξενητιά που ζούμε και αγωνιζόμαστε να επιζήσουμε σαν άτομα αλλά και σαν μιά μειονότητα ανάμεσα σε τόσες άλλες που υπάρχουν γύρω μας. "Διαφωνώ μαζύ σου αλλά αναγνωρίζω το δικαίωμα να έχεις κι' εσύ τη δική σου γνώμη." Είναι πολύ απλό να το πούμε. Παρουσιάζεται δύσκολο να το εφαρμόσουμε. Όμως αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσουμε.






Κουβεντιαζοντας με το χιόνι

Ήτανε μιά από τις πιό άγριες χιονοθύελλες που έχουν πλήξει τις ανατολικές αχτές των ΗΠΑ τα τελευταία τριάντα- σαράντα χρόνια. Όπως είπανε οι ειδικοί, το χιόνι έπεφτε με πυκνότητα τρεις ίντσες την ώρα. Και μάλλον δεν είχανε άδικο. Όταν καμμιά φορά αποφάσισε να σταματήσει, το ύψος ξεπέρασε το ένα μέτρο. Καθόμουν γιά ώρες στο παράθυρο και προσπαθούσα να συνομιλήσω με τον απέναντί μου χρησιμοποιώντας τη γ λώσσα της παντομίμας. Δεν νομίζω ότι καταφέραμε τίποτα αφού σε λίγο εγκαταλείψαμε κι' οι δυό το παράθυρο.

Η ελληνική τηλεόραση μας έδειχνε μιά παρόμοια κατάσταση και στην Ελλάδα. Μέσα σ' αυτόν τον χαλασμό κάποιος προσπαθούσε να φτιάξει έναν χιονάνθρωπο. Τυχερός που βρέθηκε κοντά του η τηλεόραση και τον αποθανάτισε. Τυχερή και η νεαρά ρεπόρτερ του καναλιού που του υπέβαλε την εξής... ιστορική ερώτηση

-Τι χρειάζεται γιά να γίνει ένας καλός χιονάνθρωπος;

Προτίμησα να μην ακούσω την απάντηση.

Όχι πως το άλλο κανάλι ήτανε καλύτερο. Νεαρή ρεπόρτερ κι' εδώ ρώτησε την ηλικιωμένη κυρία που από απροσεξία της έπεσε στο φρεάτιο της ΔΕΗ στην Λάρισσα.

-Θα ξαναπεράσετε από αυτό το μέρος;

Οποιαδήποτε απάντηση δεκτή.

Τελικά, πιστέψτε με. Αυτές οι νεαρές ρεπόρτερς θα πρέπει να έχουν μιά κάποια θέση στο βιβλίο Ginnes με πρώτη βέβαια αυτήν που λίγες μέρες αργότερα θα ρωτήσει τον τραγικό πατέρα που έχασε τα δυό μικρά παιδιά του στο δυστύχημα του Αλιάκμωνα

-Πως αισθάνεστε;

Ευτυχώς που ο τραγικός πατέρας μάλλον δεν την άκουσε.Την άκουσαν όμως χιλιάδες θεατών της ελληνικής τηλεόρασης που αναρωτήθηκαν.

-Τι άλλο θα ακούσουμε ακόμη;

Βέβαια υπάρχει η βραδυνή μας αποζημίωση με τα αριστουργήματα συνέχειας του Νίκου Φώσκολου, 'Καλημέρα Ζωή' και 'Λάμψη' Δεν χρειάζεται κριτική αφού υπάρχουν θεατές. Μάλλον το πνευματικό επίπεδο του λαού μας θα πρέπει να μας απασχολεί. Αλλά ποιός να νοιαστεί γι' αυτό; Μήπως οι πολιτικοί μας; Θα αστειεύστε βέβαια. Αυτοί οι επιλεγόμενοι και εθνοπατέρες, εθνοσωτήρες και άλλα τέτοια έχουν πολλά άλλα με τα οποία πρέπει να ασχολούνται. Σοβαρότερο όλων η διατήρηση της...καρέκλας τους. Δεν αστειεύομαι. Ξέρετε πόσος αγώνας χρειάζεται γιά να το κατορθώσουν; Ξέρετε με τι κόπο και με πόσες θυσίες αυτοί οι ταλαίπωροι καταφέρνουν να διατηρούν τη θέση τους;

Αχ τι μας κάνει αυτό το χιόνι. Πως να περάσει η ώρα κλεισμένος μέσα στο σπίτι; Ευτυχώς έχουμε τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Γιά να δουμε.

Κανάλι πρώτο. Κύριο θέμα και συγκλονιστικό το...κυκλοφοριακό στην Αθήνα. Εκεί που οδηγείς να ένας μαρκουτσοφόρος σου κολλάει το μικρόφωνο στο στόμα κι'αν θέλεις πες όχι.

-Πως νοιώθετε;

Κι'ο νεοέλληνας δεν θέλει άλλη ευκαιρία να αρχίσει να μιλάει γιά την ταλαιπωρια του, να βγάλει το άχτι του γι'αυτούς που τον ταλαιπωρούν προσπαθώντας να δώσουν μιάν ανθρώπινη όψη στην Αθήνα. Στην Αθήνα που ετοιμάζεται να υποδεχτεί τους Ολυμπιακούς.

Να κάνω μιά παρένθεση γιά να πω μιά γνώμη. Θα έπρεπε αυτοί οι ρεπόρτερς να ταξειδεύουν και σε κάποιες άλλες πόλεις του κόσμου γιά να δουν ότι υπάρχουν και χειρότερα. Να πω γιά παράδειγμα ότι εδώ, στην Νέα Υόρκη είμαι υποχρεομένος να περνάω κάθε μέρα ένα σημείο όπου από το 2000 κατασκευάζεται ένας κόμβος που θα τελειώσει το 2006. Υποχρεωνόμαστε να κάνουμε 1200 μέτρα σε μισή και περισσότερη ώρα.

Κανάλι δεύτερο. Κύριο θέμα οι λακούβες στους δρόμους. Κάθε βράδυ είμαι υποχρεωμένος επί μισή ώρα να βλέπω και να καταγράφω τις λακούβες της Αθήνας. Μα καλά κανείς τους δεν φρόντισε να πληροφορηθεί τι γίνεται από λακούβες και στις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου. Μήπως νομίζουν ότι κι' εγώ προσωπικά δεν πληρώνω τις λακούβες της Νέας Υόρκης αλλάζοντας κάθε χρόνο ελατήρια στο αυτοκίνητό μου; Όμως ποτέ μου δεν είδα κανένα κανάλι να ασχοληθεί με αυτές. Έχουν τόσα άλλα πολλά και ενδιαφέροντα να μας πούν;

Κανάλι τρίτο. Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004. Όχι φυσικά αυτοί τούτοι οι αγώνες. Πιό πολύ απασχολούν τον παρουσιαστή τα μοντελάκια της Γιάννας, η κόντρα της με τον Βενιζέλο, τα δις που ζητάει η Γιάννα απότον Σιμήτη, ποιά είναι η γνώμη του Σκανδαλίδη γιά όλα αυτά, πόσο θα νοικιαστούν τα διαμερίσματα. Τι θα γίνει με τα έργα είναι ένα άλλο θέμα. Που θα μείνουν τα εκατομύρια των επισκεπτών είναι ένα άλλο θέμα. Ποιά όψη θα έχει τότε η Αθήνα είναι ένα άλλο θέμα. Κουραστήκατε; Κι'εγώ κουράστηκα. Και δεν λέει να σταματήσει και το χιόνι. Ώρα γιά λίγη τηλεόραση.Τι να δω όμως; Το Big Brother ; τη Farma; To Famous Story; Σκέφτομαι να αγοράσω άλλες δυό τηλεοράσεις να τα βλέπω και τα τρία μαζύ.






Στα Χρόνια της Δόξας

Ένα ακόμη βιβλίο, με τον τίτλο, "Στα χρόνια της Δόξας", κυκλοφόρησε ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Διον. Κονταρίνης. Πρόκειται γιά ένα βιβλίο, που με μιά σειρά διηγημάτων, αφηγήσεων και καταγραφής ντοκουμέντων προσπαθεί να δώσει μιά απάντηση στα μύρια όσα ερωτήματα έχουν μείνει ανα πάντητα από τους υπεύθυνους και αρμόδιους κατά την διάρκεια της πλέον ταραγμένης περιόδου της πατρίδας μας.

Η ιστορική περίοδος 1909-1949 έχει χαρακτηριστεί σαν η πλέον τραγική περίοδος στην Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας. Η εμφάνιση του Ελευθ.Βενιζέλου στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας σημαδεύει την αρχή μιάς νέας μορφής δικυβέρνησης. Η "κωμική" επανάσταση των στρατιωτικών στο Γουδί τον Αύγουστο του 1909 φέρνει στην Αθήνα τον Βενιζέλο ο οποίος αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος και οι διπλωματικές ικανότητές του θα διπλασιάσουν την έκταση της χώρας. Ο ελληνικός στρατός, με την εκστρατεία στην Μικρασία, θα φτάσει στον Σαγγάριο, λίγα μόνο χιλιόμετρα έξω από την 'Αγκυρα.

Οι εχθροί του Βενιζέλου όμως και τα πετρελαιϊκά συμφέροντα των... συμμάχων ...με την ανεύθυνη ενέργεια του πρίγκηπα Ανδρέα θα οδηγήσουν τη χώρα στη Μικρασιάτικη καταστροφή. Στην πλέον οδυνηρή σελίδα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.

Θα ακολουθήσουν επαναστάσεις, πραξικοπήματα, διχτατορίες γιά να φτάσουμε στη Μεταξική διχτατορία της 4ης Αυγούστου.

Μ' αυτήν θα οδηγηθούμε στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο με το ΟΧΙ του ελληνικού λαού και την αντίστασή του στις ορδές του φασισμού και τις λαμπρές σελίδες δόξας που έγραψαν τα νειάτα της Ελλάδας πάνω στ' Αλβανικά βουνά.

Θ' ακολουθήσει η Κατοχή, η Αντίστση του λαού πάνω στα βουνά της πατρίδας μας, ο θρίαμβος του λαού μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Όλα δείχνουν ότι το τέλοςτου πολέμου θα φέρει την Ελλάδα μπροστά σε ένα καινούργιο δημοκρατικό ξεκίνημα. Όμως άλλα είναι τα σχέδια αυτών, που μας παρουσιάζονται σαν "φίλοι" και "σύμμαχοι". Κι' είναι αυτοί που θα μας οδηγήσουν στον Εμφύλιο. Έναν πόλεμο στον οποίο θα θρηνήσαμε χιλιάδες νεκρούς και από τις δυό πλευρές.

Τον Αύγουστο του 1949 υποτίθεται ότι ο Εμφύλιος τέλειωσε. Όμως η τραγωδία της πατρίδας μας συνεχίστηκε γιά χρόνια. Οι φυλακές και τα ξερονήσια γέμισαν από τους μαχητές της Αντίστασης. Τα εκτελεστικά αποσπάσματα "δούλευαν" μέρα-νύχτα. Κι' είχε απομείνει η Ελλάδα να γλύφει τις πληγές της προσπαθώντας να βρει τον δρόμο της.

Πως τα δέχτηκε όλα αυτά ο ελληνικός λαός; Πως αντέδρασε; Πως τα έζησε; Όλα αυτά πραγματεύεται το βιβλίο "Στα χρόνια της Δόξας" μέσα από τις σελίδες του. Είναι ένα βιβλίο γιά να θυμηθούν οι παλαιοί και να διδαχτουν οι νέοι. Είναι ένα βιβλίο ντοκουμέντο. Τηλεφωνήστε στο (718) 946-9566. Αφήστε μήνυμα. Γιά τις ΗΠΑ τιμή $25.00 με τα ταχυδρομικά. Γιά τον Καναδά τιμή $30.00 με τα ταχυδρομικά. Για Ελλάδα 30.00 ευρώ με τα ταχυδρομικά.






Λόγια....Λόγια....Λόγια... Τα έργα που είναι;

"Εφτά εκατομμύρια Έλληνες που ζουν έξω είναι η ελπίδα γιά την πατρίδα μας. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που θα κρατάνε την Ελλάδα ζωντανή. Αυτούς πρέπει να τους υπολογίζουμε και σ? αυτούς πρέπει να βασιζόμαστε."

Αυτά, μεταξύ άλλων, είπε ο βουλευτής της ΝΔ κ. Σκανδαλάκης -μέλος της Διακοματικής Επιτροπής Απόδημου Ελληνισμού- στην τηλεοπτική εκπομπή "38ος Παράλληλος" του Ζαχαρία Σώκου παρουσία των αποδήμων ελληνικής καταγωγής φοιτητών, που πρόσφατα επισκέφτηκαν την Ελλάδα.

Αυτά και άλλα παρόμοια, εμείς οι απόδημοι, τα έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές από πάρα πολλούς "εθνοπατέρες" της πατρίδας μας, που όποτε το επιβάλει κάποια... ανάγκη, μας επισκέπτονται. Προσωπικά, λόγω της δημοσιογραφικής μου ιδιότητας, έχω παραυρεθεί πάρα πολλές φορές σε συνεντεύξεις και άκουσα όλους αυτούς τους πολιτικούς, να μας λένε τόσα πολλά, που πραγματικά τις περισσότερες φορές έχανα ακόμη και τη δύναμη να υποβάλλω μιά ερώτηση ψάχνοντας μέσα μου να βρω που τελειώνουν τα ψέματά τους και που, πιθανόν, να υπάρχει κάποιο ίχνος αλήθειας.

Το τι και πόσα λόγια έχουμε ακούσει εμείς οι απόδημοι από όλους αυτούς ανεξάρτητα από ποιά παράταξη προέρχονται, είναι άλλο πράμμα. Ξεχνούν βέβαια ότι όλοι εμείς εδώ εκ των πραγμάτων έχουμε μάθει να κρατάμε μικρό καλάθι. Όχι γιατί δεν μορούμε να σηκώσουμε το μεγάλο καλάθι, που λένε στο χωριό μου, αλλά επειδή έχοντας το "γνώθι σ' αυτόν" και τιμώντας τον εαυτό μας και την νοημοσύνη μας, προτιμάμε να κρατάμε το μικρό. Εκε ίνο όμως, που χρόνια περιμένουμε και στο οποίο προσδοκάμε, είναι τα έργα που ποτέ δεν τα είδαμε.

Το 1995 στην Θεσσαλονίκη και μετά από κατασπατάληση πολλών εκατομυρίων δολλαρίων, ιδρύθηκε το ΣΑΕ. Το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού. 'Αστοχη ενέργειά τους, η οργάνωση αυτή, να πλαισιωθεί από "ονόματα" και όχι από "αξίες." Γιά ποιό λόγο;

Οχτώ χρόνια μετά, το ΣΑΕ, εξακολουθεί να παραμένει ένας θεσμός που δεν το γνωρίζει "ούτε ο Έλληνας της διπλανής μου πόρτας" όπως χαρακτηριστικά μου είπε καλός μου φίλος, ανώτατο στέλεχος αυτού του θεσμού, εδώ στις ΗΠΑ.

Οχτώ χρόνια μετά το ΣΑΕ μάταια προσπαθεί να βρεί τον δρόμο του και την αποστολή γιά την οποία ιδρύθηκε.

Πριν δύο χρόνια, με πολύ κόπο, αγώνα και έξοδα από το υστέρημά μας, ιδρύσαμε την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών Πέντε Ηπείπων (ΕΕΛΣΠΗ). Πιστεύοντας ότι πραγματοποιήσαμε κάτι το ξεχωρστό - κι' αυτό είναι αλήθεια- θεωρήσαμε υποχρέωσή μας να ενημερώσουμε την πατρίδα μας στέλνωντας μιάν επιστολή σε ορισμένους από τους πολιτικούς μας. Ελάχιστοι ήσαν αυτοί που είχαν την ευγένεια να μας απαντήσουν με μιά αοριστόλογη επιστολή χωρίς καμμιά άλλη συνέχεια.

Εκδόσαμε το πρώτο μας συλλογικό βιβλίο, με προσωπικά μας έξοδα, το οποίο και πάλι αποστείλαμε εισπράτωντας γιά μιά ακόμη φορά την αδιαφορία τους.

Πριν λίγο καιρό κάναμε μιά ακόμη προσπάθεια μήπως και καταφέρουμε να συγκινήσουμε τους εθνοπατέρες αφού αυτοί οι ίδιοι μας προκαλούν ονομάζοντάς μας σαν "αυτούς που κρατάμε την πατρίδα ζωντανή" σαν αυτούς που "αποτελούμε ένα εθνικό κεφαλαιο". Τους αποστείλαμε το καταστατικό της Ένωσής μας συνοδευόμενο από μιά επιστολή με την οποία ευγενικά και πολιτισμένα διατυπώναμε κάποιες μηδαμινές απαιτήσεις μας. Και γιά να είμαι πιό σαφής. Ζητούσαμε να προωθηθούν τα βιβλία μας-όσα κριθούν κατάλληλα- στις ελληνικές και τις σχολικές βιβλιοθήκες, να ιδρυθεί στην Γενική Γραμματεία Αποδήμου Ελληνισμού ένα τμήμα να ασχολείται με τους απόδημους καλλιτέχνες και να απαντάει στις επιστολές μας και στα ερωτήματά μας. Να οριστούν κάποιοι εκδοτικοί οίκοι οι οποίοι να δέχονται να εκδίδουν τα βιβλία μας. Και γενικά ζητούσαμε να σκύψουν με κάποιο ενδιαφέρον πάνω στο έργο μας και την προσφορά μας. Μέχρι στιγμής κανείς από τους εθνοπατέρες δεν καταδέχτηκε να μας απαντήσει.

Με κατάπληξή μας βλέπουμε τον τελευταίο καιρό γιά βδομάδες ολόκληρες, οι πολιτικοί, οι δικαστικοί,τα ΜΜΕ στην πατρίδα μας να ασχολούνται με την βρωμιά του ποδοσφαίρου και τον βούρκο των εκβιασμών και άλλων σκανδάλων και κανείς τους να μην δίνει λίγα λεπτά από τον χρόνο του στους απόδημους Έλληνες και τα προβλήματά τους.

Μετά από όλα αυτά εύλογα γενιούνται κάποια ερωτήματα σε μας τους απόδημους. Πραγματικά μας βλέπουν σαν "εθνικό κεφάλαιο ή μας κοροϊδεύουν"; Στ' αλήθεια πιστεύουν ότι εμείς "κρατάμε την Ελλάδα ζωντανή ή μας κοροιδεύουν"; Είμαστε εμείς "αυτοί στους οποίους υπολογίζουν και βασίζονται ή μας κοροϊδεύουν";

Οποσδήποτε δεν πιστεύουμε τους πολιτικούς. Ξέρουμε ότι εκ των πραγμάτων είναι αναγκασμένοι να λένε ψέμματα. Λένε ψέμματα από την στιγμή που θα ξεκινήσουν την καρριέρα τους μέχρι να την τελειώσουν και να αποσυρθούν. Κι' ο άμοιρος λαός είναι υποχρεωμένος να τους ακούει, να τους ψηφίζει και να τους ανέχεται.

Εμείς οι απόδημοι όμως όχι. Δεν έχουμε καμμιά υποχρέωση να τους ακούμε, δεν τους ψηφίζουμε και επομένος δεν συντρέχει κανένας λόγος να τους ανεχόμαστε. Χρόνια τώρα στις ξενητιές που βρισκόμαστε, έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε μόνοι μας και να κερδίζουμε αυτό που θέλουμε μόνοι μας. Αν προσπαθούμε και συνεχίζουμε να έχουμε μιά κάποια επαφή μαζύ τους είναι γιατί θέλουμε να νοιώθουμε δεμένοι με την πατρίδα στην οποία έχουμε γεννηθεί. Πιθανόν να είναι μιά ουτοπία. Όμως είναι κάτι που το κάνουμε. Ας προσπαθήσουν λοιπόν να το κατανοήσουν κι? αυτοί οι κύριοι. Ας προσπαθήσουν να μας δούνε με κάποιο άλλο μάτι. Και το πιό σπουδαίο. Ας σταματήσουν να μας λένε τόσα πολλά και τόσο τρομερά ψέμματα. Αν μπορούν να κάμουν κάποιο έργο ας το δείξουν, αλλοιώς ας μας αφήσουν ήσυχους.






Νέα Υόρκη
Διονύσης Κονταρίνης
ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι σελίδες της LAND of GODS φένονται καλύτερα με Internet
Explorer. Με Netscape υπάρχουν κάποια μικροπροβλήματα στην εμφάνιση.
My Stuff : Οδοιπορικό στο Καρδαρίτσι  -   τα Δημοτικά  -   ο Κολοκοτρώνης και το '21  -   της Ξενιτιάς  -   Angie   -   Μιλώντας τότε  -   τα τραγούδια μου  -   στον Πρώτο ψύθηρο της εφιβείας  -   η Χαμένη μας Hiroshima  -   Καπνόν Αποθρώσκοντα: Γράμμα στον 'Ελληνα της Διασποράς
Home Pages / Links: SEARCH   -   NEWS on Line   -   Sports Page  -   Culture  -   Diaspora  -   History  -   Church  -   Music  -   Cyprus  -   LINKS  -  
'Ελληνες Ποιητές στο Διαδίκτυο : Κώστας Βάρναλης  -   Νικηφόρος Βρεττάκος  -   Οδυσσέας Ελύτης : (Ανθυπολοχαγός της Αλβανίας και άλλα ποιήματα)  -   Κώστας Καρυωτάκης  -   Κώστας Κρυστάλλης  -   Μήτσος Λυγίζος  -   Κώστας Ουράνης  -  
Έλληνες Συγγραφείς ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΖΑΚΗΣ: Ανθολογήματα ενός μεγάλου   -   Η Αρθρογραφία του Δημ. Καραλή   -  
λα να δεις . . Ηλεκτρονικό Περιοδικό Λογοτεχνίας και Πολιτισμού
Σελίδες απ' την ελληνική
λογοτεχνία στο διαδίκτυο :
Βιβλία Οδυσσέας Ελύτης : το 'Αξιον Εστί (Ολόκληρο)  -  
Απομνημονεύματα Γιάννης Μακρυγιάννης τα Απομνημονεύματα   -   Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τα Απομνημονεύματα
Αλληλογραφία Μηνύματα και επιστολές  -   Η αλληλογραφία μου με τον Δημήτρη Καραλή   


mailto:kostas@douridasliterature.com
mailto:kostas@douridasliterature.com
The LAND of GODS Since October 1996 Oakville/Τοροντο Canada
   Click here to Make Land of Gods your Start Page