|
Ο Γ. ΚΟΥΣΟΥΝΕΛΟΣ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 1938. κατάγεται από τη ΔΟΞΑ Γορτυνίας. Είναι παντρεμένος κι έχει δύο παιδιά. Σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ), Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γνωρίζει άριστα Αγγλικά και μετρίως Γερμανικά. Έχει γνώσεις Η/Υ. Εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα και συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό Συμπράττοντος Υποδιευθυντή. Δίδαξε Αγγλικά σε διάφορα φροντιστήρια της Αθήνας και ασχολήθηκε με μεταφράσεις βιβλίων για διάφορους εκδοτικούς οίκους. Έχει επίσης επιμεληθεί βιβλία. Από το 1990 έως το 2004 διετέλεσε Πρόεδρος της Εταιρείας Στατιστικής και Ιστορίας του Αθλητισμού (Ε.Σ.Τ.Ι.Α)
Έργα του: "Ένας αιώνας Νόμπελ" (εκδόσεις "Φυτράκης"), "Οι αρχαίοι Έλληνες τραγικοί και κωμικοί", "Ιστορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου 1896 - 1985" σε 4 τόμους, "Παγκόσμιο Κύπελλο 1930 -1994" (εκδόσεις "Ποντίκι"), "Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1960 - 2004", "Ο ελληνικός αθλητικός Τύπος 1895 - 2004" (εκδόσεις "Διόπτρα"), "ΑΜΦΙΔΡΟΜΟΣ", ποίηση, Αυτοέκδοση, 1992, "Ιστορία του Ολυμπιακού", "Ιστορία της ΑΕΚ", "Το αλφαβητάρι του Ποδοσφαίρου" (εκδόσεις "Δίαυλος") κ. ά.
[ "Ο Γ. Κουσουνέλος με τη συλλογή του "ΑΜΦΙΔΡΟΜΟΣ" μας παίρνει σ' ένα αξιοπρόσεχτο ταξίδι στην ποίηση, στον στοχασμό, στο όνειρο. Θέλει τον αναγνώστη του συμμέτοχο, όχι αδιάφορο, αδρανή, ασυγκίνητο. Με τους στίχους του λέει μεγάλες αλήθειες με τον πιο απλό, ανθρώπινο τρόπο. Είναι ένας ποιητής που έχει να δώσει πολλά στην ελληνική ποίηση
" ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ ]
ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Γιώργου ΚΟΥΣΟΥΝΕΛΟΥ
ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ
Φοβόταν την επίθεση των άλλων,
γι' αυτό φρόντισε να εξοπλιστεί
όσο καλύτερα μπορούσε.
Είχε πάντα αμυντικούς σκοπούς,
μα όταν έγινε πανίσχυρος
άλλαξε νοοτροπία.
ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ
Δεν τους άρεσαν τα τραγούδια μου.
Τους μίλησα για την ειρήνη,
για την πλατιά γαλάζια θάλασσα,
για τα παιδιά, για την αγάπη
κι αυτοί δε συγκινήθηκαν.
Τραγούδησα την καλοσύνη,
τις χάρες και τις πίκρες της ζωής,
το πέταγμα των γλάρων
στην ακροθαλασσιά
κι εκείνοι δε με άκουσαν.
Δεν τους άρεσαν τα τραγούδια μου
- και μ' έδιωξαν...
Θέλανε, βλέπεις, εμβατήρια!
ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Είπε: Του χρόνου την πρωτομαγιά
θα φτιάξω στο γιαλό ένα σπιτάκι
που θα 'χει μπρος του καρπερή κληματαριά
και πίσω πράσινο μικρό περιβολάκι.
Θα σκάβω, θα ποτίζω την πρασιά,
τα δέντρα ταχτικά θα τα μπολιάζω
και θα φροντίσω να 'χει ίσκιο στη μπασιά
όταν τα σύνεργα για ψάρεμα τοιμάζω.
Γαλάζιο κι άσπρο το σπιτάκι μου θα βάψω
κι όταν ξαπλώνω στο περβόλι κουρασμένος
θα με χαϊδεύει η αύρα απαλά
και θα 'μαι τότε στη ζωή ευτυχισμένος.
(Ήρθε "του χρόνου" και για τα καλά
ήταν δυο μέτρα μεσ' τη γη χωμένος...).
Τ' ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ
Ποτέ δε θα σβήσω απ' το μυαλό μου
ούτε ποτέ, αμέτρητα κι αν θα περάσουν χρόνια,
θα λησμονήσω τη ζεστή, γλυκιά σου αγκαλιά.
Θα είσαι πάντα η μεγάλη μου αγάπη
ακόμα κι όταν κάτασπρα θα πέσουνε τα χιόνια
πάνω στ' αγαπημένου κατάμαυρα μαλλιά.
ΤΗΣ ΑΠΕΡΙΣΚΕΨΙΑΣ
Τα ναι κορμιά για πόλεμο τοιμάζαν οι Σπαρτιάτες
με πάλεμα, με τρέξιμο, με γυμνικούς αγώνες,
μα, σα βροντήσαν τούμπανα και σάλπιγγες ηχήσαν,
τους Αθηναίους άφησαν να χτίσουν Μαραθώνες.
ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ
Με το ντουφέκι στο ζερβί και στο δεξί τη σπάθα
σαν η καμπάνα του λαού κράξει πως ήρθ' η ώρα
για το μεγάλο Σηκωμό, πετιέσαι και φωνάζεις:
"Δεν έχει Πίσω και Μετά, αλλά Μπροστά και Τώρα".
ΤΗΣ ΚΡΥΦΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Όταν με συναντάς πρωί κι οι άλλοι είναι τριγύρω
δε μου μιλάς, δε με κοιτάς, το βλέμμα χαμηλώνεις,
μα όταν έρχετ' η βραδιά και μένουμε μονάχοι
στην αγκαλιά μου σαν κερί από τον πόθο λιώνεις.
ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Λεβέντες που πεθάνατε μια νύχτα του Νοέμβρη
γι' αυτούς που, τότε, βιάστηκαν να σας καταδικάσουν
και σας θυμούνται σήμερα με λόγους και στεφάνια,
σε λίγα χρόνια, σίγουρα, όλοι θα σας ξεχάσουν.
ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΛΟΤΙΕΡΗ
Όταν επήρες το δαυλί στο βλογημένο χέρι
και σιωπηλά εγλίστρησες το θάμα σου να κάνεις,
δε σκιάχτηκες που ξάνοιξες το Χάρο να σου γνέφει
μα είπες μόνο: "Κωνσταντή, απόψε θα πεθάνεις!"
ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
Τι κι αν δε φτάνεις τους καρπούς απ' το Μεγάλο Δέντρο'
κοίταξε μέσα σου και βρες της πίστης τ' αγκωνάρια
για να τα βάλεις στο σωρό που άλλοι θεμελιώσαν
και κάποτε τα' αγγόνι σου θα φτάσει τα κλωνάρια.
ΤΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ
Τ' αλυσωμένο το θεριό κι αν δείχνει ναρκωμένο,
κλεισμένο μέσα στο κλουβί χωρίς ζωή και δράση,
μη φανταστείς πώς ξόφλησε. Την ώρα περιμένει
να γίνει πάλι δυνατό και τα δεσμά να σπάσει.
ΑΝΙΣΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
(Εμπνευσμένο από το "Αδυναμίες" του Μ. Μπρεχτ)
Ο αγώνας ήταν άνισος.
Εσύ στεκόσουν πάνοπλη
χωρίς αδυναμίες
και συναισθηματισμούς.
Εγώ όμως είχα
μια "Αχίλλειο πτέρνα".
Σ' αγαπούσα - ειλικρινά.
ΕΥΧΗ
(Εμπνευσμένο από ένα στίχο του Πλάτωνα)
Μια χάρη ήθελα ο Πανάγαθος Θεός
να μου 'κανε: Δεν του ζητώ παλάτια'
εύχομαι μόνο να γινόμουν ουρανός
για να σε βλέπω συνεχώς με χίλια μάτια.
ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Χρόνια και χρόνια ο κουρασμένος ’τλας
γονατιστός, στους δυνατούς του ώμους
εσήκωνε του κόσμου τις ελπίδες,
τα βάσανα, τις πίκρες και τους πόνους.
Όταν το πλήρωμα έφτασε του χρόνου
κι ήρθε από πάνω η εντολή ν' αλλάξει,
εκείνος έδωσε στον Ηρακλή
τα βάσανα του κόσμου να βαστάξει.
Μα αυτός εδείλιασε, φοβήθηκε,
δε φάνηκε καθόλου θαρραλέος,
ούτε στη δύναμή του πίστεψε
....Και του 'κλεψε τη δόξα ο Ναζωραίος...
|
2008
Λεξικό
