Προηγούμενη Ενότητα..Λάρρυ Κουλ
Eπτά ποιήματα και ένα βιογραφικό


Προηγούμενη  σελίδα Κεντρική σελ. της ΕνότηταςΕπόμενη  σελίδα
τα Περιεχόμενα:
O Βίος    Στο καφέ που συχνάζω    Femme fatale    Με τις λέξεις ποτέ    Χέρια πάνω από την πόλη    Γυμνή γκέισα    Οι καινούριες λέξεις    Στην εποχή του υδροχόου    Poem of the Day   
December 18, 2004
Αγαπητέ Κώστα,

Σ' ευχαριστώ για την πρόταση που μού έκανες. Σού στέλνω ένα (ψευτο)βιογραφικό γιατί έχω αποφασίσει να μην αποικαλύπτω την ταυτοτητά μου.

Ονομάζομαι Λεωνίδας Μπετχαβάς και είμαι 83 ετών. Ήμουν συνταξιούχος πυροτεχνουργός της αστυνομίας, είχα έναν γιο και δύο εγγόνια. Τις νύχτες, μόλις αποκοιμιόταν η γυναίκα μου, κλειδωνόμουν στην αποθήκη όπου κατασκεύαζα συνειδησιακές βόμβες, δηλαδή βόμβες προηγμένης τεχνολογίας υπό μορφή ποιημάτων.

Οι βόμβες αυτού του είδους εμφυτεύονται με την ανάγνωση στο ασυνείδητο των ανθρώπων και παραμένουν εκεί ανενεργές έως ότου σε ανύποπτη στιγμή εκρήγνυνται σε μεγαλειώδη πυροτεχνήματα καταυγάζοντας τα σκότη της άγνοιας, αφυπνίζοντας, διευρύνοντας τις συνειδήσεις, φανερώνοντας κόσμους που ούτε καν φανταζόμαστε!

Δυστυχώς την τελευταία φορά ένας εύφλεκτος στίχος εξερράγη πρόωρα στα χέρια μου, με αποτέλεσμα να χάσω τρία δάκτυλα και να τυφλωθώ από το δεξί μάτι. Έτσι η διπλή ζωή μου απεκαλύφθη, και η σύζυγός μου, ο γιος μου και τα δύο εγγόνια μου με κατήγγειλαν στην αστυνομία ως επικίνδυνο τρομοκράτη.

Έφυγα από το σπίτι, και από τότε ζω ως εξαθλιωμένος φυγάς, καταδιωκόμενος απ' όλες τις μυστικές υπηρεσίες του κόσμου. Σταματώ μόνο για λίγα λεπτά στα internet cafe των διαφόρων πόλεων απ' όπου περνώ, σάς στέλνω τα ποιήματά μου και βιαστικά ξαναφεύγω. Κάποτε όταν ένας πράκτορας με συνέλαβε, του έδωσα να διαβάσει μερικούς στίχους μου. Όλως αίφνιδίως το κεφάλι του μεταμορφώθηκε σ' ένα ευωδιαστό κόκκινο τριαντάφυλλο κι εγώ διέφυγα...

Σού στέλνω επίσης και επτά ποιήματα:



1. Στο καφέ που συχνάζω

Ξαφνικά τα πράγματα χάνουν το νόημά τους
Μη έχοντα λόγο ύπαρξης
Φλιτζάνια τραπέζια νομίσματα σβήνουν
Εξαφανίζονται με τρομώδεις αναλαμπές.

Επικρατεί πανικός
-"Μη κουνηθεί κανείς!"
φωνάζει η ωραία σερβιτόρος
"Πρώτα θα λύσετε το αίνιγμα του κόσμου"

Και βγάζοντας το στενό της φόρεμα
Αποκαλύπτεται μια ανθισμένη κερασιά.
Δια μιας το νόημα ανθίζει στα κεφάλια μας:
Ο κόσμος και τα πράγματα

Είναι τα άνθη του κενού
Οι λέξεις, ξετρελαμένα έντομα.

Επιστρέφοντας σπίτι
Μασώ ζουμερή νύχτα και φτύνω άστρα.



2. Femme fatale

Νύχτα μ' επισκέπτεται η μοιραία γυναίκα
Της λέω, «θέλω ν' αλλάξετε τη ζωή μου
Να ζήσω πραγματικά»
-«Η ζωή σας είναι πλεγμένη με τον κόσμο», απαντά
Κι απότομα με το στιλπνό της νύχι
Τραβά ένα νήμα απ' το πουλόβερ μου

Μαγεμένος παρακολουθώ το ξήλωμα
Του σώματός μου
Της ψάθινης καρέκλας, του χαλιού
Όλων όσων έκανα, είπα ή σκέφτηκα.

Καθισμένη τώρα στο σκοτάδι
Πλέκει αλλιώς τα νήματα του κόσμου, της ζωής μου
Αφήνει τα πουλιά
Τα σύννεφα, τις θλίψεις
Να περνούν ελεύθερα από μέσα μου.

Θε μου, είμαι γεμάτος φεγγαρόφωτο!



3. Με τις λέξεις ποτέ

Νύχτωσε
Κι απ' το πρωί πασχίζω
Να γράψω έναν πραγματικό στίχο
Όμως οι λέξεις είναι ψεύτικες
Κι ο κόσμος όνειρο.

Απηυδημένος μουντζουρώνω με λύσσα, με μανία
Ώσπου σχίζεται το χαρτί
Και στροβιλιζόμενος με τις λέξεις και τα πράγματα
Χανόμαστε μέσα από το άνοιγμα.

-«Ποια είναι η πραγματικότητα!» κραυγάζω στο κενό
-«Εγώ», αποκρίνεται μια φωνή
Εμπρός μου στέκει ένα γυμνό πανέμορφο κορίτσι
Την αγκαλιάζω και σιωπηλά κάνουμε έρωτα
Από τους πόρους του δέρματός της
Γλυκές φωνούλες ψιθυρίζουν:
-«Με τις λέξεις ποτέ μα ποτέ δεν θα μάθεις ποια είμαι».



4. Χέρια πάνω από την πόλη

Γιγάντεια χέρια
Κρέμονται απειλητικά επάνω από την πόλη
Καθώς τα παρατηρούμε κατάπληκτοι
Ένα κορίτσι λέει:
-«Είναι τα χέρια μας που στοίχειωσαν
Γιατί δεν αγκαλιάζουν πια».

-«Πέφτουν!» φωνάζει κάποιος
Το πλήθος σκορπίζει πανικόβλητο
Τα τεράστια χέρια συντρίβουν κτίρια
Συνθλίβουν ανθρώπους.

-«Γρήγορα» λέω στο κορίτσι, «μάθε με ν' αγκαλιάζω»
Πιάνει τα χέρια μου
Και τα σφίγγει γύρω απ' τη λεπτή της μέση
Ως δια μαγείας,
Στον ουρανό τα χέρια γίνονται μαύρα νέφη.

Ενώ βρέχει, χορεύουμε ένα παλιό βιεννέζικο βαλς.



5. Γυμνή γκέισα

-«Θα γίνω δική σας αν βρείτε,
Τι είναι τα πράγματα χωρίς τις μορφές τους».

Δειπνώ με μια γυμνή γκέισα
Σ’ ένα πολυτελές εστιατόριο
Η απρόσιτη γυναίκα χαμογελά
Και κτυπά δυνατά "κλαπ-κλαπ" τις παλάμες της
Τρομαγμένες πετούν οι μορφές των πραγμάτων
Και φεύγουν απ' τ' ανοικτά παράθυρα τσιρίζοντας
Για μια στιγμή αποκαλύπτεται το σώμα του φωτός
Επιστρέφοντας όμως κατά σμήνη
Προσκολλώνται και πάλι στα πράγματα.

Την συνοδεύω σπίτι της
Φορά το σακάκι, το καπέλο μου
Απ' τα ωραία δάκτυλα των ποδιών της
Δέκα χρυσές ακτίνες
Φωτίζουν τον χιονισμένο δρόμο.


6. Οι καινούριες λέξεις

Ανοίγω το στόμα κι αντί φωνής
Βγαίνει τζιτζίκισμα...
Εμβρόντητος αντιλαμβάνομαι
Ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί
Ότι η πρώτη ύλη του κόσμου -η γλώσσα
Είναι νεκρή.

Είμαστε όλοι οι ποιητές φοβισμένοι
Κλεισμένοι σ' ένα δωμάτιο
Κι αφουγκραζόμαστε τους τριγμούς του κόσμου.

Μια πόρτα ανοίγει τότε
Κι ένα ολόγυμνο κορίτσι εμφανίζεται
Έχει για στήθη δυο περιστέρια ζωντανά
-«Είμαι η Ποίηση», δηλώνει
«Σάς φέρνω τις καινούριες λέξεις»
Κι απ' το ξανθό αιδοίο της
Φρρρ, πουλιά ελευθερώνει!


7. Στην εποχή του υδροχόου

Ξυπνώ μέσα στην άγρια νύχτα
Από τους τοίχους το πάτωμα-
Αναβλύζουν νερά.

Κτυπώ στο διπλανό διαμέρισμα
Ένα γυμνό κορίτσι ανοίγει
-«Τα πάντα ρει», της λέω
-«Είναι η εποχή του υδροχόου», απαντά.
Στεκόμαστε μέχρι τη μέση στο νερό
Διστακτικά αγγίζω το μυτερό της στήθος
Το είδωλο διαλύεται σε κύκλους
«Ειν' η συνείδησή μου», σκέπτομαι
«Που ρέοντας αδιάκοπα
Σχηματίζει κι αφανίζει του κόσμου τις μορφές».

Βγαίν' η πανσέληνος, φωτίζονται τα νερά
Μια μεγάλη χελώνα
Διασχίζει το δωμάτιο κολυμπώντας.


Απ' τα καινούργια

Δερμάτινοι σάκκοι
στάλθηκε February 14, 2005

Είμαι μέσα στο δέρμα μου κλεισμένος
Μιά θαμβή σκιά πλησιάζει
-"Ποιός είναι εκεί έξω;!
Ποιός είναι;" φωνάζω τρομοκρατημένος
Χρατς! σχίζει το δέρμα μου,

Και αντικρίζω έκπληκτος τον εαυτόν μου.
Βρισκόμαστε σε μια σκοτεινή αποθήκη,
Με χιλιάδες παλιούς δερμάτινους σάκκους
Αναδίδουν την ιδιάζουσα οσμή των ανθρώπων
-"Αζήτητες ζωές", μου λέει ο εαυτός μου
"Ζωές που δεν τις έζησε ποτέ κανείς"
Και βγάζοντας μια κραυγή αγωνίας
Πηδά και σχίζει με τα νύχια του τον ουρανό.
Καταρράκτης τα άστρα χύνονται στη γη...

Τώρα τις μέρες που έχει καύσωνα
Ανεβαίνω στη δροσιά πάνω απ' το θόλο τ' ουρανού.


Αυγούστου Νύχτα
στάλθηκε Saturday, May 21, 2005

Μαγεμένος παρακολουθώ
Μια μικρή αράχνη στα φύλλα της κληματαριάς
Συνδέει με ασημένιες ίνες τ’ άστρα
Τα σταφύλια
Το κορίτσι μου που κοιμάται γυμνό στον εξώστη.

-«Είμαι η συνείδησή σου», ψιθυρίζει το έντομο
«Υφαίνω τις μορφές, συλλαμβάνω τα όντα»
Φφφ! μια δυνατή πνοή
Κόβει τον ιστό, λύνει τα μάγια.
Δεν είμαι το σώμα, η συνείδηση…
Είμαι η απόκοσμη πνοή που διαπερνά τον κόσμο
Η σιωπή που βοά μέσα από τις λέξεις.

Αυγούστου νύχτα
Χιλιάδες άνθρωποι κρέμονται στον ουρανό
Με τα χείλη κολλημένα στ’ άστρα
Θηλάζουν φως.





Larry Cool
E-mail: larrycoolwriter@hotmail.com

Δείτε ακόμη
για τον Λάρρυ Κουλ :
www.larry-cool.com
προσωπική του σελίδα

ή γράφτε του στο Larry Cool
E-mail

Δείτε άλλων
Σελίδες
Στράτος Δουκάκης
Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη
η 'Ενωση της ΕΕΛΣΠΗ
Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Ιάκωβος Γαριβάλδης
Νάνσυ Μπίσκα
Δρ Θωμάς Σαββίδης
Οδυσσέας Πλατύρραχος
Πατέρα
Λάκης Φουρουκλάς
Γιώργος Δουατζής
Γιάννης Ανδρεόπουλος
Δρ. Δημήτρης Καραλής
Νίκος Παλαμήδης
Παναγιώτης Τρανούλης
Αλέξανδρος Παπαδάκης
Γιώργης Παυλόπουλος
Διονύσης Δουζένης
Αναστασία Γονέου
Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη
Ζαννέτα Καλύβα - Παπαϊωάννου
Ελευθερία Μπέλμπα
Χρήστος Νιάρος
Παντελής Ξανθίδης
Διονύσης Κονταρίνης
Βασίλης Κουτουζής
Νίκος Δημόπουλος
Γκαμπριέλ Γκαρθία Μαρκές
Λάρρυ Κουλ
Λάρρυ Με εκπλήσσεις
κάθε φορά!... Κάθε καινούριο σου ποίημα
είναι για εμένα μια ανακάλυψη της λεπτομέρειας...
Μια διάσπαση πες της στιγμής σε χίλια δυο κομμάτια της αλήθειας...
Απορώ γιατί σου έδωσαν μόνο τον τρίτο έπαινο και όχι τον πρώτο. Φαίνεστε
..δεν το μπορούν και δεν το αντέχουν να βγουν μπροστά και να παραδεχτούν
πως τους θαμπώνει το φως απ' την  μεγαλοφυΐα σου!...  κώσ/δουρ.













----- Original Message -----
From: Larry Cool
Sent: Saturday, July 30, 2005
Poem of the Day

                     
        Ηλεκτρονικό Περιοδικό
         Λογοτεχνίας και πολιτισμού
λα να δεις...

Το καρφί

Κοιτάζω ένα άχρηστο, σκουριασμένο καρφί
Στην οροφή του δωματίου μου
Το βγάζω με δυσκολία και, φσσσ...
Οι τοίχοι, τα έπιπλα ξεφουσκώνουν!
Πετάγομαι στο δρόμο φωνάζοντας:
-«Συμφορά, συμφορά
Μάς διαφεύγει η ουσία των πραγμάτων».
Κτίρια και άνθρωποι ζαρώνουμε
Ο ουρανός συστέλλεται ραγδαία
Ο κόσμος μας γίνεται ένας κόκκος σκόνης.

Ένα αλλόκοτο κορίτσι
Παίζει με τα χρυσαφένια μόρια της σκόνης
Που αιωρούνται σε μια ηλιαχτίδα
Εκπνέοντας απαλά
'Aλλα φέρει στο φως
Και άλλα ρίχνει στη σκιά.      Λάρρυ Κουλ

περισσότερα ποιήματα του Λάρρυ


Ο Λάρρυ Κουλ απέσπασε τον γ΄ έπαινο στον ποιητικό διαγωνισμό που οργάνωσε το Συμπόσιο Ποίησης στην Πάτρα

Μηνύματα και Επιστολές
Μηνύματα και Επιστολές
mailto:landofgods@douridasliterature.com
mailto:landofgods@douridasliterature.com
The LAND of GODS Since October 1996 Oakville/Τοροντο Canada
   Click here to Make Land of Gods your star1t Page
σήμερα: