Ο Αντώνης Σαμαράκης έφυγε στις 9 Αυγούστου του 2003 αλλά δε θα ξεχαστεί ποτέ. Θα πλανιέται πάντα γύρω μας για να μας καθοδηγεί και να μας προτρέπει στο καλό. Αυτός ο φύλακας άγγελος της κοινωνίας μας ας πορεύεται μεταξύ των αγγέλων απολαμβάνοντας την ηρεμία που είναι το τίμημα των άξιων στη Γη των Μακάρων. Γιατί μακάριος πρέπει να είναι ο ακούραστος λογοτέχνης που με την πένα του αλλά και τη ζωή του αγωνίστηκε για ένα καλύτερο αύριο. Πραγματικά σπάνια διακρίνει κανείς μέσα στον κόσμο της εγωπάθειας και του συμφέροντος έναν άνθρωπο που όλη του τη ζωή να τη διαθέσει χωρίς υστεροβουλία για το κοινό καλό. Πολυσχιδής προσωπικότητα, πρεσβευτής του καλού, στρατιώτης για την αντιμετώπιση του ανθρώπινου πόνου και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο...

Βιογραφικό : Ο Λεϊμονής Διονύσης Γεννήθηκε το 1969 στο Αιτωλικό Μεσολογγίου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων στον Κλασσικό τομέα. Ασχολήθηκε με ιδαίτερα μαθήματα μέχρι να διοριστεί. Σήμερα ζει και εργάζεται ως καθηγητής στο Βόλο. Παράλληλα αρθρογραφεί σε τρεις τοπικές εφημερίδες και συγγράφει μυθιστορήματα, διηγήματα και παραμύθια για παιδιά. Κύρια πηγή έμπνευσής του είναι θέματα της καθημερινότητας που αρέσκεται να τα συνέει με θέματα και μύθους από το παρελθόν. ΄Εργα του: Μυθιστορήματα: Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ΄Εφηβοι. Διηγήματα: Ζωή απ' τα χαλάσματα, Η μεταμόρφωση των διαβόλων, Σιαμαία ζωή, Λεωφορείο ο τρόμος, Μετάσταση. Θεατρικό για παιδιά: Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας καλός λύκος. Παραμύθια: Τίμια δώρα, Οι περιπέτειες του κυρίου Καρυδότσουφλου,Φτου ξελευτερία, κ. ά.

Σεβόμενος αυτό το φαινόμενο δύναμης και αγάπης που ονομάζεται «Αντώνης Σαμαράκης» και υποκλινόμενος ευλαβικά στο νεκρό κουφάρι του που ακόμα κι αυτό διέθεσε στα χέρια της επιστήμης για το καλό του ανθρώπου, παραθέτω στη στήλη μου αντί για άρθρο ένα μήνυμα που ο ίδιος είχε απευθύνει στις 11 Απριλίου 1989 ως ο πρώτος ΄Ελληνας Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Ελληνικής Επιτροπής Συνεργασίας με τη UNICEF:

«΄Οταν ένα και μόνο παιδί πεθαίνει από την πείνα και τις στερήσεις και την έλλειψη περίθαλψης, όταν και ένα μόνο παιδί πεθαίνει ψυχικά στο περιθώριο, σε φριχτές συνθήκες διαβίωσης και δουλειάς, αποκομμένο από κάθε δυνατότητα συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι, τότε ο «ουρανοξύστης» του πολιτισμού μας σωριάζεται σε κομμάτια και θρύψαλα, γη και σποδός. Και δυστυχώς, στις ημέρες μας του 1989, δεν είναι για ένα μόνο παιδί ο έτσι κι αλλιώς θάνατος αλλά για εκατοντάδες εκατομμύρια αγγέλους – όχι βέβαια με ροζ μαγουλάκια αγγέλους. αν σκεφτούμε ότι το παιδί εξαναγκάζεται να ενταχθεί σ’ ένα σύστημα που έχει θεοποιήσει το χρήμα, το υλικό κέρδος, που έχει θεοποιήσει την πολιτική, κοινωνική και οικονομική προβολή με κάθε τρόπο...Αν σκεφτούμε ότι το παιδί πιέζεται από παντού να σφαγιάσει τον συναισθηματικό του κόσμο για έναν ψυχρό προγραμματισμό που θα του επιτρέψει όχι να υπάρχει αληθινά αλλά μόνο να φυτοζωεί ως μία κάποια καταχώριση στα μητρώα αρρένων ή θηλέων, ως ένας κάποιος αριθμός δελτίου ταυτότητας... Ο κόσμος ο σημερινός, ο τόσο περίτεχνα ντυμένος με θρησκείες, φιλοσοφίες, ιδεολογίες, επιστήμες, τεχνολογίες και άλλα πολλά, στην πραγματικότητα είναι γυμνός από τη βαθύτερη ανθρωπιά που αν την είχε, θα ήταν δικαιωμένος. Το χάσμα μεταξύ ανατολής και δύσης, μεταξύ αυτής εδώ κι εκείνης της κοσμοθεωρίας δεν είναι τόσο κρίσιμο για τη συνέχιση της ανθρωπότητας όσο είναι το χάσμα μεταξύ του κόσμου των μεγάλων και του κόσμου των παιδιών. Η ανθρωπότητά μας όπως είναι σήμερα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από κανέναν πράγματι ελεύθερο και αδέσμευτο. είναι ένας κόσμος που παμψηφεί απορρίπτεται, φτιασιδωμένος έτσι από τους μεγάλους εμάς που έχουμε στα χέρια μας την εξουσία. Το παιδί όμως τι εξουσία να έχει; Η μόνη δική του εξουσία αρχίζει να υφίσταται από τη στιγμή που αυτή η βυθισμένη στην απάθεια συνείδησή μας νιώσει ένοχη αντίκρυ στα μάτια ενός παιδιού. Από τη στιγμή που η συνείδηση του καθενός μας πάψει να νιώθει ανεύθυνη για τη μοίρα του παιδιού στον παρανοϊκό κόσμο μας. Ευθύνη με κάνει να αισθάνομαι κι εγώ η υψίστη τιμή που μου δίνουν σήμερα η UNICEF και η ελληνική επιτροπή συνεργασίας με τη UNICEF. Εκφράζω τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου στην Ελληνική επιτροπή Συνεργασίας με τη UNICEF που με περιέβαλλε πάντα με την αγάπη της και την εμπιστοσύνη της, και που το έξοχο έργο της είναι καταξιωμένο στις καρδιές όλων μας. Βαθύτατη ευγνωμοσύνη εκφράζω βέβαια και στη UNICEF που για 43 χρόνια αποδεικνύεται στην πράξη άξια της αγιασμένης αποστολής της για το καλό της σπαραγμένης ανθρωπότητας. «Τι όμορφη που είναι η Γη μας! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος μας!», αναφώνησε από τα ύψη ο πρώτος αστροναύτης. Με αγώνες όπως η UNICEF, αγώνες εμπνευσμένους και με πάθος ψυχής και με ρεαλισμό, γεννιέται μέσα μας η ελπίδα να μπορέσουμε μια ώρα να πούμε το ίδιο με τον αστροναύτη όχι πια αντικρίζοντας τον κόσμο μας από ψηλά αλλά με τη χαρά να βλέπουμε από κοντά, εκ βαθέων, με τη χαρά να αγγίζουμε, να ψηλαφούμε μια όλο ομορφιά και τρυφερότητα εικόνα της περιπέτειας του ανθρώπου»

Αυτός ήταν ο Αντώνης Σαμαράκης: απλός, καυστικός, μελίρρυτος, δυναμικός, ονειροπόλος, αγνός και καθαρός σαν μικρό παιδί. Γι αυτό στη μνήμη του λυγίζουμε ευλαβικά το γόνυ μεγάλοι και μικροί, ηλικιωμένοι και έφηβοι προσδοκώντας κάποτε τα οράματά του να γίνουν πραγματικότητα. Αυτός είναι ο Αντώνης Σαμαράκης: ο αιώνιος έφηβος κι ο σύντροφός μας στο δύσκολο αγώνα της ζωής για την επίτευξη της πνευματικής εγρήγορσης και της ηθικής ανάνηψης ταξιδεύοντας με ρότα τις σκέψεις και τις επιταγές που άφησε με πολλή αγάπη για τον κόσμο μας πίσω του.

Καλό σου ταξίδι συνοδοιπόρε στη χαρά και την ευτυχία. Καλό σου ταξίδι σύμμαχε του καθημερινού ανθρώπου σε αγώνες και δυσκολίες της ζωής. Καλό σου ταξίδι αιώνιε ’νθρωπε.