- Τη θρησκεία μου ονόμασαν Ποίηση. Εκεί δεν έχει θεούς. Μόνο πίστη
- Κάθε πρωί τον φυλάκιζαν. Εκείνος έφτιαχνε σκάλες πανύψηλες με στίχους. Ως τον ουρανό πανύψηλες. Και κάθε σούρουπο τον έβρισκαν ανάμεσα τους, να μοιράζει φωτοστέφανα στους αδύναμους.
- Δεν μας χωρίζει τίποτα. Είμαστε συμπαντικά αδέρφια. Μαζί αιωρούμαστε εκεί, στην απόλυτη μοναξιά, στις οδύνες της γέννας, στο σκληρό σκάψιμο, στην ευθύνη, στο βάρος του καθαρτήριου λόγου, στις τεράστιες ανάσες των καταδύσεων, στην κατάργηση του χρόνου, στο άπειρο...
- Ποίηση σκληρή, ανελέητη, αγαπημένη. Πόσες σπονδές χωράνε ακόμα τα ιερά σου;
- Ποίηση. Σκυτάλη που δεν φθάρηκε ποτέ, νοτισμένη από χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές
- Κι η Ποίηση, το μεγαλύτερο το πιο βαθύ το μέγα έως θανάτου πάθος
- Ευλογία να μπορείς να πετάξεις με ένα μολύβι κι ένα χαρτί
- Δε βρήκα πιο μοναχική πορεία
- Είχαν τόση μουσική αυτοί οι στίχοι που κάλυψαν την οικουμένη του
- Ως κι οι ποιητές πεθαίνουν...
- Εύθραυστα μολύβια μεταγγίζουν το βάρος της καρδιάς σε λευκά χαρτιά
- Βαθύ ενσυνείδητο σχίσμα εαυτού. Του Ποιητή και του ανθρώπου της επιβίωσης. Ρώτα τις νύχτες
- Πήρε τα χαρτιά μου ο άνεμος και πάγωσα έτσι γυμνός
- Δεν κατάφεραν να σκοτώσουν το αλφάβητο και τα τραγούδια μας
- Μια στιγμή σου ολόκληρη η ζωή τους
- Θα συνεχίσω το τραγούδι μου ως τη μοναδική επιστροφή
- Τι μεθύσια υπέροχα χωρίς αλκοόλ
- Πήρες γεύση αιωνιότητας γιατί δέθηκες με την Τέχνη
- Εκείνοι παράγουν κι αυτός δημιουργεί. Η διαφορά, ο φόβος στα μάτια τους
- Γόνιμο παιχνίδι, να βάζεις τις λέξεις στη σειρά
- Τραγούδι. Ζωογόνο ως νερό, οξυγόνο, αίμα, φωτιά, γη. Ως έρωτας. Μέγας κι ασίγαστος
- Η Ποίηση χωράει σε ένα κορμί απόψε.
- H ποίηση το όπιο του Θεού. Tο νυστέρι που τον κάνει δικό μας
- Όταν σε διαβάζω χάνονται οι γραφίδες
- O ποιητής εξοργίζεται με τη συναλλαγή, τον αγγίζει η μιζέρια, τον καταθλίβει η μικρόνοια, οσμίζεται τον εμπαιγμό του λαού του, ισόβια ερωτευμένος με τη ζωή.
- H ποίηση ήταν το δεκανίκι να περάσει απέναντι.
- Δεν άφησα παρά χάρτινους απογόνους
- Γράφεις; Όχι. Διαβάζω ένα ποίημα στα μάτια της