"Πρωϊνή": Οι εκδηλώσεις, ξεχώρισαν για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί υπήρξε απρόσμενα μεγάλη προσέλευση παιδιών και δεύτεpον γιατί το παιδικό βιβλίο της κ. Σιδέρη που παρουσιάστηκε διαφέρει από όλα τα προηγούμενα.

"Χρονόμετρο": Ο ξεχωριστός τρόπος με τον οποίον η κα Σιδέρη μετέφερε στα παιδιά την ιστορία του βιβλίου, συνοδευόμενη από ηλεκτρονικά αποσπάσματα και απαλή μουσική, καθήλωσε τους μικρούς φίλους και τους γονείς τους, που σίγουρα έμειναν απόλυτα ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα.

"Πρωϊνή": ...Η έκδοση αυτή είναι όμορφη γιατί με απλά λόγια η συγγραφέας μεταφέρει γρήγορα τον αναγνώστη στην ουσία του θέματος, ενώ κάθε σελίδα του βιβλίου συμπληρώνεται με τα ανάλογα χρώματα, με τις ανάλογες ζωγραφιές, που πείθουν τον αναγνώστη για το κλίμα παυ επικρατεί σε κάθε στιγμή της ιστορίας αυτής.

"Εβδόμη": "Το δάκρυ του Μαέστρου", το πρώτο παιδικό βιβλίο της συγγραφέως Αικατερίνης Σιδέρη, που απευθύνεται σε παιδιά, μικρά και μεγάλα, δεν θυμίζει σε τίποτα ένα κλασσικό παιδικό μυθιστόρημα.... Αξιοσημείωτο είναι ότι η εικονογράφηση του βιβλίου δένει απόλυτα αρμονικά με τις λέξεις, τις εκφράσεις και τα συναισθήματα που προκαλεί στον αναγνώστη όταν τα διαβάζει.

Ο "Ύμνος στην Πατρίδα" αποτελεί μία ζωντανή και ρέουσα συνομιλία με την Ψυχή της Ελλάδος. Η αληθής υπόσταση της Ελλάδος παρουσιάζεται ως ακριβώς είναι, άναρχη, απεριόριστη, ατελεύτητη. Στο μοναδικό πέρασμά της μπορούμε να διακρίνουμε μεταξύ άλλων τις εξής περιόδους:

Κοσμογονία, Πνευματική Γένεσις, Προϊστορία, Αρχαϊκός κόσμος, Κλασσική Ελλάδα, Μέγας Αλέξανδρος-Ελληνιστικοί χρόνοι, Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός, Έλευση Χριστού, Βυζάντιο, 1821, Μικρά Ασία και 1922, 1940-41, Εμφύλιος, Μακεδονικό, Κύπρος, Β. Ήπειρός - Εύξεινος Πόντος, Ορθοδοξία, Σημερινή εποχή, Επίλογος.

Η αναφορά στις παραπάνω περιόδους στοχεύει μόνο στην διευκόλυνση του αναγνώστη. Η παρουσίαση των εποχών μέσα στο έργο δεν είναι στατική, ούτε στέρεη, γιατί η ροή των ιδεών συνέχει ολόκληρη την διαδρομή της Ελλάδος στον χώρο και στον χρόνο παρουσιάζοντας το ενιαίο της Ψυχής της.

Παραθέτοντας μερικά αποσπάσματα, επισημαίνω ότι ο "'Υμνος στην Πατρίδα" αφιερώνεται σε όλους τους Έλληνες απανταχού της γης με την ευχή να μην ποτέ λησμονήσουν ότι είναι ζωντανοί πυρήνες, λαμπροί, ελεύθεροι συνεχιστές των τιμημένων προγόνων τους.

'Aπλαστη γη...!

Όταν το Είναι παρουσιάσθη, εγεννήθης, ωραία!

"Η άγραφη ιστορία" σου ενσωματώνεται, και η προϊστορία σου εκτείνεται στα βάθη των χιλιετηρίδων παρουσιάζοντας τις βασικές καταβολές σου, τα κύρια συστατικά του πνεύματός σου.

Προσφέρεσαι αφειδώς, και η ζωντανή, οικουμενική υπόστασή σου ως συνεχής, αδιάλειπτη ροή διατρέχει τους αιώνες, χαρίζεται στο μέλλον.

Μέγας ο αριθμός, παρατάσσεται, κοσμείται και η Σοφία χαράσσει, αποτυπώνεται, σμιλεύεται ευγενικά, προβαλλόμενη σταδιακά με το ένδυμα του μύθου. Και συ τέλεια, αθάνατη στους αιώνες, ως Αρχή διαστέλλεσαι...!

Ύμνοι ανάκατοι με τις καρδιές, τις μνήμες, τα συμβάντα. Οι ήχοι σου γη μου, της ιστορίας, της ελευθερίας, ανάκατοι και αυτοί. Το παρελθόν μαζί με το παρόν μέσα στην ζεύξη τους ανακαλύπτουν τα όμοια σημεία τους, αναγνωρίζουν το ένα το άλλο. Τα αντίθετα, αταίριαστα ενούμενα ξεπηδούν και ακουμπούν μαζί και αυτά, ευλαβικά υποκλίνονται. Αναγνωρίζουν και αναγνωρίζονται· και η άφωνη, βουβή κραυγή τους με την συνοδεία τους υμνεί το παρελθόν, προσφέρεται στο παρόν. Αναζητώ την ζωντανή, πανέμορφη ύπαρξή σου, την γεμάτη με την ζωή που πάνω σου ώρισε την διαδρομή των αξιών, των ιδεών, της δημιουργίας. Αναζητώ εσέ να προσεγγίσω, Πατρίδα μου αγαπημένη!

Η γενεσιουργός ύπαρξή σου θαυματουργεί και ορίζεται η γη της στο σταυροδρόμι της Ευρώπης και της Ασίας, του Εύξεινου Πόντου και της Μεσογείου, στο σταυροδρόμι των δοξασιών γεννάσαι. Συ κτήμα του Κυρίου των Δυνάμεων θεμελιώνεσαι, συ τέκνο της Αειπαρθένου Παναγίας ως σύμβολον οικουμενικής αυτοκρατορίας, προσφέρεσαι. Σπάνιο διαμάντι, άκοπο, συ μεγαλύνουσα τον κόσμον!

'Aνοιξε τα φτερά του, δικέφαλος ο αετός, κοιτά. Διαπεραστικό το βλέμμα του, αστραποβόλο, τύπτει μία δεξιά, μία αριστερά, ταυτόχρονα, ισόποσα. Μα όσο χρωμάτισες, εστόλισες, ακριβώς τόσο μαύρισες και άμοιρο κατέστησες. Ολόϊσα μοιρασμένα τα τέκνα σου διαπερούσαν τις όμορφες πτυχές της παρουσίας σου αγαπημένη, μία φτωχές και ταπεινές οι φορεσιές τους, μία πλούσιες, λαμπρές...

Θαύμα μεγάλο έκαμες αγαπημένη! Πώς ακόμη δύνασαι να μεγαλουργείς εσύ, ζωντανή, ατέρμονη, μεγίστη! Πώς καταφέρνεις συ αθάνατη, αέναη μες στους αιώνες να οδεύεις;

Αγγελόσπαρτη, ανθοστόλιστη Πατρίδα, μέσα στην καρδιά μου την φορεσιά σου θωρώ. Όταν σε λούζει ο ήλιος σου, όταν θυμώνουν τα βουνά σου, τι όμορφα! Ακόμη και ο θυμός τους την δική σου ζωντάνια ακολουθεί και τον ευχαριστείς που η πνοή σου τα ανασταίνει. Όταν σε βρέχουν τα νερά τα καθαγιασμένα, βάλσαμο μέσα μου ο ήχος σου κελαριστός αγγίζει την καρδιά μου, και πλημμυρίζω...! Αχ εσύ δροσερή, άγιά μου Πατρίδα!

.......................

Βροντερή, πανίσχυρη φανερώνεσαι! Πάλλαμπρη η φορεσιά σου, κραδαίνεις σκήπτρο φανερό, του γιου σου είναι, ο κεραυνός, και την Ελευθερία την άλλη όψη σου μπροστά, θώρακα σε όλους βάζεις.

Η φύση σου Πατρίδα μου αφουγκράζεται εσέ πάλι να της προστάζεις. ΟΧΙ! Διαλαλήστε το βουνά, θάλασσες, γη μου, διαμηνύστε πετεινά, διασαλπήστε ανέμοι, εμείς ελεύθεροι υπάρχουμε, αυτός είναι ο απώτερος σκοπός μας.

"Η Πατρίδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμμιά..." γλυκολαλείς εσύ και η φύση σου και παιανίζεις τον ρυθμό σου, παλμός της καρδιάς μας γίνεται.

.......................

Πέρασαν οι ημέρες, κύλισαν και έφτιασαν μήνες και αυτοί τους χρόνους που ψάλλουν το άσμα της ελπίδας.

Ήρθαν οι βόρειοι γείτονες πολλοί, εκμεταλλευτές, άλλοι. Με λύσσα, ατέρμονη ληστρική μανία, σπέρνοντας τρόμο, σπεύδουν ν' αμφισβητήσουν την αξιοπιστία της ελληνικότητάς σου. Μα τι είναι τούτοι που βάρβαρα μονοπωλούν;

Αυτοί είναι οι επιδρομείς, οι καρπωτές, η μόνιμη πηγή των κινδύνων σου Πατρίδα μου, Μακεδονίδα γη μου!

Ω ελεύθερη Πατρίδα μου, ως διδαχή παρέχεσαι, προετοιμάζεις!

Ν.Σ. Κόμβος δικαστής : "Ο "Ύμνος στην Πατρίδα" της Α. Σιδέρη είναι μία ποιητική καταγραφή της ιστορικής πορείας της Ελλάδας με συνειδητοποίηση της πνευματικής της παρουσίας, έξαρση αγάπης και επίγνωση του χρέους προς αυτήν για την ανάπτυξη και την ανάδειξή της. Κι όλα αυτά χωρίς βροντερές κομπορημοσύνες, άδειες λέξεις σε ξύλινο λόγο, αλλά με έναν τόνο συμπάσχουσας ψυχής, βαθειάς κατανόησης και γαλήνιας εσωτερικής συμμετοχής και ικεσίας, κάτι σαν ύμνος και θρηνωδία θρησκευτικής υφής προς μίαν ανώτερη ύπαρξη, αγαπητή, κάπως απρόσιτη κι όμως τόσο οικεία. Η πατρίδα σ΄αυτό το παράξενο ποίημα εμφανίζεται σαν αίσθηση πνευματικής οντότητας, "άχωρη", όπως συχνά χαρακτητίζεται σ' αυτό, η οποία δονεί συναισθηματικά την ψυχή που την ενστερνίζεται και δίνει στον νού την δυνατότητα να υλοποιεί την πνευματική παρουσία και να στοχάζεται την πατρίδα στην ιστορική της διαδρομή.

Ο ύμνος γίνεται μια λατρευτική ενατένιση, με κάποια ίσως πνευματική υπερτίμηση, αλλά χωρίς εμφαντικές υπερβολές που θα μπορούσε να υπερτονίσουν τα χρώματα στις εικόνες που δημιουργεί αυτή η ενατένιση, καθώς και το μέτρο και την λογική της αντιμετώπισης και να θολώσουν το εύρος της ματιάς, την άνετη αποδοχή και την αισθητική της όλης απόδοσης. Ο αναγνώστης του ύμνου στην πρώτη του επαφή ξενίζεται κάπως από την αίσθηση πως διαβάζει προφήτες και ψαλμούς, στο κλίμα των οποίων παραπέμπει το "ύφος" του ποιήματος και το εύρος της επισκόπησης, αλλά και το ίδιο το σώμα του ποιήματος, το πρόσωπο και η φωνή του, τα σημεία της εξωτερικής του εμφάνισης, η βυζαντινότροπη εκτύπωση με την πολυτονική γραμματοσειρά και το έκτυπο κάλυμμα.

Όμως, σύντομα διαπιστώνει ότι ο ύμνος δεν έχει την σκληρότητα της κρίσης των προφητών, ούτε την συνταρακτική αίτηση συγγνώμης προς τον Θεό γαι την διάπραξη ανθρώπινων αμαρτημάτων που υποβάλλουν οι ψαλμοί. Πουθενά δεν συναντάει μια πικρή εκτίμηση για άδικες συμπεριφορές της πατρίδας προς τα τέκνα της, που, βέβαια, έχουν κατά καιρούς επιδειχθεί, ούτε και την σκληρά καταδικαστική επισήμανση λαθών και ανοίκειων εκδηλώσεων προς την πατρίδα από τα τέκνα της, ούτε οιμωγή αυτών στην αναγνώριση της ευθύνης τους.

Το ψυχικό κλίμα που διαμορφώνεται είναι αυτό της συγγνώμης και της βαθειάς κατανόησης που επισημάναμε στην αρχή και η αρχή που ηθικά διέπει την καταγραφή είναι η αρχή της επιείκειας. Είναι η ελληνική αρχή που διευθετεί τις ανθρώπινες σχέσεις και ρυθμίζει την δικαιοδοτική λειτουργία στην μετάβασή της από το ρωμαϊκό χαρακτήρα στη βυζαντινή της εμφάνιση και επιβολή. Η σχετική υπόμνηση στον ύμνο είναι χαρακτηριστική.

...το βιβλίο αυτό του Ύμνου στη Πατρίδα κατατείνει στη δημιουργία μίας ολοκληρωμένης συνείδησης του ελληνισμού και αποτελεί ένα πνευματικό ποιητικό εμβατήριο στη συνολική ιστορία του έθνους, αποδεκτό από τον κάθε αναγνώστη που με λίγη προσοχή θα ξεπεράσει τη μικρή δυσχέρεια από το κάπως δύσκολο ύφος του βιβλίου (λεξιλόγιο, σχήματα λόγου, ιδιάζουσα πνευματική διεύρυνση, σώρευση εννοιών, πολύ υψηλός τόνος), που αναγκαίως ενυπάρχει σε κάθε παρόμοιο μεγάλο εγχείρημα. Πρόκειται για ένα σημαντικό ποιητικό επίτευγμα."

Σ. Βούλτεψη, βουλευτής-δημοσιογράφος : "... Ο αυθορμητισμός σε συνδυασμό με τον λυρισμό και τον σεβασμό σε γλώσσα και σε αξίες, αποδεικνύουν πως η αγάπη για την Πατρίδα εξακολoυθεί να αποτελεί φωτεινό φάρο που οδηγεί τα βήματα των ανθρώπων σαν και εσάς. Πολύ περισσότερο που κατορθώνετε να συνδέετε το παρελθόν με το παρόν, καταγράφοντας το χθες και το σήμερα με την ματιά στραμμένη στο αύριο. Μεγάλη συγκίνηση μου προκάλεσε το γεγονός ότι παρά την απογοήτευση που προκαλεί η απαξία, το έργο σας αποπνέει αισιοδοξία και έμπνευση και αγάπη για όλα όσα μας δυνάμωσαν δια μέσου των αιώνων."

Κ. Αγγελίδου, τ. υπουργός Κυπριακής Δημοκρατίας : "... ο "Ύμνος στην Πατρίδα" που διάβασα με πολύ ενδιαφέρον και χάρηκα τα υψηλά νοήματα και την αληθινή αγάπη στην πατρίδα. Στους ρέοντες στίχους σας χάρηκα την μεγαλωσύνη της ελληνικής ψυχής. Με εντυπωσίασε η γνώση της ιστορίας και η συνέχεια και συνέπεια των ιστορικών γεγονότων. Θερμά συγχαρητήρια."

Πατήρ Αναστάσιος : "... Εμείς οι απόδημοι έχουμε μια ιδιαίτερη ευαισθησία με τα θέματα που αφορούν την πατρίδα, αφού το είναι του Έλληνα που ζει μακρυά από την πατρίδα του, δονείται ολόκληρο σε κάθε ενθύμισή της. Θα έλεγα ότι είναι εξαιρετικά γλυκύ και επίσης παρήγορο το γεγονός ότι ένας ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος, όπως είσαι εσύ, στην νέα αυτή εποχή της απαξίωσης (της απαξίωσης κυρίως των παραδοσιακών και κλασικών αρχών και δομών της ζωής μας), αφιέρωσε την έμπνευση και την λογοτεχνική έκφρασή του στην δημιουργία Ωδής, και μάλιστα προς την Πατρίδα. Είμαι σίγουρος ότι εκφράζω όλους αυτούς με τους οποίους μοιράστηκες τις αποκαλυπτικές αυτές σκέψεις σου, λέγοντας πως πραγματικά σού είμαστε ευγνώμονες. Σε χρειαζόμαστε. Αυτόν τον τρόπο της σκέψης έχουμε ανάγκη."

Σ. Μπατζογιάννης, υπεύθυνος Δημ. Σχολείου Λιέγης, Βέλγιο : "...Ένα αριστούργημα είναι, ένας ύμνος προς την Ελλάδα, ένα ταξίδι στην αέναη πορεία της στον χρόνο. Αλλά και γλωσσικός πλούτος πλημμυρίδα συναισθημάτων."

Τα χείλη σιωπούν καθώς η καρδιά μας βουβή, σιγανά παρακολουθεί...

Όταν λόγοι ευαγγελίου παρουσιάζουν την πορεία του πόνου και της θλίψης Εκείνου...

Και η ψυχή άφωνη παρακολουθεί την ζωή της να χάνεται...

Εμείς παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές του Θείου δράματος, τα συμβάντα, αυτά τα ανεξήγητα που σήμερα πιά δεν χωρούν στην αντίληψη της καρδιάς μας.

Όμως όταν οι ήχοι της καμπάνας χαρμόσυνα διακηρύττουν την αρχή του τέλους και Εκείνος αποδεικνύει ότι ποτέ ένα τέτοιο τέλος δεν υπήρξε πιό ελπιδοφόρο, πιό ζωντανό, πιό μεγαλειώδες...!

Σήμερα, η εκτύλιξη του Θείου δράματος ανάγεται στην καθημερινότητα, εάν μέσα μας παρακολουθήσουμε την επανάληψη της σκηνής, πόσο συχνά οι ρόλοι αλλάζουν και οι πρωταγωνιστές καθηλώνουν την όποια κίνησή μας. Ανάγεται στον έξω κόσμο μας αλλά και στον έσω και όταν τους ενώσουμε, τότε χαρμόσυνα οι ήχοι της καρδιάς μας θα διαλαλούν...

Ναί, κλίνω την κεφαλή μου με σεβασμό μπροστά στην αναγνώριση του αποτελέσματος που έφερε την ζωή, την ελευθερία, την ελπίδα, τόσο κοντά, τόσο αληθινά, τόσο αδιάψευστα ώστε συνεχώς να επαναλαμβάνεται και να δημιουργεί.

Ναί, κλίνω την κεφαλή μου, για να μπορώ να την υψώνω δυνατά μαζί με την αγάπη Εκείνου.

Κάθε ευχή, ευλογία να γίνεται μέσα από την όποια κίνησή σου. Κάθε δέηση πράξη να καθίσταται που αναβλύζει από την ευλογούμενη κίνησή σου. Κάθε κυμματισμός της ψυχής σου να είναι το κάλεσμα Εκείνου, που μεταλλάσσει την χαμένη ελπίδα, τον πόνο της ελληνικής καρδιάς σου, της δακρυσμένης σου ψυχής και γεννά την αγάπη, τον νέο σου κυμματισμό.

Και Εκείνος, η εσώτερη φωνή σου, δυνατά μα σταθερά σου ψιθυρίζει:

"Εγώ αγαπώ! Αγαπώ ό,τι εσύ ονομάζεις καρδιά, ψυχή, ό,τι στο λαμπρό ελληνικό σου πνεύμα περιέχεται, ό,τι στην δύναμη της σχηματοποίησής σου κινείται, εκφράζεται, ό,τι στα κύτταρά σου δημιουργείται. Αγαπώ! Αγαπώ εσέ, όπου και αν ευρίσκεσαι όπου και αν υπάρχεις και μαζί μ' εσέ διαλαλώ: Αγάπη, Αγάπη στην γέννηση της έκφρασης και της εκδήλωσής της, Αγάπη!"

Η αγάπη μου συνοδός της δικής σου Χριστίνα, αδελφοποιητή, της υγιούς, ανάλαφρης, δημιουργικής και ελεύθερης ύπαρξής σου, της ελληνικής, υψώνει το ποτήρι της και εύχεται "Χριστός Ανέστη".