1915: Δασκάλα του στο Δημοτικό ήταν μια νέα κοπέλα, η κατοπινή Κυρία Νίτσα του ομώνυμου διηγήματος που θα είναι το διαβατήριο του Ροδόπουλου στο χώρο της λογοτεχνίας. Επιλέγει το ψευδώνυμο Καραγάτσης γιατί δεν θα ΄πρεπε να κηλιδωθεί το όνομα της οικογένειας από έναν απόγονο που θα ασχολιόταν με τη λογοτεχνία. Επιλέγει αυτό το ψευδώνυμο γιατί τα καλοκαίρια συχνά σκαρφάλωνε σε ένα καραγάτσι κοντά στο σπίτι τους για να διαβάσει. Όσο για το αρχικό, λέγεται πώς απαντά στο όνομα Μίτια. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του εξ'αιτίας της αγάπης του για τον Ντοστογιέφσκι.

1924: Γράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ.

1925: Επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεχίζει τα Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ενώ την επόμενη χρονιά διαπρέπει στο έτος του.

1927: Συμμετέχει στον Α'Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της "Νέας Εστίας" και βραβεύεται με Α' έπαινο με το διήγημα "Κυρία Νίτσα". Την κριτική επιτροπή αποτελούν οι: Κ.Παλαμάς, Α.Θρύλος, Δ.Καμπούρογλου, Σ.Μενάρδος, Γρ. Ξενόπουλος

1933: Εκδίδεται το πρώτο του μυθιστόρημα "Συνταγματάρχης Λιάπκιν" από τις Εκδόσεις Δημητράκου.

1935: Εκδίδεται η συλλογή διηγημάτων "Το συναξάρι των αμαρτωλών". Παντρεύεται τη Νίκη Καρυστινάκη, ζωγράφο, απόφοιτο της Σχολής Καλών Τεχνών.

Γιάννης Βαρβέρης "Το Χαμένο Νησί" της θεατρικής Κριτικής Ο Καραγάτσης είναι, κατά γενική ομολογία, το πιο οιστρήλατο πεζογραφικό ταλέντο της γενιάς του '30, ένα φαινόμενο συγγραφικής γονιμότητας και αντοχής στο χρόνο. Κατ'εξοχήν κοσμοπολίτης στην πεζογραφία του, δεν έκανε άλλο παρά να μεταφέρει στην καθαρά δημιουργική του περιοχή ένα χαρακτηριστικό που τον παρακολούθησε και στη ζωή του. Μια από τις παρασιωπημένες για χρόνια πτυχές αυτού του κοσμοπολιτισμού είναι και η ενεργός συμμετοχή του Καραγάτση στο θεατρικό γίγνεσθαι των ετών 1946-1960 μέσω της θεατρικής κριτικής από τις στήλες της εφημερίδας Βραδυνή. Το σύνολο των κειμένων αυτών είχε την τύχη να σωθεί σε έναν επιβλητικό τόμο των εκδόσεων της Εστίας. Έτσι, σήμερα διαθέτουμε ολοκληρωμένο ένα άλλο, ιδιαίτερα ενδιαφέρον πρόσωπο του Καραγάτση. Επανέρχομαι στον καλώς εννοούμενο κοσμοπολιτισμό του συγγραφέα της Χίμαιρας. Τον θεωρώ ως το πρώτο θερμουργό κίνητρο αυτής της θεατροκριτικής δραστηριότητας. Χωρείς να μπορεί κανείς να ψυχογραφήσει με ασφάλεια, ίσως δεν θα ήταν εντελώς άστοχο να φανταστεί έναν ακαταπόνητο και εξαιρετικά δυναμικό άνθρωπο που, εφόσον ωε συγγραφέας συνδέει με τόση ευκολία χαρακτήρες και καταστάσεις σε αστικό συνήθως περιβάλλον, του είναι δύσκολο να παραμείνει αδρανής μπροστά στο πραγματικό αστικό περιβάλλον του δικού του καιρού, και μάλιστα σε μια ιδιαίτερη έκφανσή του, τη θεατρική, έκφανση πνευματική, καλλιτεχνική αλλά και έντονα κοινωνική. Οι τρεις αυτές παράμετροι συγκινούν ισοκύρως. Στα χρόνια που εκδηλώνεται ο Καραγάτσης ως κριτικός θεάτρου και πριν από αυτόν, το λειτούργημα της κριτικής του θεάτρου υπηρέτησαν αφ'ενός οι πρωτοπόροι Ανδρ.Ανδρεάδης, Κ.Οικονομίδης, Θ.Αθανασιάδης-Νόβας, Γ.Ν.Πολίτης, Λ.Κουκούλας, ’λκης Θρύλος, Μιχ.Κουνελάκης και Μιχ.Ροδάς, καθώς όμως και οι Αιμ.Χουρμούζιος, ’γγ.Τερζάκης, Π.Χάρης, Μ.Πλωρίτης. Ανάμεσα στους άξιους αυτούς, ο Καραγάτσης εμφανίζεται, κατά τη γνώμη μου, με περισσή τόλμη και με αρκετή ευθικρισία. Μελετώντας κανείς τις σελίδες του τόμου που προαναφέραμε αναγνωρίζει κανείς έναν άνθρωπο ορμητικό, ασυμβίβαστο, ειλκρινή αλλά συνάμα έναν άνθρωπο του οποίου το ένστικτο τον οδηγεί σε ορθές και οξυνούστατες παρατηρήσεις γύρω από το μερικό, αλλά και σε εντοπίσιμα σφάλματα περί το γενικό. Ο Καραγάτσης, πάντως, αντιμετωπίζει το θεατρικό γεγονός όχι με την αντισηψία του αυστηρού διανοούμενου αλλά με το πάθος του δημιουργού, είτε ορθοτομεί είτε όχι. Η κριτική του κατά έναν τρόπο συνιστά άτυπη συνέχιση της καθημερινής πεζογραφικής του εργασίας, έχει στοιχεία από τη ρώμη της, από την έντασή της, ακόμη και από τη βιαιότητα ή την ανατρεπτικότητά της. Ο Καραγάτσης στις κριτικές του βρίσκεται σε ίση απόσταση από τον έπαινο και από τον ψόγο. Η ήδη κερδισμένη τότε ευρεία αποδοχή του πεζογράφου επιτρέπει και ενθαρρύνει τον κριτικό σε ανενδοίαστες αποδοκιμασίες όπως και σε πλουσιοπάροχα εγκώμια, χωρίς εκείνος να μετράει το προσωπικό του κόστος μέσα σε μια μικρή και στενόκαρδη Αθήνα. Την εντύπωση αυτής της υψηλοφροσύνης επιτείνει και η νευρώδης, άμεση γραφή του που δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους χρησιμοποιώντας γλώσσα ευθύβολη, ξένη προς τον διφορούμενο υπαινιγμό και το υπομονευτικό υπονοούμενο. Αυτή η διάσταση της γραφής του καθιστά τα κείμενα του εύληπτα, ρέοντα, θα έλεγα ευχάριστα, και συνάμα τους αφαιρεί σε ένα βαθμό τή στυλιστική υποψηφιότητα. Τα εγκαθιστά σε μια μετέωρη θέση μεταξύ προικισμένα αφρόντιστης λογοτεχνίας και ασθματικής αλλά υψηλής δημοσιογραφίας. Κάτι τέτοιο πάντως είναι αναμενόμενο από έναν κριτικό του οποίου η κύρια μέριμνα στο ίδιο αντικείμενο συζήτησης, το θέατρο, είναι η βελτίωση του πολιτιστικού επιπέδου του θεατή μέσω ιδίως του απαιτητικού περιεχομένου της θεατρικής παράστασης. Όπως στη γραφή του έτσι και σε ό,τι θεάται και κρίνει, ο Καραγάτσης νοιάζεται περισσότερο για το περιεχόμενο και λιγότερο για τη μορφή. Ο στόχος τη εμπλοκής του σε αυτήν την υπόθεση είναι κοινωνικός, άρα πρωτίστως παιδευτικός. Ως προς τα κατ'ιδίαν, ο σημερινός αναγνώστης των κριτικών του δεν μπορεί εν πρώτοις να του αρνηθεί την καίρια παρέμβαση σε κρίσιμα θεατρικά ζητήματα μιας εποχής ανακατατάξεων ,ζημώσεων και εμφάνισης νέων ρευμάτων από το εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό. Η γενναία αποδοχή φυσιογνωμιών, μεταξύ των οποίων πολλοί σκηνοθέτες όπως ο Κάρολος Κουν, η ασυμπλεγμάτιστη, σχεδόν ενθουσιώδης επισήμανση των αρετών των ξένων συγγραφέων, Ευρωπαίων και Αμερικανών, καθώς και η υπεράσπιση της νεοελληνικής δραματουργίας με ποιότητα στο εκάστοτε είδος συνιστούν αδιάψευστα τεκμήρια αυτής του της απόλυτα κολοπροαίρετης κριτικής διαθεσιμότητας. συνέχεια: Γράφουν γι'αυτόν

1936: Τον Οκτώβριο γεννιέται η κόρη του Μαρίνα

1938: Την 1η Ιανουαρίου αρχίζει να δημοσιεύεται σε συνέχειες στη Νέα Εστία ο "Γιούγκερμαν".

1939: Πεθαίνει ο πατέρας του. Δημοσιεύονται στη Νέα Εστία τέσσερις μεταφράσεις του από αποσπάσματα έργων Γάλλων συγγραφέων.

1940: Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα "Γιούγκερμαν" και η συλλογή διηγημάτων του "Η λιτανεία των ασεβών".

1941: Κυκλοφορούν "Τα στερνά του Γιούγκερμαν".

1944: Κυκλοφορεί ο "Κοτζαμπάσης του Καστρόπυργου", από τις εκδόσεις Αετός.

1946: Πεθαίνει η μητέρα του. Θα της αφιερώσει το μυθιστόρημα "Ο μεγάλος ύπνος". Την ίδια χρονιά αναλαμβάνει τη θεατρική στήλη της εφημερίδας "Η Βραδυνή". Από τις 3 Απριλίου μέχρι τις 5 Μαϊου παίζεται από τον θίασο Μουσούρη το θεατρικό του έργο "Μπαρ Ελδοράδο". Γράφει το σενάριο της κινηματογραφικής ταινίας "Καταδρομή". 1947: Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα "Αίμα χαμένο και κερδισμένο". Πρόκειται για το δεύτερο της τριλογίας. Το πρώτο ήταν "Ο Κοτζαμπάσης" και το τρίτο "Τα στερνά του Μίχαλου" που θα κυκλοφορήσει δύο χρόνια αργότερα.

1948: Κυκλοφορεί η μυθιστορηματική του βιογραφία "Βασίλης Λάσκος".

1949: Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα "Τα Στερνά του Μίχαλου". Ταξιδεύει στην Αγγλία προσκαλεσμένος του Βρετανικού Συμβουλίου.

1950: Κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων "Το νερό της βροχής". Ο συγγραφέας ταξιδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες καλεσμένος του State Department. Με δημοσιογραφική αποστολή ταξιδεύει και στην Ιταλία, Γαλλία. Αυστρία, Ουγγαρία, Τουρκία και Αίγυπτο.

1951: Κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων "Το μεγάλο συναξάρι". Την 1η Ιανουαρίου δημοσιεύεται στη Νέα Εστία το "Ο Ντι Έϊτς Λώρενς και οι υιοί του Θεού", εντυπώσεις του συγγραφέα ύστερα από την επίσκεψή του στο Νέο Μεξικό, στη χήρα του Λώρενς. Ήταν ένα προσκύνημα στο σπίτι του συγγραφέα και στο παρεκκλήσι όπου φυλασσόταν η τέφρα του.

1952: Αρχίζει να εργάζεται στην ΑΔΕΛ, τη διαφημιστική εταιρία. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί ο πρώτος τόμος της "Ιστορίας των Ελλήνων".

1953: Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα "Μεγάλη Χίμαιρα". Ο συγγραφέας ταξιδεύει στην Ανατολική Αφρική απεσταλμένος της εφημερίδας του.

1954: Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα "Αμρί α μούγκου" (Στο χέρι του Θεού). Ο Καραγάτσης έγραψε επηρεασμένος από το ταξίδι του στην Ανατολική Αφρική. Την ίδια χρονιά εκδίδεται το σατιρικό του βιβλίο "Ο θάνατος κι ο Θόδωρος".

1956: Κυκλοφορεί το μυθιστόρημα "Ο κίτρινος φάκελος". Αρχίζει να γράφει το μυθιστόρημα "Σέργιος και Βάκχος". Βραβεύεται με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.

1958: Το Νοέμβριο παθαίνει σοβαρή καρδιακή προσβολή.

1959: Στις αρχές της χρονιάς κυκλοφορεί το μυθιστόρημα "Σέργιος και Βάκχος". Αρχίζει να γράφει το "10", μυθιστόρημα που θα μείνει ημιτελές. Κατεβαίνει, αν και άρρωστος κάθε πρωί γύρω στις 5, στον Πειραιά και παρακολουθεί τη ζωή του λμανιού, συλλέγοντας έτσι το υλικό του νέου του βιβλίου. Γυρίζει στο σπίτι γύρω στις 9 και συνεχίζει το γράψιμο.

1960: Στις 14 Σεπτεμβρίου ο Καραγάτσης πεθαίνει. Το "10" μένει ατελειώτο. Εκδίδεται τελικά το 1964.

Πρόκειται για ένα μέρος του χρονολογίου που έχει συνταχθεί από τον Κριστιάν Φιλιππούση και έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό "Διαβάζω" το 1991 συνέχεια