|
|
Ιστορική και γεωγραφική περιοχή της Πελοποννήσου, στο κεντρικό τμήμα της, που
σήμερα αποτελεί στο σύνολό της σχεδόν τον νομό Αρκαδίας (4.419 τ. χλμ., 102.035
κάτοικοι) με πρωτεύουσα την Τρίπολη. Ο νομός συνορεύει βόρεια με τους νομούς
Κορινθίας και Αχαΐας, δυτικά με τους νομούς Ηλείας και Μεσσηνίας, νότια με τους
νομούς Λακωνίας και Μεσσηνίας, και ανατολικά βρέχεται από τον Αργολικό κόλπο.
Στο κέντρο σχεδόν της Αρκαδίας απλώνεται το οροπέδιο της Τρίπολης που
περιβάλλεται από τα Αργολιδοαρκαδικά όρη, Ολίγυρτο (Σκίπιζα 1.935 μ.), Τραχύ (1.808
μ.), Λύρκειο (Γούπατα, 1.755 μ.), Αρτεμίσιο (1.771 μ.), Κτενιά (1.634 μ.) και Μαίναλο
(1.980 μ.), το κυρίως αρκαδικό βουνό, με πολλά δάση και άφθονα νερά, όπου κατά την
αρχαιότητα λατρευόταν ο Παν και οι Δρυάδες, και από τις βόρειες προεκτάσεις του
Πάρνωνα (κορυφή Κούκουρα 1.449 μ.). Το οροπέδιο της Τρίπολης χωρίζεται με χαμηλά
εγκάρσια υψώματα στις μικρές λεκάνες της Τρίπολης, της Τεγέας, της Μαντινείας και
του Ορχομενού. Είναι καρστικής προέλευσης και οι λεκάνες του έχουν γεμίσει με
νεότερες προσχώσεις. Τα νερά των λεκανών αυτών αποχετεύονται υπογείως με
καταβόθρες (τα ζέρεθρα των αρχαίων Αρκάδων) που σχηματίζουν λίμνες, έλη και
κεφαλάρια, έξω από τα σύνορα του νομού, ή εκβάλλουν στον Αλφειό και τον Αργολικό
κόλπο. Στα νότια του οροπεδίου της Τρίπολης σχηματίζεται το οροπέδιο της Ασέας, που
κατεβαίνει προς τη λεκάνη της Μεγαλόπολης, τεκτονικό βύθισμα, λίμνη κατά το
τριτογενές και τέλμα κατά το τεταρτογενές. Οι φυτικές ύλες που συγκεντρώθηκαν εκεί
έχουν σχηματίσει επιφανειακά κοιτάσματα λιγνίτη πάχους 65 μ., τα μεγαλύτερα της
Ελλάδας μαζί με αυτά της Πτολεμαΐδας. Τα όρη Λύκαιο (1.421 μ.) και Τετράζιο (1.389
μ.) κλείνουν τη λεκάνη της Μεγαλόπολης στα Δ και τη χωρίζουν από τη σχετικά εύφορη
πεδιάδα της Μεσσηνίας.
Το οροπέδιο της Τρίπολης και τα γύρω βουνά του αποτελούν τον κυρίως υδροκρίτη
της Πελοποννήσου. Στα νότια του οροπεδίου πηγάζει ο Αλφειός. Πριν βγει από τον
νομό δέχεται και τα νερά του Λάδωνα και του Ερύμανθου που και οι δύο πηγάζουν από
την Αχαΐα. Στα βόρεια των Τροπαίων (Γορτυνία) έχει κατασκευαστεί φράγμα μήκους
105 μ. και ύψους 57 μ. που συγκρατεί τα νερά του Λάδωνα και σχηματίζεται έτσι
τεχνητή λίμνη (έκταση 6.000 στρέμ., χωρητικότητας 50.000.000 κ. μ.). Η λίμνη αυτή
τροφοδοτεί υδροηλεκτρικό εργοστάσιο με δύο ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες
εγκατεστημένης ισχύος 70.000 κιλοβάτ που παράγουν κατά μέσο όρο 300.000.000
ωριαία κιλοβάτ ηλεκτρικής ενέργειας τον χρόνο. Το κλίμα του νομού Αρκαδίας, εκτός
από τις χαμηλές παραλιακές περιοχές, είναι μάλλον ψυχρό και ηπειρωτικό. Τον χειμώνα
το ψύχος είναι δριμύ, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος, λόγω του ορεινού χαρακτήρα
της περιοχής. Οι βροχοπτώσεις ξεπερνούν τα 800 χιλιοστά.
Τα γεμάτα δάση βουνά, τα άφθονα νερά, οι όμορφες τοποθεσίες, οι ηλιόλουστες
κοιλάδες, όπου βόσκουν προφυλαγμένα τα κοπάδια, έκαναν από την αρχαιότητα την
Αρκαδία ιδιαίτερα ειδυλλιακή χώρα. Οι ποιητές (Θεόκριτος, Βιργίλιος) έπλασαν έτσι μια
φανταστική χώρα όπου οι βοσκοί διατηρούσαν τα αγνά ήθη τους και επικρατούσε η
ευτυχία της ήρεμης ζωής. Με τον τίτλο Αρκαδία ο Ι. Σανατσάρο δημοσίευσε βουκολικό
ποίημα, το οποίο θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικότερα έργα της ιταλικής
λογοτεχνίας. Με τον ίδιο τίτλο ο ’γγλος ποιητής Φ. Σίντνεϊ έγραψε έργο σε πεζό λόγο
όπου παρεμβάλλονται στίχοι (η τρίτη μορφή του δημοσιεύτηκε το 1593) και ο Λόπε ντε
Βέγκα βουκολικό ποίημα (1598). Αλλά και ο Γάλλος ζωγράφος Πουσέν εμπνεύστηκε από
την Αρκαδία τον περίφημο πίνακά του Ποιμένες της Αρκαδίας (1653) που φυλάσσεται
στο Μουσείο του Λούβρου.
|
|
|
|
|
Ι. ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Τόπος γέννησης: Βάχλια Αρκαδίας
Διεύθυνση: Ιπποκράτους αρ.10-12
Αθήνα Τ.Κ. 10679
ΙΙ. ΣΠΟΥΔΕΣ
1. Πτυχίο Θεολογικής Σχολής Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
2. Πτυχίο Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών.
3. Πτυχίο Νομικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
ΙΙΙ. ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
Το έτος 1961 διορίστηκε στο Δικαστήριο Ανηλίκων Τριπόλεως ως
Επιμελητής Ανηλίκων με συνεχή δημοσιογραφική
παρουσία στην εφημερίδα «Αρκαδικά Νέα» και στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Τριπόλεως
για θέματα ανηλίκων. Μετείχε ως ενεργό μέλος στην Εταιρεία Προστασίας Αποφυλακιζομένων
Τριπόλεως. Στη συνέχεια υπηρέτησε στα Δικαστήρια Ανηλίκων Αθηνών και Πειραιά.
Από το έτος 1969 διορίστηκε Δικηγόρος στο Δικηγορικό Σύλλογο Τριπόλεως και στη συνέχεια το
έτος 1970 μετατέθηκε στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.
Το έτος 1970 διορίστηκε ως Δικηγόρος στη Νομική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος,
στην οποία ως Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω από το 1978, προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι το 1988.
Από το έτος 1988 βάσει του ν. 1811/88 (σύμβαση μεταξύ Εκκλησίας της Ελλάδος και Ελληνικού
Δημοσίου) τοποθετήθηκε ως Δικηγόρος στην Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Από το έτος 1998 με αίτημα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστοδούλου διατέθηκε από το
Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών ως Νομικός Σύμβουλος
στη συσταθείσα Νομική Υπηρεσία , όπου και μέχρι σήμερα προσφέρει τις νομικές του υπηρεσίες.
IV. ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ
1. «Η οργάνωση και λειτουργία των εν Γαλλία Δικαστηρίων Ανηλίκων», Τρίπολις 1964.
2. «Νομικαί έννοιαι παρά τω Αποστόλω Παύλω», Τρίπολις 1967.
3. «Κώδιξ Εκκλησιαστικών Υπαλλήλων», Αθήνα 1971.
4. «Η κυκλοφορία των εντύπων των Χιλιαστών βάσει της κειμένης νομοθεσίας», Αθήνα 1979.
5. «Το νομοθετικό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην πρώτη εικοσιπενταετία (1969-1985), Αθήνα 1996,
Εκδόσεις Πλάτανος.
6. «Οδοιπορικό», ποιήματα, Αθήνα 1997, Εκδόσεις Πλάτανος.
7. «Το αλφαβητάρι της αγάπης», Αθήνα 1998, Εκδόσεις Πλάτανος.
8. The alphabet of love poems, Athens 1999, Editions Platanos.
9. «Στη μάνα μου», ποιήματα, Αθήνα 2001, Εκδόσεις Πλάτανος.
10. «Εκκλησία της Ελλάδος-Τριάντα Χρόνια Νομοθετικού Έργου (1969-1999), Αθήνα 2001, Εκδόσεις Πλάτανος.
11. «Αγάπης Παραλειπόμενα», ποιήματα (υπό έκδοση).
Παρουσίαση βιβλίων:
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ - TRAVELOGUE
Τα ποιήματα της συλλογής αυτής, γραμμένα σε στιγμές προσωπικής αγωνίας
και έντονου εσωτερικού προβληματισμού αποτελούν καταγραφές οδύνης και
πόνου ενός παιδιού της επαρχίας που βρίσκεται μόνο του στην Αθήνα κάνοντας
τιτάνια προσπάθεια για τις σπουδές του, αλλά ταυτόχρονα και σκληρό αγώνα για
την καθημερινή του επιβίωση.
Το κάθε ποίημα, γραμμένο σε συγκεκριμένη στιγμή φόρτισης απηχεί αναμφίβολα
τον προβληματισμό και την αγωνία του γράφοντα. Η καταγραφή όμως αυτή γεννιέται
από μία αναπότρεπτη ανάγκη ανακούφισης και εσωτερικής ηρεμίας. Αποτελεί μία αναγκαία
διέξοδο στο προσωπικό αδιέξοδο και μία προσπάθεια υπέρβασης της προσωπικής αγωνίας,
του ψυχικού άλγους και του καθημερινού άγχους.
ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - THE ALPHABET OF LOVE
Η Αγάπη, όπως ξετυλίγεται από τους στίχους του ποιητή, αποτελεί, τη ζωογόνα
και ακατάλυτη πνοή της ζωής μας. Είναι ο μαγευτικός σπινθήρας, που εσωτερικά βιώνει
ο καθένας μας ξεχωριστά με το δικό του τρόπο. Ένα βίωμα κρυφό, νοσταλγικό και ονειρεμένο,
που φυλάγεται σαν τον πιο πολύτιμο προσωπικό θησαυρό μυστικής χαράς, έμπνευσης και ελπίδας.
Τα ποιήματα αυτά, στα οποία κυριαρχεί το στοιχείο του ρομαντισμού και της προσωπικής
υπέρβασης, αποτελούν έναν ισχυρό πομπό εξομολόγησης και ειλικρίνειας, που απευθύνεται
στο δέκτη του μεγάλου μηνύματος της Αγάπης. Τη βίωση αυτή της συνύπαρξης (πομπού-δέκτη),
που η πεζότητα της ζωής μας αρνείται συχνά, προσπαθεί να προσεγγίσει ο ποιητής. Στην προσπάθειά του
αυτή, όπως φαίνεται από το πάθος της γραφής του, βιώνει νοηματικά και ρομαντικά το μεγαλείο της Αγάπης.
Και οι καταγραφές αυτές στο ημερολόγιό του, είτε ζωντανεύουν όνειρα απραγματοποίητα, είτε εξωραΐζουν τα
προσωπικά του βιώματα, αποτελούν τις πιο κορυφαίες στιγμές ευδαιμονίας και ικανοποίησης.
ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ - TO MY MOTHER
Τα ποιήματα της συλλογής αυτής είναι κατά κάποιον τρόπο διαποτισμένα από βιώματα,
αναμνήσεις και λογισμούς του νου και της καρδιάς. Ο στίχος είναι πολύ εύχυμος και τρυφερός,
γραμμένος με γνησιότητα και γόνιμη ευαισθησία ομοιάζει με κατανυχτικό τραγούδι, άσχετα αν μας
παρουσιάζονται κάποιες εικόνες με σπαραχτικές λεπτομέρειες που συγκλονίζουν, αλλά που είναι
πλούσιες σε λυρικό χρώμα και κριτικό στοχασμό.
Η συλλογή αυτή είναι αποτέλεσμα της ευγνωμοσύνης, της αγάπης, της τιμής και του σεβασμού
του ποιητή στο Ιερό και αναντικατάστατο πρόσωπο της Μάνας. Γεμάτη παιδικές μνήμες - από τις
στιγμές στο οικογενειακό τραπέζι και τις γέννες στο χωριό μέχρι τις ώρες στον αργαλειό και το όργωμα -
προσωπικές αναμνήσεις αλλά και γεγονότα που σχετίζονται με την κατοχή και τον εμφύλιο.
Ποιήματα:
NTAN
Από μια πραγματική ιστορία
Νταν,
πολυαγαπημένε μου,
δροσιά και φλόγα της ψυχής μου,
και πόθε μου κρυφέ.
Θυμάσαι; Έκανα την Απογραφή.
Ήσουν ο τελευταίος μου.
Πολλές φορές σου κτύπησα.
Βρήκα την πόρτα σου κλειστή
και γύρισα να φύγω.
Ξάφνου η πόρτα άνοιξε
και φάνηκε το λυγερό, χυτό κορμί σου
μεσ' το μπουρνούζι σκεπασμένο
λες κι' είδα τον Ερμή του Πραξιτέλη φασκιωμένο.
'Aρχισα την Απογραφή.
Μου έδινες σωστές τις απαντήσεις
και ενώ τις ρίζες, τη φύτρα σου έγραφα
μια άλλη μέσα μου γινόταν μυστική καταγραφή,
αγάπης ανεξίτηλη γραφή,
που τίποτα δεν σβήνει,
και μένει ανέγγιχτη ακόμα.
Στο ταβερνάκι, το λιμανάκι το μικρό,
μεσ' το γυαλό. Είμαστε δίπλα-δίπλα καθισμένοι
και μεσ' του Φλοίσβου τον χαρούμενο ρυθμό
άκουγα τη γλυκειά σου τη φωνή,
παιδούλα τότε, και μ' έκανες ευτυχισμένη.
Υπόσχεση σου έδωσα να σου τηλεφωνήσω
και ξέρω πως περίμενες ν' ακούσεις τη φωνή μου
μα'γω, πως να στο πω, πως να στο μολογήσω,
δεν μπόρεσα. Σε ψάχνω να σου πω, γιατί, ψυχή μου.
Σε ψάχνω από τότε Νταν
σε κάθε Απογραφή. Σε ψάχνω στην Πιπίνου,
μου είπαν έφυγες, άγνωστη η φυγή σου.
Μα'γω κοιτάζω στην ψυχή μου
τη μυστική απογραφή σου
και συνδιαλέγομαι μαζί σου,
σαν τότε... ..
Γλυκέ μου Νταν,
νοσταλγικέ μου τύραννε
στης μοναξιάς τις ώρες.
ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ
Να περπατάς,
να μη σε βλέπουν.
Να τους μιλάς,
να μη σ' ακούνε.
Να τραγουδάς
και να σιωπούνε.
Να τους βοηθάς
και να γογγίζουν.
Να τους πονάς
και να σε βρίζουν.
Να νουθετείς,
να φωνασκούνε.
Πέφτεις, λυγίζεις, δεν μιλάς.
Τα πόδια σου δεν σε βαστούνε..
Έτσι σε θέλουν να σε δούνε.
ΟΙ ΝΑΝΟΙ
Είπαμε πως στην Ιθάκη θα βρεθούμε
μαζί σε απάνεμο λιμάνι,
λοτούς εφάγαμε χωρίς να το σκεφτούμε,
και από γίγαντες εγίναμε δυο νάνοι.
ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Μου λες
Κάθε πρωϊ,σαν σε θωρώ, πως
βιάζομαι να φύγω, πως τρέχω και
αγκομαχώ και την ζωή δεν ζω
Και γώ σου απαντώ.
Πως η ζωή μας τρέχει, πάει
μπροστά μας γρήγορα κι'ακολουθούμε
μεις τρεχάμενοι κοντά της.
Είδες... ροδίζει η αυγή. Κάθε λεπτό,
κάθε στιγμή Φεύγει, δεν περιμένει.
Κι'εμείς ξοπίσω τρέχουμε, χαρούμενοι, θλιμμένοι,
για να χαρούμε κάτι τι,
προτού ναρθεί το βράδι,
προτού να γίνει χτες.
Μάθε πως κάθε μας στιγμή είναι ζωή μοναδική,
είναι για μας φτιαγμένη.
Η φευγαλέα η στιγμή
μεγαστιγμή θα γίνει
θα γίνει θύμηση,σημάδι λαμπερό,
το μέτρο, σαν θα βρούμε, το σωστό.
ΜΑΘΕ ΜΕ Ν΄ΑΓΑΠΩ
΄Ελα, δέσποινα φαντασία μου, πιστή μου συντροφιά,
ξεστράτησε απ΄του λογισμού το φρούριο το κλειστό.
Φανέρωσε τα όνειρα του πόθου τα βαθειά,
αδάμαστη, λαμπρόηχη, κάνε με ν΄ αγαπώ.
Ύμνησε, μούσα μου γλυκοστάλακτη, του διάβα μου τα πάθη,
κάλλυνε, θεά του νου γοργόφτερη , τις πίκρες και τα λάθη
και ψάλλε μου γλυκόηχα και πες μου πώς μπορώ
να στέκομαι, να περπατώ, να ζώ για ν΄ αγαπώ.
Ηλιόφωτη στερνή χαρά στο δειλινό του χρόνου,
φώτισε το ηλιοβασίλεμα, κάνε το λαμπερό,
ημέρεψε τις μέρες μου, μέρες χαράς και πόνου,
κι΄ όσο υπάρχω μάθε μου, πώς πρέπει ν΄ αγαπώ.
* * * Όλα τα κείμενα τα πήραμε από την ιστοσελίδα
η γωνιά των ποιητών
|
|
|
|
|
Τα πρόσωπα.." της kathimerini.gr.
|
|
|
τα Ιστορικά ανέκδοτα
του Κολοκοτρώνη
|
 Ο θρυλικός «Γέρος του Μωριά» γεννήθηκε στην Παλαιά Μεσσηνία. Να πως τον περιγράφει ο Βλαχογιάννης: 'Οψη «αδύνατη και μαυρειδερή' μάτια βαθουλά, ματιά σκληρή και δυνατή' μεγάλο μουστάκι μαύρο, γερακωτή μεγάλη μύτη' μαλλιά μακρυά κυματιστά. Μικρό κόκινο φέσι στραβοφορεμένο. Τέλος, πρόσωπο που χτυπάει και ξαφνίζει, και που του κάκου θα γύρευε κανείς να βρη σ' έναν Ευρωπαίο το ταίρι του».
Οι Αρβανίτες έτρεμαν κυριολεκτικά το Κολοκοτρωναίκο σπαθί. Γι' αυτό κι' ο φοβερώτερος όρκος τους ήταν: -Να μη γλυτώσω απ' το σπαθί του Κολοκοτρώνη!.
-Πόσο μεγάλη είναι η χώρα που γεννήθηκες; τον ρώτησε κάποιος 'Αγγλος περιηγητής.
-'Εχει διακόσιους φούρνους! είπε γελώντας ο Κολοκοτρώνης. (Κάθε σπίτι στα χωριά έχει και δικό του φούρνο).
Μια γυναίκα του ζήτησε κάποια χάρη: -Αφέντη μου, τού'λεγε, κάνε μου αυτό το καλό, και σκλάβα σου να γένω! -Τί λες, μωρή ζουρλή; Εμείς για τη λευτεριά πολεμούμε κι' εσύ θέλεις να γίνης σκλάβα μου;
Του είπαν κάποτε: -Κολοκοτρώνη, η πατρίδα θα σε ανταμείψη. -Το ξέρω, απάντησε' εμένα θα πρωτοεξορίση.
Κάποτε φιλοξένησε εν γνώσει του το φωνιά του αδερφού του, ο οποίος νόμιζε ότι δεν τον ξέρει ο «Γέρος». -Παιδί μου! λέει η μάνα του, δίνεις να φάει ψωμί ο φονιάς του παιδιού μου; -Σώπα μάννα' είπε ο στρατηγός. Αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο του σκοτωμένου.
Από τη στιγμή, που ο Κολοκοτρώνης ανακατεύτηκε στην πολιτική, έχασε τα νερά του. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβε το σφάλμα του και ξαναγύρισε στ' άρματα.
Διηγόταν μάλιστα και το ακόλουθο μύθο, για να δείξη πως την έπαθε, όταν πήγε να γίνη πολιτικός: 'Ενας λύκος άρπαξε ένα αρνί από το μαντρί και πήγε παραπέρα να το φάει. -Κυρ λύκο, θα με φας, το ξέρω, είπε το αρνί. Γι' αυτό όμως το καλό, κάνε μου και μένα αυτή τη χάρη: τραγούδα μου λιγάκι, γιατί έχεις πολύ γλυκιά φωνή και μένα μου αρέσουν τα τραγούδια.
'Αφησε ο λύκος το αρνί κι άρχισε να ουρλιάζη. Τον άκουσαν τότε τα σκυλιά και τον πήραν στο κυνηγητό. Είδε κι έπαθε, ώσπου να γλυτώσει. Τότε στάθηκε ψηλά στη ράχη κι αγναντεύοντας το μαντρί είπε: -Τί ήθελα εγώ να κάμω τον τραγουδιστή; Καλά να πάθω!.
'Ελεγε κι αυτόν το μύθο: Η κουκουβάγια είχε βρωμίσει πολύ τη φωλιά της κι αποφάσισε να κατοικήση αλλού. Της λέει τότε ο κούκος: -Του κάκου βασανίζεσαι, όσο παίρνεις μαζί σου και τον πισινό σου.
Οι μεγάλοι καπεταναίοι της Επαναστάσεως είχαν διάφορα παρατσούκλια μεταξύ τους.
Τον Οδυσσέα Ανδρούτσο τον έλεγαν Γερο-Χουλιάρα για τις πονηριές και τα τερτίπια του' Γέροντα έλεγαν τον Γκούρα για την φρονιμάδα του' Γύφτο έλεγαν τον Κολοκοτρώνη για το χρώμα του' Γύφτο έλεγαν και τον Καραϊσκάκη.
Καταδιωκόμενος ο Κολοκοτρώνης από τα κυβερνιτικά στρατεύματα στον εμφύλιο πόλεμο του 1825, στάθηκε κάτω από μια καρυδιά να ξεκουραστή. Και μονολογούσε λυπημένος: -Τί έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολάνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια...
* (Γνωστή και η λαϊκή παροιμία: «Το δέντρο πώχει τον καρπό όλο πετροβολιέται».
Ο Κολοκοτρώνης σχολίασε τη δολοφωνία του Καποδίστρια με τον ακόλουθο μύθο:
Κάποτε, λέει, τα γαϊδούρια πήραν την απόφαση να σκοτώσουν το σαμαρά, για ν' απαλλαγούν απ' τα σαμάρια κι απ' το φορτίο,
που τους έβαζαν οι άνθρωποι. 'Ετσι κι έγινε.
Αμέσως όμως κατόπιν πήραν την πρωτοβουλία τα καλφάδια (οι μαθητευόμενοι) του σαμαρά, μα δεν ήξεραν να κάμουν καλή τη δουλειά, γιατί έχασαν το μαστορά τους.
'Ετσι τα κακοφτιαγμένα σαμάρια άρχισαν να χτυπάνε και να πλυγώνουν τα δυστυχισμένα γαϊδούρια, που δεν άργισαν να καταλάβουν ότι με την ανόητη πράξη τους έπεσαν από το κακό στο χειρότερο...
Στον 'Οθωνα, ο οποίος τον ρώτησε τι γνώμη είχε για το νέο πανεπιστήμιο, που άρχισε να χτίζεται, απάντησε:
-Να σας πω, μεγαλειότατε' μου φαίνεται ότι τούτο εδώ -κι έδειξε το Πανεπιστήμιο- δεν
έπρεπε να κτισθή κοντά σε κείνο -κι έδειξε το Παλάτι' διότι φοβούμαι ότι τούτο θα φάει εκείνο..
'Ελεγε «Οι 'Ελληνες είναι τρελλοί, αλλά έχουν θεόν φρόνιμον».
Μετά την καταδίκη του τον πληροφόρησαν ότι ο βασιλιάς του χαρίζει τη ζωή
και τον αφήνει μόνο... 20 χρόνια φυλακή. -Θα γελάσω το βασιλιά! Δεν θα ζήσω τόσους! Αποκρίθηκε.
|
|
|
|
2008
